Όχι ακόμα Θεός

Κάπου είδα έναν παπά καθολικό να μιλά με έναν αφρικανό σαμάνο:
- Ναι, το ζήτημα των Κινέζων πρέπει να συζητηθεί στο συμπόσιο.
- Η ένωση σαμάνων θα στηρίξει την πρόταση. Θα πρέπει να αποφασιστεί τι θα γίνει και με τη θρησκεία του χρήματος.
Είχα πιάσει λαυράκι. Πλησίασα με αποφασιστικό βήμα. Τόσο αποφασιστικό που αν είχα σπιρούνια θα αντηχούσαν στο χωματόδρομο της αφρικανικής χώρας. Έφτασα κοντά στο περίεργο δίδυμο και ρώτησα για το συμπόσιο. Άλλαξαν ύφος και αμέσως το έπαιζαν εχθροί. Όταν επέμεινα στράφηκαν εναντίον μου. Και η μάχη άρχισε.
Ο πάτερ άνοιξε τα πόδια, στύλωσε το βλέμμα και έβγαλε το μαγικό του όπλο: το κομποσκοίνι. Αυτοσυγκεντρώθηκα και ετοιμάστηκα να τον πείσω να τα ξεράσει όλα. Ίδρωνα και ξείδρωνα αλλά η προσευχή κρατούσε το μυαλό του προστατευμένο. Τότε είδα μέσα από το ράσο το ροζ στρινγκ.
- Το κόκκινο στρίνγκ θα σας πήγαινε καλύτερα, πάτερ.
Η αυτό συγκέντρωση του πήγε περίπατο, το Κύριε ελέησόν με έγινε κάτι σαν Κύριε λες να μου πηγαίνει ελέησον; Την ώρα όμως που ήμουν έτοιμη να μάθω για το συμπόσιο, μου την πέφτει ο σαμάνος κουνώντας ένα ραβδί με κρόταλα. Είχε πέσει σε έκσταση και έτσι οι σκέψη του ήταν ασυνάρτητη. Άσε που ο θόρυβος δε με άφηνε να συγκεντρωθώ για να ρωτήσω τον πάτερ.

Θα καταφέρω άραγε να μάθω τι είναι αυτό το συμπόσιο;

Θεός

Θα μου πεις βαρέθηκες να ακούς αρλούμπες, για αμαρτήματα. Θες να μάθεις τι κάνω, πως τα πάω. Πως τα περνάω με τις δυνάμεις μου; Τι, δηλαδή, κάνει μια κοπέλα που μπορεί να βλέπει μακριά και μέσα από συμπαγή αντικείμενα, που μπορεί να γίνεται αόρατη. Τι νόημα έχει η ζωή μιας κοπέλας που μπορεί να ελέγχει τη θέληση των άλλων; Θα σου αποκαλύψω τι ακριβώς έκανα, όλο αυτό τον καιρό. Αποφάσισα να γίνω Θεός.
Ναι, ναι Θεός, έστω και άγιος. Και δεν εννοώ Θεός κατά Ψινάκη: «Θεά είσαι, αγάπη μου». Ούτε θα κάτσω σαν γκουρού να διαλογίζομαι μέχρι να φτάσω στη θέωση. Ωστόσο, έχοντας παραπάνω ικανότητες από όλους εσάς, με οδήγησε στη φυσική απόφαση να γίνω θεά.
Άρχισα, λοιπόν, ένα ταξίδι αναζήτησης του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσα να επισημοποιήσω αυτήν την ανάγκη μου. Και έτσι γύρισα τον κόσμο, σ’ ένα ταξίδι που αν ήταν ταινία, θα είχε μαγικές εικόνες και επική – εμψυχωτική μουσική. Εξοντώθηκα λιγάκι, γιατί το ταξίδι το έκανα συχνά αόρατη και δεν ήταν λίγες οι φορές που στριμώχτηκα και αεροπλάνα, έκατσα σε σκαλάκια σε λεωφορεία. Και καμιά φορά έπειθα κάποιον να με πάρει μαζί του, με μεγάλο κίνδυνο, ωστόσο. Μην φανταστείς καμιά ιστορία απόπειρας βιασμού και ηρωικής εξόδου. Ο κίνδυνος ήταν να χαθώ. Γιατί είναι άλλο να πείσεις κάποιον να σε πάει κάπου και άλλο να ξέρει που σε πηγαίνει.
Επιπλέον, δεν άκουγα σχεδόν τίποτα γιατί οι μαλακίες είναι αρκετές στον κόσμο. Άσε, που δεν μπορούσα να βγάλω άκρη με το που πρέπει να απευθυνθεί κάποιος για να γίνει θεός. Όλη την μέρα, δεν έκανα τίποτε άλλο από το να ακούω. Την έστηνα δίπλα σε ναούς, κοντά σε γκουρού, όπου, τελοσπάντων έβλεπα δίσκο. Αυτό ήταν κάτι που πρόσεξα παγκοσμίως: ο δίσκος. Πολύ φτώχεια η θρησκεία, σε σημείο που το ξανασκέφτηκα να γίνω θεός. Η απογοήτευσή μου ήταν μεγάλη, κανείς δε μου έδινε σαφής οδηγίες. Στις περισσότερες θρησκείες ή γεννιέσαι θεός, ή έχεις τα μέσα (πχ τον σωστό πατέρα). Είναι και αυτοί οι βουδιστές, και το σκέφτηκα να δοκιμάσω τα όρια του ελέγχου της βούλησης, με την αυτοσυγκέντρωση. Αλλά μετά είναι και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο.
Μια μέρα όμως, εκεί που πια τα είχα παρατήσει, άκουσα κάτι ενδιαφέρον. κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον

ΈΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (ΤΟΥ ΜΠΙ ΚΟΝΤΙΝΙΟΥΝΤ για τους άσχετους)

Αλαζονεία

Και επιτέλους φτάσαμε στην σταρ όλων των αμαρτιών. Η μία και μοναδική ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ! Θεωρείται η ρίζα όλων των αμαρτιών και μάλλον είναι. Άλλωστε η τελευταία ατάκα του Devil’s Advocate και το ύφος του Al Patsino τα λέει όλα. Μπορεί να κρατάς το πουλί σου μέσα το βρακί σου, να τρως όσο και όπως πρέπει, να μην σε νοιάζουν τα λεφτά, να μην τεμπελιάζεις, να είσαι ήρεμος και να μην ζηλεύεις. Αλλά σίγουρα θα το περηφανεύεσαι, μπαγάσα. Ή είσαι κούκλος και κοιτιέσαι στον καθρέπτη ή παθαίνεις παράκρουση όταν δε σε κοιτάει ερωτικά και ο τελευταίος χτίστης. Ή είσαι ταρίφας και διαλαλείς ότι θα έχεις γαμήσει την μισή Αθήνα. Ή είσαι ανένταχτος και επαναστάτης και νομίζεις ότι οι άλλοι είναι ζώα. Ή είσαι blogger και γράφεις τις πίπες σου. Φιλαράκο, είσαι αλαζόνας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στην είχε φυλαγμένη ο Θωμάς, έτσι; Οπότε θα σας δω στο Καθαρτήριο και θα κουβαλάμε πέτρες, να μάθουμε τι είναι ταπεινότητα.
Τώρα, οι Ντακς. Μμμ, εντυπωσιακό, είναι όλοι αμαρτωλοί. Αν διάλεγα κάποιον θα πρόκρινα τον Γκαστόνε. Ας αφήσουμε και λίγο ήσυχο τον Ντόναλντ.

Φθόνος

Τώρα, δεν ξέρω αν είμαι εγώ, αλλά όταν ακούω φθόνος πάει μαζί με «του πέους». Και δεν καταλαβαίνω, εμείς ζηλεύουμε το πέος –όποτε η γενική «του πέους» είναι αντικειμενική, ή το πέος ζηλεύει – όποτε η γενική είναι υποκειμενική; Χριστέ μου, έγινα ο Θωμάς Ακινάτης! Φθόνος πάντως είναι να θες διακαώς κάτι που έχει κάποιος άλλος. Κάτι σαν την απληστία, δηλαδή με μια την επισήμανση ότι αυτό το κάτι το έχει κάποιος άλλος. Και θα μου πεις γιατί να μην είναι στην απληστία. Έχω δύο θεωρίες (πέρα από την πλάκα αυτό με τον Θωμά Ακινάτη πρέπει να το κοιτάξω). Ή τα γράψανε και τους βγήκανε έξι και ο Πάπας ήταν γαύρος, ή μετά είδανε ότι στην απληστία δεν είχαν βάλει «να μην επιθυμείς αυτά που έχει ο άλλος» και το κοτσάρανε εκεί σαν αμαρτία. Στο Καθαρτήριο τους ράβανε τα μάτια με σύρμα, οπότε το πέος θα τα βρει σκούρα αν ζηλεύει.
Κλασικός ζηλιάρης είναι ο Ντόναλντ Ντακ που ζηλεύει τον Γαστόνε καθώς και η Ματζίκα ντε Σπελ, η οποία τεχνικά δεν είναι Ντακ αλλά δεν πειράζει. Όσο για τον Ντόναλντ ανακεφαλαιώνω: θα πρέπει να τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε φωτιά ενώ θα προσπαθεί να πιάσει φαγητά που απομακρύνονται από αυτόν, χωρίς φυσικά να βλέπει.

Οργή

Δεν το είχα πάρει χαμπάρι, αλλά όταν διάβασα για τις Θανάσιμες Αμαρτίες, κατάλαβα ότι η πιο μυστήρια αμαρτία είναι η οργή. Υπάρχει η απίθανη περίπτωση να είσαι κομματάκι τρελός και ψυχασθενής, οπότε εκνευρίζεσαι εύκολα. Όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, οργίζονται για καλό λόγο. Και όταν αποφασίσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της εκδίκησης, έχουν πολύ καλό λόγο. Ο Θωμάς δεν έχει πει κάτι σχετικά, αν και θα είχε ενδιαφέρον. Ο Δάντης λέει ότι «η οργή είναι η διαστρεβλωμένη αγάπη της δικαιοσύνης». Τώρα, βέβαια, δε μπορείς να γαμήσεις (ή να γαμηθείς, γιατί το βάζω πάντα σε ενεργητικό;), δε μπορείς να φας, να πιάσεις και πέντε φράγκα ή να μην κάνεις τίποτα, βρε αδερφέ! Ε, είναι να μην τα πάρεις στο κρανίο;
Να μην γίνομαι κουραστική, ο Ντόναλντ Ντακ είναι και πολύ τσαντίλας. Μάλλον πήρε από τον θείο του που άμα του φας κανένα δολάριο γίνεται μπαρούτι. Αχ, έχω ξεμείνει από Ντακς.

Οκνηρία

Όπως βλέπετε, στην αργή και βασανιστική περιγραφή των επτά θανάσιμων αμαρτιών, είναι πολύ εύκολο να αμαρτήσεις. Και για να μην νομίζεις ότι οι Χριστιανοί δε τα έχουν προβλέψει όλα, δεν μπορείς να μην κάνεις τίποτα. Διότι αν δεν κάνεις τίποτα, τότε χωρίς ιδιαίτερο κόπο υποπίπτεις στο αμάρτημα της οκνηρίας. Ξέρω ότι και οι 5 αναγνώστες μου ανυπομονούν πλέον να ακούσουν την άποψη του Θωμά Ακινάτη. Ο Τομ έχει μια εντελώς διαφορετική άποψη, καθώς στο Μεσαίωνα ήταν αμαρτία να αισθάνεσαι θλιμμένος μιας και θεωρούταν ότι δεν ευχαριστιόσουν τα έργα του Θεού. Δε μπορείς να γαμήσεις, δε μπορείς να φας σαν άνθρωπος, δε μπορείς να βγάλεις λεφτά, πρέπει να είσαι και στη τρελή χαρά. Σήμερα, τουλάχιστον, η αμαρτία αφορά μόνο τους Έλληνες φοιτητές που σαπίζουν στις καφετέρειες και στα κυλικεία. Στο καθαρτήριο θα τους βάλουν να τρέχουν σε μέγιστη ταχύτητα (χωρίς να χύσουν στάλα από το φραπέ τους προσθέτω εγώ).
Και για να μην ξεχνιόμαστε, τεμπέλαρος του κερατά είναι φυσικά ο Ντόναλντ Ντακ, ο οποίος πρέπει στο Καθαρτήριο πρέπει να βρει τρόπο να τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε φωτιά προσπαθώντας ταυτόχρονα να φάει από φαγητά που απομακρύνονται από αυτόν. Και μας έχουν μείνει τρεις ακόμα αμαρτίες.

Απληστία

Ω! Ναι, απληστία, η πιο ηλίθια από όλες τις αμαρτίες. Φιλαράκο, εδώ δε μπορείς να φας όπως θες, θα σε αφήσουν να μαζεύεις λεφτά; Μα, καλά είσαι με τα καλά σου; Και φυσικά δεν υπάρχει κανένας τρόπος απόκτησης χρημάτων που να μην το έχει καλύψει ο αγαπητός, ο ένας, ο σχολαστικόόόόόόός Θωμάς Ακινάτης! Με τυχαία σειρά εμφανίζονται η προδοσία, η βία, η απάτη, η κατάχρηση εξουσίας, δωροδοκία, λαφυραγωγία, φυσικά κλοπή και ληστεία. Αν κάποιος διάβαζε αυτή την τελευταία πρόταση θα νόμιζε ότι μιλάμε για πολιτικό. Στο Καθαρτήριο τιμωρούνται με το να τους χώνουν το κεφάλι μέσα στο χώμα, επειδή ασχολούνται πολύ με τα επίγεια. Ναι, εντάξει, θα περιμέναμε κάτι καλύτερο, πιο ευφάνταστο να το πω!
Γνωστός άπληστος φυσικά ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, απ’ ότι καταλάβατε έχω βάλει τη οικογένεια Ντακ στο μάτι και δε ησυχάσω αν δε τους σκορπίσω σε όλο το Καθαρτήριο.

Λαιμαργια

Μέσες άκρες όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Είναι αυτό που βλέπεις, ή μάλλον βλέπουν οι άλλοι, όταν χλαπακιάζεις (τι υπέροχη λέξη, περιγράφει ακριβώς τον ήχο). Στα Λατινικά, ας μην ξεχνάμε ότι είναι καθολική η εφεύρεση, είναι gula εξίσου πετυχημένο, σωστά; Και θα μου πεις που είναι το κακό; Καλά οι Καθολικοί έχουν αυτό το κόλλημα ότι άμα τρως πολύ το στερείς από τους φτωχούς. Πίπες, δηλαδή, που μας έλεγαν οι μαμάδες για να τρώμε το φαγητό μας. Και άμα νομίζεις ότι την έχεις σκαπουλάρει με τη δικαιολογία ότι ζούμε σε μια κοινωνία αφθονίας, στο έχουν έτοιμο το παραμυθάκι. Δεν έχεις αυτοσυγκράτηση! Αυτή είναι άλλωστε και η αγαπημένη λέξη των χριστιανών (και όχι μόνο). Αν μπορούσαν να πουν ότι το υπερβολικό χέσιμο είναι αμαρτία, θα το έκαναν.
Ο Θωμάς ο Ακινάτης έχει βάλει και κατηγορίες, σε περίπτωση που απορούσες τι είναι σχολαστικός:
1. Να τρως πολύ αργά (καταδικασμένοι στο πυρ το εξώτερο όλοι οι Κινέζοι)
2. Να τρως ακριβά φαγητά (να και προλεταριακές απόψεις ο Θωμάς)
3. Να τρως πολύ (και να γίνεις χοντρός, κλασσικά)
4. Να τρως πολύ πρόθυμα (αυτό δεν είναι το όνειρο κάθε μαμάς;)
5. Να τρως πολύ κομψά (μαλάκα, ο Θωμάς θα πρέπει να βαριόταν πολύ!)
6. Να τρως πολύ θερμά (φαντάζομαι ότι αν τρως καυτά είναι εντάξει, αυτοτιμωρήσε και γλυτώνεις από τον κόπο το Διάβολο. Άσχετο, τα πικάντικά μετράνε;)
Γνωστοί λαίμαργοι ο Πόλντο (αν δεν τον ξέρετε θα καείτε στην κόλαση) και ο Ντόναλντ Ντακ. Αν έχετε άλλα φαεινά παραδείγματα λαίμαργων, παρακαλώ…

Λαγνεία

Η Λαγνεία είναι μία από τις επτά θανάσιμες αμαρτίες. Όσοι έχουν δει το Seven, καταρχήν μπράβο, έπειτα προχωρήστε στην επόμενη παράγραφο, θα ακούσετε τις ίδιες βλακείες. Οι επτά θανάσιμες αμαρτίες είναι μια καταπληκτική εφεύρεση των Καθολικών που ώρες ώρες νομίζω ότι δουλεύουν για τους σεναριογράφους του Χόλυγουντ. Είναι προφανώς εφτά, κάποιοι λένε γιατί το εφτά είναι μαγικός αριθμός αλλά στην πραγματικότητα ο Πάπας Γρηγόριος ήταν γαύρος. Πρόκειται για κεφαλαιώδη αμαρτήματα που επισύρουν την αιώνια τιμωρία, δεν είναι αστεία πράγματα.
Η Λαγνεία, είναι αυτό που φαντάζεσαι. Αν δε φαντάζεσαι, ή απλά δε ξέρεις ελληνικά τότε πρόκειται για την σεξουαλική επιθυμία. Στο πακετάκι μπαίνει η μοιχεία, η κτηνοβασία και ο βιασμός. Στο Καθαρτήριο της Θείας Κωμωδίας (και όχι δεν πρόκειται για τη Θεία-Κούλα ή Θεία-Μάνου) οι καυλωμένοι για να εξιλεωθούν περπατάνε στη φωτιά.
Και σε περίπτωση που δε το κατάλαβες, η εκκλησία όχι μόνο δε σου επιτρέπουν να γαμείς, όχι μόνο δε μπορείς να αυτοϊκανοποιηθείς, δε μπορείς καν να το σκέφτεσαι. Ούτε και με το σκύλο σου δε μπορείς να ξαλαφρώσεις πια. Μην ρωτήσεις τι πρέπει να κάνεις. Ξέρω’ γω; Κόψτο!
Φωτεινός λάγνος αμαρτωλός ο Ντόναλντ Ντακ. Αυτό το παραπλανητικά λευκό παπί, ουδεμία σχέση έχει με λευκή περιστερά, ποθεί συνεχώς και ακόρεστα την Νταίζυ Ντακ. Η οποία θυμίζω ότι είναι και ξαδέρφη του, οπότε έχουμε και λαγνεία και αιμομιξία.

Στο επόμενο επεισόδειο: Λαιμαργία

Kellogs

Από ντοκιμαντέρ στο Σκάι:
«Οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι πλούσιες σε λίπη τροφές, όπως αυγά με μπέικον, αύξαναν τη λίμπιντο. Έτσι, ο dr Kellog αποφάσισε να φτιάξει μια τροφή που θα κατευνάσει τα ήθη: τις νιφάδες σιταριού»

Μην γελάς, δεν είναι για γέλια. Για σκέψου λίγο τις τρομαχτικές προεκτάσεις του θέματος (βάζω το τρομαχτικές για να προσδώσω δημοσιογραφικό κύρος). Κατ’ αρχήν ας εντοπίσουμε το οξύμωρο. Σε παρακαλάνε-αναγκάζουν ν’ αντικαταστήσεις δύο γεύματα με Kellogs. Βλέπεις την κοπέλα που ήταν πριν χοντρή - τι χοντρή, μια χαρά αδύνατη ήταν, γι’ αυτό κρύβεται πίσω από καρέκλες και τέτοια - ν’ αδυνατίζει. Αποφασίζεις και λες: «Ας τρώω όλη μέρα νιφάδες σιταριού, μπας και σταυρώσω γκόμενο(είναι τώρα έκφραση αυτή;)». Μία στις 8.000.000 γυναίκες τα καταφέρνουν, να χάσουν κιλά δηλαδή, γιατί η σταύρωση δεν είναι εγγυημένη, εδώ οι εβραίοι και ζοριστήκανε…ξεφεύγω από το θέμα…Οι υπόλοιπες 7.999.999 τρώνε ένα κουτί δημητριακά τη μέρα και μάλιστα αυτά με σοκολάτα. Τελικά, όχι μόνο δεν αδυνατίζουν αλλά και αν σταυρώσουν γκόμενο – με Ιούδα ή χωρίς – εκείνος να τις λέει ξενέρωτες!

Γενικά αν είχα όρεξη και λεφτά θα έκανα έναν αγώνα στις διαφημιστικές. Τελευταία έχω βάλει στο μάτι την AXE. Εντελώς παραπλανητικές διαφημίσεις.

- Κύριε πρόεδρε, ολόκληρο μπουκάλι έβαλα στον καλόγερο αλλά η γκόμενά μου ατάραχη. Εντάξει, είπα να αδειάσω άλλο ένα στο δασύτριχο στήθος μου. Πέρα από το ότι μου είπε ότι βρωμάω, έβγαλα και σπυράκια.

Μας έχουν βάλει στο μάτι. Είναι οι κυνηγοί και είμαστε το θήραμα, target group μας λένε. Και εδώ δε μιλάμε για τον Elmer Fudd από το Bugs Bunny, να τρώμε καρότο και να κάνουμε χαβαλέ.

Την έβαψα

Έβαψα το σπίτι μου (όχι μόνη αλλά με εκείνον, θα βρω τα λόγια να σου πω μια μέρα για εκείνον*)! Είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο. Μου φαινόταν απλό, βούρτσες και χρώμα. Γελάστηκα! Ο εφιάλτης άρχισε με την επιλογή. Άπειρες αποχρώσεις, δυσνόητοι κωδικοί με αριθμούς και γράμματα, παραπλανητικά ονόματα στα χρώματα. Πιο εύκολα μπαίνεις στα μυστικά αρχεία της CIA παρά να βρεις αυτό το τέλειο λαδί.
Η αναζήτηση του τέλειου χρώματος της ελιάς (δε νομίζω να υπάρχει η γενική «του λαδιού») έγινε για μένα το Άγιο Δισκοπότηρο. Ξεφύλλισα όλα τα χρωματολόγια, μπήκα σε όλες τις ιστοσελίδες ψάχνοντας αυτό το απαλό χρώμα του φύλλου της ελιάς που θα μου θύμιζε κάμπο το καλοκαίρι στη Κρήτη, που τα τζιτζίκια τραγουδούν (έχω τις ενστάσεις ως προς αυτό, αλλά έτσι λέει ο Πλάτωνας) με το αεράκι να χαϊδεύει τα φύλλα κάνοντάς τον κάμπο να μοιάζει με μια υπέροχη ασημοπράσινη θάλασσα. Τώρα, αν βγάλεις τον κάμπο, το ασημοπράσινο, το αεράκι (και τα τζιτζίκια ευτυχώς) το πέτυχα!

* Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε θα τα βρω αυτά τα λόγια. Δεν υπάρχει τίποτα που να περιγράφει αυτό που νιώθω όταν με κοιτάει. Όλα θα είναι λίγα.

Ο Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή

Είμαι ενθουσιασμένη! Δεν έχω λόγια να περιγράψω την χαρά μου. Επιτέλους. Ο ένας και μοναδικός Dan Millman έρχεται. Και όχι μόνο αυτό. Όχι, όχι θα μιλήσει για το πώς θα ξυπνήσουμε τον Ειρηνικό Πολεμιστή μέσα μας. Ξέρω, ξέρω ότι δεν ακούγεται λογικό «και ειρηνικός και πολεμιστής». Πρέπει να τολμήσετε να έρθετε πιο κοντά στην φιλοσοφία του Millman, αυτό είναι όλο. Και ποιος είναι ο Dan; Δε θα τολμήσω να σας πω εγώ. Θα σας μεταφέρω την περίληψη της αυτοβιογραφικής του ταινίας.

«Ένας αλαζόνας, ταλαντούχος και πολλά υποσχόμενος αθλητής ο Dan Millman, φαίνεται ότι ζει την τέλεια ζωή στο κολέγιο: έχει ένα καλογυμνασμένο κορμί με απίστευτη δύναμη, είναι όμορφος και έλκει όποια κοπέλα θέλει, έχει καλούς βαθμούς, χρήματα και την ευκαιρία να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παρόλα αυτά ο Dan υποφέρει από τρομερούς εφιάλτες και περίεργα οράματα που δεν μπορεί να εξηγήσει ή να αγνοήσει και ν απαλλαχτεί από αυτά. Μια νύχτα τον βρίσκει ως συνήθως με εφιάλτες, να πηγαίνει για τρέξιμο μη ακολουθώντας τον συνηθισμένο δρόμο. Περνώντας μέσα από καινούριες γειτονιές, χάνεται στην ομίχλη. Ο δρόμος του τον οδηγεί σε ένα συνεργείο που έχει όλα τα φώτα αναμμένα και έναν ηλικιωμένο άντρα πίσω από το ταμείο, τον Σωκράτη…»

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Από την μετριοφροσύνη του Δασκάλου (θυμίζω «ταλαντούχος», «είναι όμορφος», «έχει καλούς βαθμούς»); Βάζει και το «καλογυμνασμένο κορμί με απίστευτη δύναμη» για να πιάσει τους γκέι και τις ηλικιωμένες με την φτιασιδωμένη μούρη και το μαύρισμα solarium – αν σηκώσεις τη ρυτίδα φαίνεται το λευκό. Καλά όλα αυτά, να τα χάψω. Αλλά να ανακαλύψει τη σοφία από έναν μηχανικό αυτοκινήτου;Τι τόσο σημαντικό μπορεί να σου έμαθε δηλαδή; Πώς να αλλάζεις μπουζί; Και όλα αυτά στη συμφέρουσα τιμή των 300 €.

Ατελείωτη ιστορία (εκλογών)

Πριν πολύ καιρό, όλοι οι ποντικοί στο Ναγκασάκι μαζεύτηκαν και αποφάσισαν ότι, αφού δεν υπήρχε τίποτα να φάνε στο Ναγκασάκι, θα περνούσαν απέναντι στη Σατσούμα. Ανέβηκαν σε ένα πλοίο και έφυγαν. Κατά τύχη συναντήθηκαν με ένα πλοίο στο οποίο επέβαιναν όλοι οι ποντικοί από τη Σατσούμα, που πήγαιναν στο Ναγκασάκι. Άρχισαν όλοι να ρωτούν τους άλλους πώς είναι τα πράγματα, και έμαθαν ότι δεν υπάρχει τίποτα να φάνε ούτε στο Ναγκασάκι ούτε στη Σατσούμα. Κατάλαβαν τότε ότι δεν υπήρχε νόημα να πάνε πουθενά. Αποφάσισαν λοιπόν να πηδήξουν στη θάλασσα και να πνιγούν.

Σχόλια

1. Ας μην σχολιάσω τώρα την πρωτοφανή προθυμία των Ιαπώνων να αυτοκτονούν με ψύλλου πήδημα.

2. Είναι το τέλειο παραμύθι για το αποτέλεσμα των εκλογών, όποιο και να ήταν αυτό. Τι Ναγκασάκι τι Σατσούμα. Τι ΝΔ τι ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που μένει είναι να βουτήξουμε.

Εκλογές

Σήμερα το είχα βάλει σκοπό να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ήταν η πρώτη φορά που θα ψήφιζα μετά την ανακάλυψη των δυνάμεών μου και αυτή τη φορά θα το έκανα μια πραγματική εμπειρία.

Σηκώθηκα το πρωί, έβαλα τα καλά μου, πήρα λεωφορείο και κατέβηκα στο πρώτο εκλογικό κέντρο που είδα. Έτριβα με χαιρεκακία τα χέρια μου και στήθηκα απ’ έξω. Στην αρχή χάζευα μέσα από την κάλπη και μέσα από τους φακέλους (αλλά μην με ρωτάς αποτελέσματα). Μετά βαρέθηκα και είπα να κάνω κάτι πολύ κακό. Θα μπορούσα να κάτσω εκεί και να επηρεάσω κάθε ψηφοφόρο να φτύνει/χέζει/χύνει στο ψηφοδέλτιο. Χαμογελούσα μόνο που σκεφτόμουν τον ΠΑΣΟΚο παππού να τρέμει και να ιδρώνει αλλά τελικά να φτύνει το πολύτιμο και ήδη σταυρωμένο ψηφοδέλτιο. Ή τον πιτσιρικά με το σκισμένο παντελόνι, χυμένο και χάλια από το χτεσινό ξενύχτι να κρατά καμαρωτός καμαρωτός το ψηφοδέλτιο του ΕΝΑΝΤΙΑ ή του Μ-Λ ΚΚΕ ή του ΚΚΕ Μ-Λ (η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν έχει και πολύ φαντασία). Θα μπει με υφάκι επαναστάτη στο παραβάν και ξεδιπλώνοντας το ψηφοδέλτιο…χέσει τον πρωινό καφέ σε αυτό.

Αλλά το μετάνιωσα, άρχισε ο Περικλής μέσα μου τα «η ψήφος είναι δημοκρατικό μπλα μπλα δικαίωμα μπλα μπλα» και τέτοια ενοχλητικά. «Εντάξει, είπα στη συνείδησή μου, αλλά αν βαρεθώ, θα το κάνω». Και στράφηκα στον πραγματικό μου στόχο για σήμερα: τους κομματικούς εκπροσώπους! Δε φόραγαν καρτελάκια αλλά δεν ήταν ανάγκη. Η Πράσινη ήταν αγχωμένη και η φωνή της ήταν τσιριχτή, ο Μπλε ήταν κλασικός Δαπίτης. Για να μην μιλήσω για τον Κόκκινο. Συγκεντρώθηκα, πήρα τις βαθιές μου ανάσες και άρχισα την υποβολή μου. Το σόου άρχισε.

- Το ΠΑΣΟΚ προσφέρει δωρεάν αστικές και υπεραστικές κλήσεις, άρχιζε να τσιρίζει η πράσινη.
- Η ΝΔ προσφέρει το χαμηλότερο πάγιο και το φθηνότερο SMS.
- Μην τους ακούτε, φώναξε ο Κόκκινος, το ΚΚΕ θα προσφέρει φθηνό λαϊκό τηλεφώνημα για όλους.

Χάος, ψηφοδέλτια να πετάνε, αλλόφρονες εκπρόσωποι. Τι άλλο θες σε αυτή τη ζωή; Μα τι άλλο; Το επόμενο εκλογικό κέντρο. Έφυγα περπατώντας σαν πρωταγωνίστρια του Ταραντίνο.

Film Noir (pt 3)

Είναι καταμεσήμερο και ο ήλιος είναι ντάλα. Και καλά να είσαι σε νησάκι, που περιμένεις να καψαλιστείς για να μπεις στη θάλασσα. Άμα είσαι σε ένα στενάκι στη Κυψέλη, δεν έχει καθόλου πλάκα. Έτρωγα το τρίτο παγωτό στη σειρά στη καφετερία που καθόμουν. Έκανα πως διάβαζα ένα βιβλίο αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούσα να μην παίρνω τα μάτια μου από ένα διαμέρισμα στο επάνω στενό.
Επί τρεις μέρες έκανα περίπου την ίδια δουλειά με διάφορες παραλλαγές. Παρακολουθούσα την μαμά του αρχιμαφιόζου. Ήταν μια θλιβερή γιαγιά, κοντή και χοντρούλα, με μασέλα και άσπρα μαλλιά. Κάθε μέρα ακολουθούσε ένα αυστηρό, στρατιωτικό σχεδόν πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε καθάρισμα, δίπλωμα, ξεδίπλωμα και ξαναδίπλωμα πετσετών, τηλεόραση, τηλεόραση, χάπια, ύπνος.
Όταν πίστεψα ότι είχα δει αρκετές φορές τη μασέλα να μπαίνει στο κλασσικό ποτηράκι δίπλα από το κρεβάτι, πήγα να δω τον μαφιόζο. Στο μπαρ η κατάσταση ήταν ίδια, καπνός, όπλα, ναρκωτικά. Η εξοικείωση με έκανε να ανατριχιάσω. Ο αστείος τύπος με τον απόλυτα σοβαρό γορίλλα του ήταν εκεί και μιλούσε με κάποιον. Μου έκανε νόημα να πλησιάσω και να κάτσω. Του είπα όσα είχα δει.
- Δεν είδες τίποτα ύποπτο;
Κοίταξα με νόημα γύρω μου για να δείξω ότι η λέξη «ύποπτο» χρειαζόταν διασαφήνιση στο συγκεκριμένο περιβάλλον.
- Ένα βάζο, είπε εκείνος έντονα. Είδες ένα βάζο; Ένα γυάλινο βάζο;
Τα μάτια του γυάλιζαν, ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του. Προσπαθούσα να μην σκέφτομαι σε τι βρωμοδουλειές είχε μπλέξει την άμοιρη γριούλα και σκέφτηκα αν είχα δει κάτι τέτοιο.
- Ναι, είπα. Είδα ένα βάζο στο τελευταίο ράφι πάνω από την κουζίνα.
- Την κωλόγρια, και μου έλεγε ότι δεν έχει άλλο γλυκό σταφύλι.

Από τότε κατάλαβα ότι δεν είναι της μοίρας μου γραφτό να κάνω κάτι συγκλονιστικό στη ζωή μου. Σκατά!

Film Noir (pt 2)

Είχα ήδη αρχίσει να κοιτάω μέσα από τους τοίχους για μία εναλλακτική έξοδο κινδύνου, κάτι σαν τον Λούκυ Λούκ που βάζει την Ντόλυ έξω από το παράθυρο. Υπήρχαν πολλά πίσω δωμάτια, όλα κατειλημμένα, ναρκωτικά, πορνεία, χαρτοπαιξία, όχι απαραίτητα το καθένα ξεχωριστά. Από τα πίσω τραπέζια, στα οποία στις ταινίες συνήθως γίνονται οι φασαρίες, κάποιος μου κουνούσε το χέρι. Ξεχνώντας για λίγο το φόβο μου, κρατήθηκα για να μην γελάσω.
Ήταν ένα φαλακρό ανθρωπάκι, με άσπρο πουκάμισο, σορτσάκι και σανδάλια. Ήταν χοντρός και καθώς κουνούσε το χέρι του κουδούνιζαν τα χρυσά του βραχιόλια. Παρόλη την γελοία εμφάνιση, εξακολουθούσα να κρατιέμαι και δε γέλαγα. Πρώτον γιατί ένας τριχωτός θηριώδης τύπος, δραπέτης από πειράματα του Δαρβίνου, στεκόταν πίσω του και έπειτα γιατί το κοντόχοντρο γελοίο ανθρωπάκι με κοίταζε διαπεραστικά. Προχώρησα προς το τραπέζι και έκατσα στην καρέκλα που το χέρι-κουδουνίστρα μου έδειχνε.
- Καλησπέρα Βασιλεία. Χαίρομαι που κατάφερες να έρθεις.
- Ήταν λίγο δύσκολο να αρνηθώ. Θα σας πείραζε να με ενημερώσετε για το πώς …
- Σε παρακολουθώ πάρα πολύ καιρό. Την υποψία την είχα από ένα βράδυ στο κέντρο. Έκανα μια …συναλλαγή στο αμάξι μου. Παρόλο που τα τζάμια ήταν φιμέ, εσύ κοίταξες μέσα. Από την αντίδρασή σου κατάλαβα ότι είδες. Από τότε έβαλα κάποιους να γίνουν η σκιά σου. Μετά έκανα και κάποια τεστ.
- Τεστ; ρώτησα ιδρώνοντας ήδη.
- Ναι, ας πούμε κάποιος άνθρωπός μου μπήκε στο ίδιο λεωφορείο με εσένα και στην τσάντα του είχε ένα τεράστιο δονητή. Είδες, τον κοίταξες έκπληκτη και μόλις που κρατήθηκες να μη γελάσεις.
- Κατάλαβα. Και τι ακριβώς θέλετε;
- Θέλω να αγοράσω τις υπηρεσίες σου. Πρόσεξε είπα αγοράσω. Δε σε απειλώ. Θα πληρωθείς καλά.
- Θα ήταν τολμηρό να ρωτήσω περι τίνος πρόκειται, προτού απαντήσω στην ομολογουμένως ευγενική προσφορά σας;
- Φυσικά! Θα με βοηθήσεις να καταστρέψω το χειρότερο εχθρό μου.
Για μια αδιάφορη και βαρετή ύπαρξη σαν εμένα αυτό ήταν το όριο. Καλά το καταγώγιο, καλά να πίνω ουίσκι (τι σκατά είναι αυτό με τους μαφιόζους και το ουίσκι;) το οποίο μου σερβίρει ένας γορίλας με τατουάζ μια αγχόνη. Ε, όχι αυτό πήγαινε πολύ. Πήρα μια βαθιά ανάσα, αποχαιρέτησα το μάταιο αυτό κόσμο και ετοιμάστηκα να αρνηθώ.
- Ξέρετε…παρόλη την καλή μου διάθεση δε θα μπορέσω…
- Δε τελείωσα! φώναξε και όλο το μαγαζί πάγωσε μαζί με το σκατό μου στην κάλτσα. Πρόκειται για την μητέρα μου.

Εξακολουθεί να συνεχίζεται.....

Film noir (pt 1)

Ναι, ξέρω ότι έχω πολύ καιρό να γράψω για κάτι συνταρακτικό που μου συνέβη. Κάτι που να έχει σχέση με τις δυνάμεις μου. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν έκανα τίποτε άλλο από το να κάθομαι στον κώλο μου. Εκτός από μια μοναδική μέρα.
Έκανα αυτό που κάνω κάθε μέρα. δηλαδή να ζω σαν όλους εσάς παρόλο που θα μπορούσα να κάνω κάτι πιο συγκλονιστικό (και για όσους νομίζουν ότι βγαίνοντας, γαμώντας, βρίζοντας κάνουν κάτι συγκλονιστικό ας το ξανασκεφτούν). Όσοι διαβάζετε συχνά το ιστολόγιό μου θα έχετε καταλάβει ότι οι υπερδυνάμεις μου, μου δημιουργούν περισσότερα προβλήματα. Μην παρεξηγηθούμε. Είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου, περνάω καλά, απλά το να βλέπεις μέσα από αντικείμενα και πολύ μακρυά αλλά πολύ περισσότερο να μπορείς να ελέγχεις τη βούληση των άλλων, σε κάνει να σκέφτεσαι τη ζωή διαφορετικά.
Εκείνη την μέρα όμως χτύπησε το τηλέφωνο. Και από την άλλη μεριά της γραμμής ήταν ένας άγνωστος. Σκέφτηκα ότι ήταν πωλητής και άρχισα να βαριέμαι.
- Καλημέρα, Βασιλεία, είπε. Πως περνάς; Βλέπεις τη ζωή των άλλων μέσα από τους τοίχους τους;
Δε μου έπεσε το ακουστικό από το χέρι ούτε σωριάστηκα σε καμιά πολυθρόνα αλλά έμεινα να κοιτάω σα χαζή την κουζίνα της από κάτω μου. Κάποιος ήξερε για’ μένα! Και ήρθε αυτό το συναίσθημα. Φόβος και ενθουσιασμός μαζί. Συνέχιζα να κοιτάω την ιεροτελεστία των σνίτσελ της από κάτω.
- Λοιπόν, θα σε δω από κοντά στις 11 στο ****.
Το βράδυ μπήκα στο μπαρ ψάχνοντας ήδη στο χώρο το πρόσωπο που με είχε καλέσει εκεί. Είχα ήδη μετανιώσει για την απόφασή μου να πάω. Το μπαρ ήταν σε μια από τις πιο κακόφημες μεριές της πόλης. Ακόμη και έτσι να μην ήταν όμως, αρκούσε να ρίξει κανείς μια ματιά στους θαμώνες. Βαριές φιγούρες, τατουάζ και άγρια βλέμματα παντού. Κουρασμένες, εντυπωσιακές γυναίκες γελούσαν ή έστεκαν ήσυχες δίπλα σε άντρες που δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν τα όπλα τους. Κοίταξα γύρω και είδα μαχαίρια και πιστόλια ζωσμένα σε κάθε ζώνη. Ήμουν στο Φαρ Ουέστ και περίμενα να μπει ο Λούκυ Λουκ.

Συνεχίζεται.....

Ο Χάρτης

Ο χάρτης καθόταν στο ράφι και αισθανόταν εντελώς μαλάκας. Τον είχαν στριμώξει όπως όπως στο κάτω ράφι της βιβλιοθήκης με τους πιο βαρετούς τύπους. Κάτι «Πως παίζεται το σκάκι» και «Μπάσκετ 1970-80». Ήταν γυαλιστερός, αδιάβροχος ανθεκτικός και πάνω από όλα ακριβής. Και κανείς δε του έδινε σημασία. Άκουγε τις συζητήσεις από τα πάνω ράφια και έσκαγε. Οι φιλόσοφοι δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους και οι ποιητές μιλούσαν ακαταλαβίστικα αλλά τόσο ωραία.

Αλλά πιο πολύ ακόμα μισούσε τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Είχαν δικό τους ράφι πάνω πάνω. Και το χειρότερο, ήταν χρησιμοποιημένοι. Είχαν πάει ταξίδι! Ο χάρτης έβριζε σε μεγάλη κλίμακα μέσα στην πλαστική θήκη του. Και έβριζε τον πατέρα του. Ενώ η μαμά του επέμενε να γίνει τουριστικός οδηγός, ο μπαμπάς του επαναλάμβανε την επωδό «Να γίνει κάτι χρήσιμο το παιδί». Αλλά τι να περιμένει κανείς από μια κομπλεξική πινακίδα στην εθνική.

Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο εκνευριζόταν. Όχι μόνο γιατί οι συγκάτοικοί του παραληρούσαν (ο ένας έλεγε «Σα4» και ο άλλος απαντούσε «10 Ασσίστ») αλλά και γιατί καταλάβαινε ότι ήταν εντελώς μαλάκας. Δε μπορούσε να δώσει καμία οδηγία που να έχει σημασία. Όταν εκείνη τον ρωτούσε «Που πάει η σχέση μας;» εκείνος δε μπορούσε να απαντήσει «Δεξιά μέχρι τη Δώθε Μαγουλίτσα». Και όταν εκείνος έλεγε «Αισθάνομαι εντελώς χαμένος» δε μπορούσε να του πει ότι βρισκόταν στο 35ο χιλιόμετρο Φαφλακιών-Ξερομίτσας.

Τρομαχτικά τρομερός τρόμος

Με αφορμή την «ασύμμετρη απειλή» (μα είναι υπέροχο) θέτω ένα σημαντικό ζήτημα.

Τι είναι τρόμος; Τι φοβούνται οι άνθρωποι; Εντάξει, όλοι φοβόμαστε τον θάνατο. Εκτός φυσικά αν είσαι ο Υιός του Θεού ή ο κολλητός του ο Λάζαρος (τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα να είσαι ο Λάζαρος γιατί θα αποφύγεις την ταλαιπωρία –ξέρεις, βασανιστήρια, σταύρωση). Ή αν είσαι ο Δαλάι Λάμα και ξέρεις ότι θα μετενσαρκωθείς. Παρεμπιπτόντως, μόνο ο Δαλάι Λάμα πρέπει να χαίρεται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου. «Επιτέλους, η Λάσα θα είναι παραθαλάσσια στην επόμενη μετενσάρκωση».

Εγώ για παράδειγμα φοβάμαι τα ύψη. Τώρα αυτό μάλλον δεν είναι ακριβές. Δηλαδή δεν βλέπω ένα ύψος και λέω «Θεέ μου! Ένα τρομερό ύψος!». Μάλλον φοβάμαι την πτώση. Αλλά ο όρος “πεσοφοβία” δεν προσδίδει κύρος σε έναν ηλικιωμένο καθηγητή και δεν ταιριάζει σε βιβλιογραφία.

Εσείς, 5 αναγνώστες μου, τι φοβάστε;

Έφη Σαρρή

Τώρα κανονικά δεν θα έπρεπε να πω τίποτα. Είναι από αυτές τις ευλογημένες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που τα λόγια είναι λίγα. Τι να πεις μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης βλακείας;

Ξέρετε όλοι σε τι αναφέρομαι. Σε αυτό που ανακοίνωναν όλοι οι δημοσιογράφοι και προσπαθούσαν να μην γελάσουν, σε αυτό που μεταφέρθηκε από στόμα σε στόμα. Σε αυτό που κάνει και εσένα, φίλε, αναγνώστη, να θες να ψηφίσεις στη Β’ Αθηνών. Η ΕΦΗ ΣΑΡΡΗ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ Λ.Α.Ο.Σ.

Ναι, ναι, η Εφή- Ψωλέω σε ξεχάσαμε-Σαρρή! Και ας υποθέσουμε ότι είσαι αυτός που έχει αναλάβει να βρει το σλόγκαν (πιθανότατα σε λένε Νώντα, έχεις τριχωτό στέρνο και είσαι ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου Caramellomeno). Τι θα σκεφτόσουν, τι θα διάλεγες για να υμνήσεις την μοναδική προσωπικότητα της Έφης μας;

Εσύ, Νώντα, αποφάσισες: ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ. Όχι εμένα, καλέ, την Έφη. «Σταυρώστε με, σταυρώστε με. Στα χέρια σας σηκώστε με». Στο video clip έγιναν σκέψεις να εμφανιστεί ο Πόντιος Πιλάτος. Ο Βαραβάς θα ήταν στα φωνητικά : «Ουουου, Σταυρώστε την. Σταυρώστε την».

Απολαύστε την

http://www.youtube.com/watch?v=vL4MYCPIwL4&mode=related&search