Το δικό μου παράλογο δόγμα

Για να πω την αλήθεια, αν και ήξερα πολύ καλά ότι μέσα στις δοκιμασίες θα ήταν και το να πείσω τους πιστούς μου για κάτι τρομερά απίθανο, δεν είχα προετοιμαστεί. Είχα, δηλαδή, σκεφτεί κάτι του τύπου «Οι αθόρυβες κλανιές μου βρωμάνε περισσότερο» και μετά να προσποιηθώ – ή όχι – ότι έκλασα και να τους δω όλους να κλείνουν τη μύτη τους (εκτός ίσως από τις κότες). Το θεωρούσα εξαιρετικό σχέδιο, γιατί πίστευα ότι θα έκλειναν τη μύτη τους και οι πιστοί του σαμάνου. Βλέποντας όμως το εξαιρετικό show του σαμάνου, είδα ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα. Δε θα έβγαζα εύκολα πέρα με μερικές κλανιές.

Έπρεπε να βασιστώ σε μια άλλη δύναμή μου, μια δύναμη ανυπέρβλητη που για γενιές και γενιές ανέδειξε ηγέτες. Και αυτή δεν είναι άλλη από την μπουρδολογία.

Έτσι, ήρεμα, σοβαρά και σχεδόν χαμηλόφωνα είπα: «Εν αρχή ην η άγνοια. Και η άγνοια εγέννα το φόβο. Και ο φόβος εγέννα την ανασφάλεια. Και η ανασφάλεια εγέννα τον πανικό. Και ο πανικός εγέννα το χάος. Και το χάος εγέννα τον θεόν». Οι πέντε-έξι πιστοί μου έμειναν να με κοιτούν με ολάνοιχτα τα μάτια. Ή που σκεφτόταν «Πω, τι είπε το άτομο» ή «Τι μαλακίες είπε;» ή «Ποιος γεννούσε τι;». Και σαν από δαιμονική σύμπτωση καμιά δεκαριά κότες γέννησαν αυγά.

Όπως καταλαβαίνεται, κέρδισα πανηγυρικά!