My Life is A Comic

Το δικό μου παράλογο δόγμα

2010-01-22T19:22:00.002+02:00

Για να πω την αλήθεια, αν και ήξερα πολύ καλά ότι μέσα στις δοκιμασίες θα ήταν και το να πείσω τους πιστούς μου για κάτι τρομερά απίθανο, δεν είχα προετοιμαστεί. Είχα, δηλαδή, σκεφτεί κάτι του τύπου «Οι αθόρυβες κλανιές μου βρωμάνε περισσότερο» και μετά να προσποιηθώ – ή όχι – ότι έκλασα και να τους δω όλους να κλείνουν τη μύτη τους (εκτός ίσως από τις κότες). Το θεωρούσα εξαιρετικό σχέδιο, γιατί πίστευα ότι θα έκλειναν τη μύτη τους και οι πιστοί του σαμάνου. Βλέποντας όμως το εξαιρετικό show του σαμάνου, είδα ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα. Δε θα έβγαζα εύκολα πέρα με μερικές κλανιές.

Έπρεπε να βασιστώ σε μια άλλη δύναμή μου, μια δύναμη ανυπέρβλητη που για γενιές και γενιές ανέδειξε ηγέτες. Και αυτή δεν είναι άλλη από την μπουρδολογία.

Έτσι, ήρεμα, σοβαρά και σχεδόν χαμηλόφωνα είπα: «Εν αρχή ην η άγνοια. Και η άγνοια εγέννα το φόβο. Και ο φόβος εγέννα την ανασφάλεια. Και η ανασφάλεια εγέννα τον πανικό. Και ο πανικός εγέννα το χάος. Και το χάος εγέννα τον θεόν». Οι πέντε-έξι πιστοί μου έμειναν να με κοιτούν με ολάνοιχτα τα μάτια. Ή που σκεφτόταν «Πω, τι είπε το άτομο» ή «Τι μαλακίες είπε;» ή «Ποιος γεννούσε τι;». Και σαν από δαιμονική σύμπτωση καμιά δεκαριά κότες γέννησαν αυγά.

Όπως καταλαβαίνεται, κέρδισα πανηγυρικά!

Πίστη σε παράλογα δόγματα

2010-01-21T15:21:00.002+02:00

[Έχω τόσο καιρό να γράψω... Ας είναι, ξεκίνησα να σας λέω για τότε που προσπαθούσα να ξεκινήσω μια νέα θρησκεία γύρω από...εμένα. Πήγα, λοιπόν, σε ένα συνέδριο όπου οι νέες αιτήσεις για θρησκείες. Εκεί έπρεπε να περάσω διάφορες δοκιμασίες. Τα κατάφερα μια χαρά στην πρωτη δοκιμασία. Τα πήγα, άραγε, το ίδιο καλά και στη δεύτερη;]

Το Καταστατικό ήταν σαφές. Η πίστη μπορούσε να συνοδεύεται από ανταλλάγματα αν και η μη χρήση τους έδινε περισσότερους πόντους. Και γι’ αυτό ήξερα πως η δεύτερη δοκιμασία της πίστης σε παράλογα δόγματα θα ήταν από τις πιο δύσκολες για’ μένα. δεν είχα καν καταλήξει στα βασικά δόγματα της θρησκείας μου. Κοιτούσα ανήσυχη τον αντίπαλό μου, τον σαμάνο και τους πιστούς μου.

Ο σαμάνος κληρώθηκε να αρχίσει πρώτος. Και ας το παραδεχτούμε, ήταν εντυπωσιακός. Για αυτή τη δοκιμασία έβαλε μια φοβερή στολή από δέρματα ζώων η οποία περνούσε για γενιές ολόκληρες από σαμάνο σε σαμάνο. Αυτό μας το ανακοίνωσε ο ίδιος μάλλον επειδή φοβήθηκε μην τον πούμε αντι-οικολόγο και τα σχετικά. Κρατώντας μια μάσκα στο ένα χέρι και ένα σείστρο στο άλλο (θα ανέλυα τώρα όλη αυτή την προσκόλληση με την κουδουνίστρα αλλά θες να μάθεις τη συνέχεια). Τότε άρχισε σιγά – σιγά να μουρμουράει. Στην αρχή σήκωνε αργά το ένα πόδι μετά το άλλο σε ένα αργό τέμπο. Μετά λικνιζόταν μπρος πίσω και ο ρυθμός γινόταν πιο γρήγορος. Και όσο περνούσε η ώρα, τα βήματα γινόταν πιο βαριά και δυνατά. Ώσπου πια τρανταζόταν ολόκληρος και τα λόγια του ήταν άναρθρες κραυγές. Κάποια στιγμή τα μάτια του γύρισαν ανάποδα. Εντάξει, αυτό ήταν τρομαχτικό. Πάντως είχε αντίκτυπο στους πιστούς του.

Στη συνέχεια, έμοιαζε να έχει πέσει σε έκσταση. Τρανταζόταν ολόκληρος και άρχισε να αφρίζει (ελπίζω η επιτροπή αν είχε ελέγξει για τυχόν παράνομο Tide). Όταν άνοιξε τα μάτια του δεν είχε κόρες και άρχισε να βγάζει ασυνάρτητους φθόγγους. Οι πιστοί του τον κοιτούσαν με δέος, θρησκευτική πίστη και φόβο μαζί. Μέχρι και οι δικοί μου πιστοί τον χάζευαν με ενδιαφέρον. Όταν τελείωσε όλο αυτό ο σαμάνος συνήλθε και διακήρυξε ότι είχε μπει μέσα του ο Θεός τάδε (δεν τον λένε έτσι τον Θεό, πρόκειται για την αόριστη αντωνυμία). Ήμουν χαμένη από χέρι.

Διακήρυξη πιστέυω

2008-06-02T20:14:00.000+03:00

Θα μου πείτε που βρήκα 100 πιστούς. Είχε έρθει φυσικά το μωρό μου – που μάλλον παρερμήνευσε τον όρο «θεά» -και κάποιοι κολλητοί μου, όπως η Genie και ο Άκης. Ήρθαν και κάτι άγνωστοι τύποι που δεν είχα ξαναδεί. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν 100. Μελετώντας το Καταστατικό είχα βρει μια τρύπα. Πουθενά δεν υπήρχε ρήτρα ότι οι πιστοί έπρεπε να είναι άνθρωποι. Μια διένεξη περί ψυχής μεταξύ των υπόλοιπων θρησκειών και των βουδιστών δεν είχε αφήσει το θέμα σε εκκρεμότητα. Αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν υπήρχε πάρα μόνο στα ψιλά γράμματα. Και όπως διαπίστωσα οι θρησκείες είναι ένα συμβόλαιο με ψιλά γράμματα. Έτσι, είχα φροντίσει να προμηθευτώ και να μεταφέρω καμιά 80αριά κότες. Αρχικά η κατάσταση ήταν απελπιστική. Αν μας έβλεπε κανείς θα έλεγε ότι ήμασταν χαμένοι από χέρι. Ο σαμάνος ήταν βαμμένος με τα χρώματα της φυλής και φορούσε μια υπέροχη στολή. Οι πιστοί του ήταν κάτι γεροδεμένοι τύποι που φορούσαν και αυτοί παραδοσιακές στολές και έδειχναν βλοσυροί και αποφασισμένοι. Από την άλλη εγώ είχα πάει με ένα τζιν και μια μπλούζα και κοιτούσα τους δικούς μου. Τα φιλαράκια μου με χάζευαν και σχολίαζαν, υποθέτω όχι κολακευτικά. Κοντά τους οι ξεκάρφωτοι κοιτιόταν και επεξεργαζόταν το χώρο. Μέχρι να αρχίσει ο αγώνας είχαν αρχίσει να συστήνονται μεταξύ τους και να πιάνουν την κουβέντα.
Στο ενδιάμεσο, οι κότες τα είχαν δώσει όλα, κακάριζαν και φώναζαν πανικόβλητες. Και εγώ χάζευα μια τον σαμάνο και μια τις κότες και μια τους δικούς μου πιστούς που δεν έδειχναν τον ίδιο ενθουσιασμό. Εκτός από τον Tristanos, που ήταν πιο φανατικός, κάποια στιγμή με κοίταξε ερωτηματικά δείχνοντας τους αντιπάλους μας. Του έκανα νόημα να ηρεμήσει. Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός τόσο που μετάνιωσα που δεν έφερα χρυσόψαρα, αν και η μεταφορά τους θα ήταν επίφοβη.
Κάποια στιγμή ο σαμάνος σταμάτησε το σείστρο και οι πιστοί του σε μια ένδειξη τυφλής υποταγής κοκάλωσαν. Χαμογέλασα σε αυτήν την ανοιχτή πρόκληση, έβγαλα δύο χούφτες καλαμπόκι από την τσέπη μου και το πέταξα μπροστά μου. Αμέσως οι κότες σταμάτησαν να κακαρίζουν και έσκυψαν μπροστά μου. Οι υπόλοιποι πιστοί μου, ξαφνιασμένοι από την ησυχία, σταμάτησαν να μιλούν και γύρισαν προς το μέρος μου.
Η πρώτη φάση είχα τελειώσει, αν και δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς έπρεπε να επιτευχθεί. Οι κριτές έγραφαν στα μπλοκάκια τους και ο σαμάνος τους κοιτούσε με αγωνία. Μάλλον τα είχα πάει καλά. Η δεύτερη φάση ήταν μια πραγματική πρόκληση.

Αποχωρητήριο

2008-05-10T01:09:00.001+03:00

Ανακάλυψα γιατί κάθε ιδρυτής θρησκείας την έκανε για αρκετό διάστημα στην έρημο. Δεν είναι εύκολο πράγμα ξέρετε. Θέλει συγκέντρωση και ηρεμία, πρέπει να έχεις σκεφτεί κάθε εκδοχή. Να προβλέψεις την κάθε μαλακία που θα πει κάποιος. Και επιπλέον έχεις να κάνεις πολύ καλούς υπολογισμούς. Και εγώ σε αυτά δεν είμαι πολύ καλή.
Αυτός είναι και ο λόγος που άργησα τόσο πολύ. Αναγκάστηκα να σκεφτώ, να διαλογιστώ, να έρθω σε επαφή με τον εσωτερικό εαυτό μου. Και μιας και είμαι αναγκασμένη να δουλεύω για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα, δεν ήταν και πολύ εύκολο. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες αλλά οι μεγάλοι ιδρυτές θρησκειών ήταν καβατζωμένοι. Ο Σιντάρτα ήταν πρίγκιπας, ο Μωάμεθ παντρεύτηκε πλούσια χήρα και ο Ιησούς είχε για πατέρα το Θεό. Θα πρέπει να υπάρχει μια επιχορήγηση για όσους θέλουν να ιδρύσουν μια νέα θρησκεία, σαν το Stage του ΟΑΕΔ ας πούμε. Για τα πρώτα έξοδα, όπως περιοδεία στην επαρχία, πρώτα θαύματα, χειροκροτητές και άλλα απαραίτητα. Να σου δίνει το 50 % και τα υπόλοιπα να τα βάζεις εσύ ή να παίρνεις ένα δάνειο με ευνοϊκούς όρους.
Ελλείψει τέτοιων ευκολιών αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω όσον αφορά το διαλογισμό. Η μοναδική απόσυρση που μπόρεσα να κάνω ήταν στο αποχωρητήριο, εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος. Εκεί συνέλαβα και το μεγάλο μου σχέδιο για τον αγώνα των θρησκειών. Αφού μελέτησα καλά και με πολύ κόπο το Καταστατικό, έκανα αυτό που κάνει κάθε Έλληνας: βρήκα το παραθυράκι. Ευχαριστημένη, βγήκα από το αποχωρητήριο και ετοιμάστηκα να πάρω μέρος στη δοκιμασία των θρησκειών.
Έφτασα σε ένα μεγάλο θέατρο, όπου ήταν στημένο το ίδιο stand πληροφοριών. Παρουσίασα την πρωτοκολλημένη αίτησή μου και η γραμματέας μου έδωσε έναν αριθμό. Ήμουν το νούμερο 386. Βόλεψα όπως μπορούσα τους 100 πιστούς μου και έκατσα να περιμένω σε έναν μεγάλο διάδρομο μέχρι να με φωνάξουν. Ήταν αρκετοί οι διαγωνιζόμενοι, από όλον τον κόσμο, αλλά ήμουν η μοναδική ελληνίδα (για την Ελλάδα, ρε γαμώτο). Άρχισα να συζητάω με έναν Αμερικάνο, που απ’ ότι κατάλαβα είχε πάρει μέρος σε αυτή τη διαδικασία πολλές φορές. Μου είπε ότι οι δοκιμασίες ήταν δύσκολές και είχαν σημειωθεί αρκετοί τραυματισμοί πιστών. Εκείνος με το ζόρι είχε μαζέψει 100 πιστούς, που δεν τους είχε και πολύ εμπιστοσύνη.
- Αν κληρωθώ με τους καθολικούς, είμαι χαμένος, μου είπε. Έχω ακούσει ότι είναι σκληροπυρηνικοί και αλύγιστοι. Αν και την τελευταία φορά έχασα από ινδουιστές. Μα με 20000 θεούς έχουν καλύψει τα πάντα!
Τον άφησα στην απελπισία του και χαμογέλασα ευχαριστημένη με τον εαυτό μου. Μετά από λίγο κάποιος φώναξε τον αριθμό μου. Ήταν η σειρά μου. Μάζεψα τους πιστούς μου, έκανα κάποιες τελευταίες προετοιμασίες και μπήκα στο χώρο των δοκιμασιών. Υπήρχε μια μεγάλη σκηνή θεάτρου και κάποιοι καθόταν στα πρώτα καθίσματα. Ανάμεσά τους καθόταν και ο κ. Γαβριήλ, ο οποίος με κοιτούσε γεμάτος απορία. Από την άλλη μεριά της σκηνής βγήκε ο αντίπαλός μου. Ήταν ένας παλιός γνωστός: ο σαμάνος. Μαζί του οι πιστοί του, που έμοιαζαν σαν ντοκιμαντέρ του National Geographic. Από αυτούς που μασάνε διάφορα χόρτα και τρυπάνε τα μαγουλά τους με σπαθιά; Από αυτούς. Με κοίταξε απειλητικά. Ο αγώνας άρχισε.

Πίστη στο Θεό

2008-03-22T08:26:00.000+02:00

Η χοντρή σπυριάρα με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια. Σηκώνει το τηλέφωνο και καλεί κάποιον κ. Γαβριήλ που όπως με πληροφορεί είναι υπεύθυνος. Σε χρόνο dt σκάει ο κ. Γαβριήλ που δυστυχώς δεν έμοιαζε με την Τίλντα στο Constantine αλλά με ξινοκώλη υπάλληλο σε δημόσια τράπεζα.
- Αν κατάλαβα καλά, θέλετε να ιδρύσετε μια δική σας θρησκεία;
-Μάλιστα.
- Θρησκεία του εαυτού σας;
-Μάλιστα.
- Κατάλαβα. Περάστε παρακαλώ στο γραφείο μου.
Ξινοκώλης ξεξινοκώλης, όταν κάποιος υπεύθυνος σε μυστικό συμπόσιο θρησκειών που έχει το όνομα του Άγγελου του Θανάτου σε καλεί στο γραφείο του, νιώθεις σαν τον Τομ Κρουζ στο “Eyes wide shut” και λες συνέχεια από μέσα σου «Μαλακία έκανα μαλακία έκανα μαλακία έκανα».
Το γραφείο ήταν ένα δωμάτιο γκρι με αρκετό φώς (don’t go towards the light!). Κάθομαι σε μια καρέκλα και ο κ. Γαβριήλ κάθεται πίσω από το γραφείο και βγάζει μια αίτηση με το καρμπόν από κάτω. Με ρωτάει στοιχεία, όνομα επώνυμο κτλ.
- Μάλιστα, έχετε σκεφτεί κάποιες εντολές για την θρησκεία σας;
- Τι πράγμα;
-Εντολές, φιλοσοφία. Με καταλαβαίνετε;
- Ξέρετε, όχι. Μπορώ απλά να ζητάω να πιστεύουν σε έμενα αλλά σε γενικές γραμμές να ξέρουν ότι τους γράφω στ’ αρχίδια μου;
- Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο ξέρετε. Έχετε σκεφτεί κάποιο όνομα για τη θρησκεία σας;
- Βασιλολατρία, έλεγα. Είναι πιασάρικο, τι λέτε;
- Άγνωσται αι βουλαί του πιστού. Εδώ υπάρχει ζωροαστρισμός και πιάνει. Να μη σας κουράζω. Ας περάσουμε στα βασικά. Τι προσφέρετε στο πιστό; Αιώνια ζωή, παράδεισο, καταλαβαίνετε η προσφορά κάνει τη ζήτηση.
- Ναι…Έλεγα να μείνω στο μοτίβο με τα αρχίδια, λέγοντας ότι ναι μεν τους γράφω στ’ αρχίδια μου, από την άλλη δε θα τους τα σπάω κιόλας.
- Απλό, ίσως πιάσει. Τώρα όσον αφορά στο θέμα με τα αρχίδια, μια συμβουλή. Κινδυνεύετε άμεσα σε πιθανή θεοποίησή σας να απεικονίζεστε με ένα ζευγάρι τέτοια. Οι πιστοί έχουν την τάση να κυριολεκτούν, ως γνωστόν. Δε βλέπετε ο Θεός; Είπε εκεί ένα «επτά ημέρες», το δέσανε σκοινί κορδόνι.
- Δε το είχε σκεφτεί αυτό. Και να σκεφτείς η πρώτη φράση που μου ήρθε είναι ότι τους γράφω στ’ αρχίδια μου αλλά δε θα τους σπάω τον πούτσο. Θα είχα όλο το σετάκι. Λοιπον, το’χω. Τους γράφω, αλλά προσφέρω στεγαστικό δάνειο με 2% επιτόκιο σταθερό για τρία χρόνια και σε ευρώ. Χωρίς κρυφές χρεώσεις και ψιλά γράμματα.
- Φοβάμαι ότι υλικές αποδοχές αποκλείονται από το Καταστατικό Θρησκευτικών Υποχρεώσεων, άρθρο 14 παράγραφος 3. Έγινε η εκτίμηση ότι αυτό βυθίζει τις οικονομίες στην καταστροφή και δημιουργείται χάος. Όταν ζούσε ο Μίδας, η τιμή του χρυσού έπεσε κατακόρυφα, τόσο που αν υπήρχαν τότε ουρανοξύστες στην Νέα Υόρκη, θα έπεφταν χρηματιστές σαν μάννα εξ ουρανού. Παρά τις έντονες αντιρρήσεις αρκετών θεών και θεοτήτων, η παροχή υλικών αγαθών αποκλείστηκε. Ολόκληρη γενιά από τζίνι έμειναν άνεργα.
- Μάλιστα, θα πρέπει επομένως να το σκεφτώ.
- Ναι, και να μην ξεχάσω. Μέχρι τη λήξη του συνεδρίου, θα πρέπει να παρουσιάσετε στην Ελεγκτική Επιτροπή Έγκρισης και Πιστοποίησης Θεοποίησης 100 τουλάχιστον πιστούς, φανατικά αφοσιωμένους σε εσάς. Θα πρέπει να περάσουν κάποια τεστ πίστεως, όπως Πίστη σε Παράλογα Δόγματα, Συγκράτηση Ορμών Χωρίς Λόγο, Βίαιο Προσηλυτισμό και άλλα. Τις λεπτομέρειες θα τις βρείτε στο Καταστατικό που θα σας δώσει η κοπέλα στο Info Booth με αυτή την απόδειξη.
Με ένα χαρτάκι στο χέρι που έγραφε ΒΑΣΙΛΟΛΑΤΡΙΑ πήγα πάλι στην σπυριάρα, που αγκομαχώντας σήκωσε έναν τεράστιο τόμο που έγραφε με χρυσά γράμματα «Καταστατικό». Αυτό μελετάω τόσο καιρό και νομίζω ότι έχω βρει μια λύση για τους 100 πιστούς.

Σιγά σιγά Θεός

2008-03-14T00:56:00.001+02:00

Χίλια συγγνώμη για την καθυστέρηση ανανέωσης του θεϊκού ζητήματος αλλά το να γίνεις θεός τελικά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Που είχα μείνει; Α! Ναι, στον επίμονο σαμάνο. Όσο τσίριζε και χτυπιόταν σε έκσταση γύρω μου, βρήκα λίγο χρόνο να μεταμφιεστώ. Φούμαρα λίγο τη μούρη, πήρα χαλαρό υφάκι,, έβγαλα και τα CD που είχα στη τσάντα. Ο σαμάνος τσίμπησε. Όλο και κάποιο ξάδερφο, ανιψιό κτλ θα είχε σε κάποια πλατεία να πουλάει CD και να σκοτώνει τη μουσική (προπαγάνδα των Ναζί). Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του και η αυτοσυγκέντρωσή του πήγε περίπατο. Έτσι βρήκα την ευκαιρία και πήρα τις πληροφορίες που χρειαζόμουν.
Κάθε πενήντα περίπου χρόνια γίνεται ένα συνέδριο θρησκειών κάπου στον κόσμο. Εκπρόσωποι από όλες τις θρησκείες μαζεύονται εκεί, σε άκρα μυστικότητα και αποφασίζουν το μέλλον της θρησκευτικής πίστης. Εκεί κατοχυρώνονται ή απορρίπτονται νέες θρησκείες. Ήμουν τυχερή. Όχι μόνο γινόταν συνέδριο αυτή τη χρονιά, αλλά το συνέδριο γινόταν στην Ελλάδα. Δυστυχώς δε μπορώ να σας πω που ακριβώς γιατί μετά θα πρέπει να σας κεραυνοβολήσω.
Γυρίζω, λοιπόν, όλο χαρά στην πατρίδα και όλο θράσος πηγαίνω στο χώρο που γινόταν το συνέδριο. Τώρα, στα μάτια των κοινών θνητών θα μοιάζει κάτι σαν «Παγκόσμιο Συμπόσιο για την αναπαραγωγή της Κοκκινόφλουδης Παπάγιας» ή τέτοιες παπαγιές. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά θα δεις πρόσωπα αυστηρά και σκυθρωπά, ίδιος ο παπάς που σου έκανε παρατήρηση στον εκκλησιασμό. Από γυναίκες λίγα πράγματα, οπότε η παρουσία μου έγινε αισθητή. Χωρίς να το σκεφτώ πηγαίνω στο Information Booth στο οποίο φυσικά κάθεται μια ολοστρόγγυλη σπυριάρα
-Καλημέρα, λέω
- Καλημέρα, λέει. Μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ναι, που θα πρέπει να κάνω αίτηση για μια καινούρια θρησκεία;
Με κοιτά με απορία σαν να με μετράει. Δε δείχνει ξαφνιασμένη, πάντως. Θα μου πεις και ο Χριστός δε θα σου γέμιζε το μάτι. Ανοίγει κάτι συρτάρια και βγάζει μια αίτηση.
- Συμπληρώστε όνομα, επώνυμο και λοιπά στοιχεία, πρωτοκολλήστε στο τμήμα προφητών Booth 3 και ελάτε σε μένα πάλι.
-Ναι, αλλά εγώ δε θέλω να γίνω προφήτης.
- Αλλά;
-Θεός ή καλύτερα θεά;
-Μόνη σας; Μήπως εννοείτε να μπείτε στο ιαπωνικό πάνθεον που είναι και εύκολο;
- Όχι, παρακαλώ, θέλω να γίνω εγώ προσωπικά θεά.

Όχι ακόμα Θεός

2008-02-18T13:16:00.001+02:00

Κάπου είδα έναν παπά καθολικό να μιλά με έναν αφρικανό σαμάνο:
- Ναι, το ζήτημα των Κινέζων πρέπει να συζητηθεί στο συμπόσιο.
- Η ένωση σαμάνων θα στηρίξει την πρόταση. Θα πρέπει να αποφασιστεί τι θα γίνει και με τη θρησκεία του χρήματος.
Είχα πιάσει λαυράκι. Πλησίασα με αποφασιστικό βήμα. Τόσο αποφασιστικό που αν είχα σπιρούνια θα αντηχούσαν στο χωματόδρομο της αφρικανικής χώρας. Έφτασα κοντά στο περίεργο δίδυμο και ρώτησα για το συμπόσιο. Άλλαξαν ύφος και αμέσως το έπαιζαν εχθροί. Όταν επέμεινα στράφηκαν εναντίον μου. Και η μάχη άρχισε.
Ο πάτερ άνοιξε τα πόδια, στύλωσε το βλέμμα και έβγαλε το μαγικό του όπλο: το κομποσκοίνι. Αυτοσυγκεντρώθηκα και ετοιμάστηκα να τον πείσω να τα ξεράσει όλα. Ίδρωνα και ξείδρωνα αλλά η προσευχή κρατούσε το μυαλό του προστατευμένο. Τότε είδα μέσα από το ράσο το ροζ στρινγκ.
- Το κόκκινο στρίνγκ θα σας πήγαινε καλύτερα, πάτερ.
Η αυτό συγκέντρωση του πήγε περίπατο, το Κύριε ελέησόν με έγινε κάτι σαν Κύριε λες να μου πηγαίνει ελέησον; Την ώρα όμως που ήμουν έτοιμη να μάθω για το συμπόσιο, μου την πέφτει ο σαμάνος κουνώντας ένα ραβδί με κρόταλα. Είχε πέσει σε έκσταση και έτσι οι σκέψη του ήταν ασυνάρτητη. Άσε που ο θόρυβος δε με άφηνε να συγκεντρωθώ για να ρωτήσω τον πάτερ.

Θα καταφέρω άραγε να μάθω τι είναι αυτό το συμπόσιο;

Θεός

2008-02-12T02:33:00.000+02:00

Θα μου πεις βαρέθηκες να ακούς αρλούμπες, για αμαρτήματα. Θες να μάθεις τι κάνω, πως τα πάω. Πως τα περνάω με τις δυνάμεις μου; Τι, δηλαδή, κάνει μια κοπέλα που μπορεί να βλέπει μακριά και μέσα από συμπαγή αντικείμενα, που μπορεί να γίνεται αόρατη. Τι νόημα έχει η ζωή μιας κοπέλας που μπορεί να ελέγχει τη θέληση των άλλων; Θα σου αποκαλύψω τι ακριβώς έκανα, όλο αυτό τον καιρό. Αποφάσισα να γίνω Θεός.
Ναι, ναι Θεός, έστω και άγιος. Και δεν εννοώ Θεός κατά Ψινάκη: «Θεά είσαι, αγάπη μου». Ούτε θα κάτσω σαν γκουρού να διαλογίζομαι μέχρι να φτάσω στη θέωση. Ωστόσο, έχοντας παραπάνω ικανότητες από όλους εσάς, με οδήγησε στη φυσική απόφαση να γίνω θεά.
Άρχισα, λοιπόν, ένα ταξίδι αναζήτησης του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσα να επισημοποιήσω αυτήν την ανάγκη μου. Και έτσι γύρισα τον κόσμο, σ’ ένα ταξίδι που αν ήταν ταινία, θα είχε μαγικές εικόνες και επική – εμψυχωτική μουσική. Εξοντώθηκα λιγάκι, γιατί το ταξίδι το έκανα συχνά αόρατη και δεν ήταν λίγες οι φορές που στριμώχτηκα και αεροπλάνα, έκατσα σε σκαλάκια σε λεωφορεία. Και καμιά φορά έπειθα κάποιον να με πάρει μαζί του, με μεγάλο κίνδυνο, ωστόσο. Μην φανταστείς καμιά ιστορία απόπειρας βιασμού και ηρωικής εξόδου. Ο κίνδυνος ήταν να χαθώ. Γιατί είναι άλλο να πείσεις κάποιον να σε πάει κάπου και άλλο να ξέρει που σε πηγαίνει.
Επιπλέον, δεν άκουγα σχεδόν τίποτα γιατί οι μαλακίες είναι αρκετές στον κόσμο. Άσε, που δεν μπορούσα να βγάλω άκρη με το που πρέπει να απευθυνθεί κάποιος για να γίνει θεός. Όλη την μέρα, δεν έκανα τίποτε άλλο από το να ακούω. Την έστηνα δίπλα σε ναούς, κοντά σε γκουρού, όπου, τελοσπάντων έβλεπα δίσκο. Αυτό ήταν κάτι που πρόσεξα παγκοσμίως: ο δίσκος. Πολύ φτώχεια η θρησκεία, σε σημείο που το ξανασκέφτηκα να γίνω θεός. Η απογοήτευσή μου ήταν μεγάλη, κανείς δε μου έδινε σαφής οδηγίες. Στις περισσότερες θρησκείες ή γεννιέσαι θεός, ή έχεις τα μέσα (πχ τον σωστό πατέρα). Είναι και αυτοί οι βουδιστές, και το σκέφτηκα να δοκιμάσω τα όρια του ελέγχου της βούλησης, με την αυτοσυγκέντρωση. Αλλά μετά είναι και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο.
Μια μέρα όμως, εκεί που πια τα είχα παρατήσει, άκουσα κάτι ενδιαφέρον. κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον

ΈΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (ΤΟΥ ΜΠΙ ΚΟΝΤΙΝΙΟΥΝΤ για τους άσχετους)

Αλαζονεία

2008-01-23T01:29:00.000+02:00

Και επιτέλους φτάσαμε στην σταρ όλων των αμαρτιών. Η μία και μοναδική ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ! Θεωρείται η ρίζα όλων των αμαρτιών και μάλλον είναι. Άλλωστε η τελευταία ατάκα του Devil’s Advocate και το ύφος του Al Patsino τα λέει όλα. Μπορεί να κρατάς το πουλί σου μέσα το βρακί σου, να τρως όσο και όπως πρέπει, να μην σε νοιάζουν τα λεφτά, να μην τεμπελιάζεις, να είσαι ήρεμος και να μην ζηλεύεις. Αλλά σίγουρα θα το περηφανεύεσαι, μπαγάσα. Ή είσαι κούκλος και κοιτιέσαι στον καθρέπτη ή παθαίνεις παράκρουση όταν δε σε κοιτάει ερωτικά και ο τελευταίος χτίστης. Ή είσαι ταρίφας και διαλαλείς ότι θα έχεις γαμήσει την μισή Αθήνα. Ή είσαι ανένταχτος και επαναστάτης και νομίζεις ότι οι άλλοι είναι ζώα. Ή είσαι blogger και γράφεις τις πίπες σου. Φιλαράκο, είσαι αλαζόνας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στην είχε φυλαγμένη ο Θωμάς, έτσι; Οπότε θα σας δω στο Καθαρτήριο και θα κουβαλάμε πέτρες, να μάθουμε τι είναι ταπεινότητα.
Τώρα, οι Ντακς. Μμμ, εντυπωσιακό, είναι όλοι αμαρτωλοί. Αν διάλεγα κάποιον θα πρόκρινα τον Γκαστόνε. Ας αφήσουμε και λίγο ήσυχο τον Ντόναλντ.

Φθόνος

2008-01-21T22:36:00.000+02:00

Τώρα, δεν ξέρω αν είμαι εγώ, αλλά όταν ακούω φθόνος πάει μαζί με «του πέους». Και δεν καταλαβαίνω, εμείς ζηλεύουμε το πέος –όποτε η γενική «του πέους» είναι αντικειμενική, ή το πέος ζηλεύει – όποτε η γενική είναι υποκειμενική; Χριστέ μου, έγινα ο Θωμάς Ακινάτης! Φθόνος πάντως είναι να θες διακαώς κάτι που έχει κάποιος άλλος. Κάτι σαν την απληστία, δηλαδή με μια την επισήμανση ότι αυτό το κάτι το έχει κάποιος άλλος. Και θα μου πεις γιατί να μην είναι στην απληστία. Έχω δύο θεωρίες (πέρα από την πλάκα αυτό με τον Θωμά Ακινάτη πρέπει να το κοιτάξω). Ή τα γράψανε και τους βγήκανε έξι και ο Πάπας ήταν γαύρος, ή μετά είδανε ότι στην απληστία δεν είχαν βάλει «να μην επιθυμείς αυτά που έχει ο άλλος» και το κοτσάρανε εκεί σαν αμαρτία. Στο Καθαρτήριο τους ράβανε τα μάτια με σύρμα, οπότε το πέος θα τα βρει σκούρα αν ζηλεύει.
Κλασικός ζηλιάρης είναι ο Ντόναλντ Ντακ που ζηλεύει τον Γαστόνε καθώς και η Ματζίκα ντε Σπελ, η οποία τεχνικά δεν είναι Ντακ αλλά δεν πειράζει. Όσο για τον Ντόναλντ ανακεφαλαιώνω: θα πρέπει να τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε φωτιά ενώ θα προσπαθεί να πιάσει φαγητά που απομακρύνονται από αυτόν, χωρίς φυσικά να βλέπει.

Οργή

2008-01-16T12:51:00.001+02:00

Δεν το είχα πάρει χαμπάρι, αλλά όταν διάβασα για τις Θανάσιμες Αμαρτίες, κατάλαβα ότι η πιο μυστήρια αμαρτία είναι η οργή. Υπάρχει η απίθανη περίπτωση να είσαι κομματάκι τρελός και ψυχασθενής, οπότε εκνευρίζεσαι εύκολα. Όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, οργίζονται για καλό λόγο. Και όταν αποφασίσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της εκδίκησης, έχουν πολύ καλό λόγο. Ο Θωμάς δεν έχει πει κάτι σχετικά, αν και θα είχε ενδιαφέρον. Ο Δάντης λέει ότι «η οργή είναι η διαστρεβλωμένη αγάπη της δικαιοσύνης». Τώρα, βέβαια, δε μπορείς να γαμήσεις (ή να γαμηθείς, γιατί το βάζω πάντα σε ενεργητικό;), δε μπορείς να φας, να πιάσεις και πέντε φράγκα ή να μην κάνεις τίποτα, βρε αδερφέ! Ε, είναι να μην τα πάρεις στο κρανίο;
Να μην γίνομαι κουραστική, ο Ντόναλντ Ντακ είναι και πολύ τσαντίλας. Μάλλον πήρε από τον θείο του που άμα του φας κανένα δολάριο γίνεται μπαρούτι. Αχ, έχω ξεμείνει από Ντακς.

Οκνηρία

2008-01-06T21:08:00.000+02:00

Όπως βλέπετε, στην αργή και βασανιστική περιγραφή των επτά θανάσιμων αμαρτιών, είναι πολύ εύκολο να αμαρτήσεις. Και για να μην νομίζεις ότι οι Χριστιανοί δε τα έχουν προβλέψει όλα, δεν μπορείς να μην κάνεις τίποτα. Διότι αν δεν κάνεις τίποτα, τότε χωρίς ιδιαίτερο κόπο υποπίπτεις στο αμάρτημα της οκνηρίας. Ξέρω ότι και οι 5 αναγνώστες μου ανυπομονούν πλέον να ακούσουν την άποψη του Θωμά Ακινάτη. Ο Τομ έχει μια εντελώς διαφορετική άποψη, καθώς στο Μεσαίωνα ήταν αμαρτία να αισθάνεσαι θλιμμένος μιας και θεωρούταν ότι δεν ευχαριστιόσουν τα έργα του Θεού. Δε μπορείς να γαμήσεις, δε μπορείς να φας σαν άνθρωπος, δε μπορείς να βγάλεις λεφτά, πρέπει να είσαι και στη τρελή χαρά. Σήμερα, τουλάχιστον, η αμαρτία αφορά μόνο τους Έλληνες φοιτητές που σαπίζουν στις καφετέρειες και στα κυλικεία. Στο καθαρτήριο θα τους βάλουν να τρέχουν σε μέγιστη ταχύτητα (χωρίς να χύσουν στάλα από το φραπέ τους προσθέτω εγώ).
Και για να μην ξεχνιόμαστε, τεμπέλαρος του κερατά είναι φυσικά ο Ντόναλντ Ντακ, ο οποίος πρέπει στο Καθαρτήριο πρέπει να βρει τρόπο να τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε φωτιά προσπαθώντας ταυτόχρονα να φάει από φαγητά που απομακρύνονται από αυτόν. Και μας έχουν μείνει τρεις ακόμα αμαρτίες.

Απληστία

2007-12-24T01:13:00.000+02:00

Ω! Ναι, απληστία, η πιο ηλίθια από όλες τις αμαρτίες. Φιλαράκο, εδώ δε μπορείς να φας όπως θες, θα σε αφήσουν να μαζεύεις λεφτά; Μα, καλά είσαι με τα καλά σου; Και φυσικά δεν υπάρχει κανένας τρόπος απόκτησης χρημάτων που να μην το έχει καλύψει ο αγαπητός, ο ένας, ο σχολαστικόόόόόόός Θωμάς Ακινάτης! Με τυχαία σειρά εμφανίζονται η προδοσία, η βία, η απάτη, η κατάχρηση εξουσίας, δωροδοκία, λαφυραγωγία, φυσικά κλοπή και ληστεία. Αν κάποιος διάβαζε αυτή την τελευταία πρόταση θα νόμιζε ότι μιλάμε για πολιτικό. Στο Καθαρτήριο τιμωρούνται με το να τους χώνουν το κεφάλι μέσα στο χώμα, επειδή ασχολούνται πολύ με τα επίγεια. Ναι, εντάξει, θα περιμέναμε κάτι καλύτερο, πιο ευφάνταστο να το πω!
Γνωστός άπληστος φυσικά ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, απ’ ότι καταλάβατε έχω βάλει τη οικογένεια Ντακ στο μάτι και δε ησυχάσω αν δε τους σκορπίσω σε όλο το Καθαρτήριο.

Λαιμαργια

2007-12-07T01:58:00.000+02:00

Μέσες άκρες όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Είναι αυτό που βλέπεις, ή μάλλον βλέπουν οι άλλοι, όταν χλαπακιάζεις (τι υπέροχη λέξη, περιγράφει ακριβώς τον ήχο). Στα Λατινικά, ας μην ξεχνάμε ότι είναι καθολική η εφεύρεση, είναι gula εξίσου πετυχημένο, σωστά; Και θα μου πεις που είναι το κακό; Καλά οι Καθολικοί έχουν αυτό το κόλλημα ότι άμα τρως πολύ το στερείς από τους φτωχούς. Πίπες, δηλαδή, που μας έλεγαν οι μαμάδες για να τρώμε το φαγητό μας. Και άμα νομίζεις ότι την έχεις σκαπουλάρει με τη δικαιολογία ότι ζούμε σε μια κοινωνία αφθονίας, στο έχουν έτοιμο το παραμυθάκι. Δεν έχεις αυτοσυγκράτηση! Αυτή είναι άλλωστε και η αγαπημένη λέξη των χριστιανών (και όχι μόνο). Αν μπορούσαν να πουν ότι το υπερβολικό χέσιμο είναι αμαρτία, θα το έκαναν.
Ο Θωμάς ο Ακινάτης έχει βάλει και κατηγορίες, σε περίπτωση που απορούσες τι είναι σχολαστικός:
1. Να τρως πολύ αργά (καταδικασμένοι στο πυρ το εξώτερο όλοι οι Κινέζοι)
2. Να τρως ακριβά φαγητά (να και προλεταριακές απόψεις ο Θωμάς)
3. Να τρως πολύ (και να γίνεις χοντρός, κλασσικά)
4. Να τρως πολύ πρόθυμα (αυτό δεν είναι το όνειρο κάθε μαμάς;)
5. Να τρως πολύ κομψά (μαλάκα, ο Θωμάς θα πρέπει να βαριόταν πολύ!)
6. Να τρως πολύ θερμά (φαντάζομαι ότι αν τρως καυτά είναι εντάξει, αυτοτιμωρήσε και γλυτώνεις από τον κόπο το Διάβολο. Άσχετο, τα πικάντικά μετράνε;)
Γνωστοί λαίμαργοι ο Πόλντο (αν δεν τον ξέρετε θα καείτε στην κόλαση) και ο Ντόναλντ Ντακ. Αν έχετε άλλα φαεινά παραδείγματα λαίμαργων, παρακαλώ…

Λαγνεία

2007-11-07T00:44:00.000+02:00

Η Λαγνεία είναι μία από τις επτά θανάσιμες αμαρτίες. Όσοι έχουν δει το Seven, καταρχήν μπράβο, έπειτα προχωρήστε στην επόμενη παράγραφο, θα ακούσετε τις ίδιες βλακείες. Οι επτά θανάσιμες αμαρτίες είναι μια καταπληκτική εφεύρεση των Καθολικών που ώρες ώρες νομίζω ότι δουλεύουν για τους σεναριογράφους του Χόλυγουντ. Είναι προφανώς εφτά, κάποιοι λένε γιατί το εφτά είναι μαγικός αριθμός αλλά στην πραγματικότητα ο Πάπας Γρηγόριος ήταν γαύρος. Πρόκειται για κεφαλαιώδη αμαρτήματα που επισύρουν την αιώνια τιμωρία, δεν είναι αστεία πράγματα.
Η Λαγνεία, είναι αυτό που φαντάζεσαι. Αν δε φαντάζεσαι, ή απλά δε ξέρεις ελληνικά τότε πρόκειται για την σεξουαλική επιθυμία. Στο πακετάκι μπαίνει η μοιχεία, η κτηνοβασία και ο βιασμός. Στο Καθαρτήριο της Θείας Κωμωδίας (και όχι δεν πρόκειται για τη Θεία-Κούλα ή Θεία-Μάνου) οι καυλωμένοι για να εξιλεωθούν περπατάνε στη φωτιά.
Και σε περίπτωση που δε το κατάλαβες, η εκκλησία όχι μόνο δε σου επιτρέπουν να γαμείς, όχι μόνο δε μπορείς να αυτοϊκανοποιηθείς, δε μπορείς καν να το σκέφτεσαι. Ούτε και με το σκύλο σου δε μπορείς να ξαλαφρώσεις πια. Μην ρωτήσεις τι πρέπει να κάνεις. Ξέρω’ γω; Κόψτο!
Φωτεινός λάγνος αμαρτωλός ο Ντόναλντ Ντακ. Αυτό το παραπλανητικά λευκό παπί, ουδεμία σχέση έχει με λευκή περιστερά, ποθεί συνεχώς και ακόρεστα την Νταίζυ Ντακ. Η οποία θυμίζω ότι είναι και ξαδέρφη του, οπότε έχουμε και λαγνεία και αιμομιξία.

Στο επόμενο επεισόδειο: Λαιμαργία

Kellogs

2007-10-24T01:07:00.000+03:00

Από ντοκιμαντέρ στο Σκάι:
«Οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι πλούσιες σε λίπη τροφές, όπως αυγά με μπέικον, αύξαναν τη λίμπιντο. Έτσι, ο dr Kellog αποφάσισε να φτιάξει μια τροφή που θα κατευνάσει τα ήθη: τις νιφάδες σιταριού»

Μην γελάς, δεν είναι για γέλια. Για σκέψου λίγο τις τρομαχτικές προεκτάσεις του θέματος (βάζω το τρομαχτικές για να προσδώσω δημοσιογραφικό κύρος). Κατ’ αρχήν ας εντοπίσουμε το οξύμωρο. Σε παρακαλάνε-αναγκάζουν ν’ αντικαταστήσεις δύο γεύματα με Kellogs. Βλέπεις την κοπέλα που ήταν πριν χοντρή - τι χοντρή, μια χαρά αδύνατη ήταν, γι’ αυτό κρύβεται πίσω από καρέκλες και τέτοια - ν’ αδυνατίζει. Αποφασίζεις και λες: «Ας τρώω όλη μέρα νιφάδες σιταριού, μπας και σταυρώσω γκόμενο(είναι τώρα έκφραση αυτή;)». Μία στις 8.000.000 γυναίκες τα καταφέρνουν, να χάσουν κιλά δηλαδή, γιατί η σταύρωση δεν είναι εγγυημένη, εδώ οι εβραίοι και ζοριστήκανε…ξεφεύγω από το θέμα…Οι υπόλοιπες 7.999.999 τρώνε ένα κουτί δημητριακά τη μέρα και μάλιστα αυτά με σοκολάτα. Τελικά, όχι μόνο δεν αδυνατίζουν αλλά και αν σταυρώσουν γκόμενο – με Ιούδα ή χωρίς – εκείνος να τις λέει ξενέρωτες!

Γενικά αν είχα όρεξη και λεφτά θα έκανα έναν αγώνα στις διαφημιστικές. Τελευταία έχω βάλει στο μάτι την AXE. Εντελώς παραπλανητικές διαφημίσεις.

- Κύριε πρόεδρε, ολόκληρο μπουκάλι έβαλα στον καλόγερο αλλά η γκόμενά μου ατάραχη. Εντάξει, είπα να αδειάσω άλλο ένα στο δασύτριχο στήθος μου. Πέρα από το ότι μου είπε ότι βρωμάω, έβγαλα και σπυράκια.

Μας έχουν βάλει στο μάτι. Είναι οι κυνηγοί και είμαστε το θήραμα, target group μας λένε. Και εδώ δε μιλάμε για τον Elmer Fudd από το Bugs Bunny, να τρώμε καρότο και να κάνουμε χαβαλέ.

Την έβαψα

2007-10-07T09:40:00.000+03:00

Έβαψα το σπίτι μου (όχι μόνη αλλά με εκείνον, θα βρω τα λόγια να σου πω μια μέρα για εκείνον*)! Είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο. Μου φαινόταν απλό, βούρτσες και χρώμα. Γελάστηκα! Ο εφιάλτης άρχισε με την επιλογή. Άπειρες αποχρώσεις, δυσνόητοι κωδικοί με αριθμούς και γράμματα, παραπλανητικά ονόματα στα χρώματα. Πιο εύκολα μπαίνεις στα μυστικά αρχεία της CIA παρά να βρεις αυτό το τέλειο λαδί.
Η αναζήτηση του τέλειου χρώματος της ελιάς (δε νομίζω να υπάρχει η γενική «του λαδιού») έγινε για μένα το Άγιο Δισκοπότηρο. Ξεφύλλισα όλα τα χρωματολόγια, μπήκα σε όλες τις ιστοσελίδες ψάχνοντας αυτό το απαλό χρώμα του φύλλου της ελιάς που θα μου θύμιζε κάμπο το καλοκαίρι στη Κρήτη, που τα τζιτζίκια τραγουδούν (έχω τις ενστάσεις ως προς αυτό, αλλά έτσι λέει ο Πλάτωνας) με το αεράκι να χαϊδεύει τα φύλλα κάνοντάς τον κάμπο να μοιάζει με μια υπέροχη ασημοπράσινη θάλασσα. Τώρα, αν βγάλεις τον κάμπο, το ασημοπράσινο, το αεράκι (και τα τζιτζίκια ευτυχώς) το πέτυχα!

* Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε θα τα βρω αυτά τα λόγια. Δεν υπάρχει τίποτα που να περιγράφει αυτό που νιώθω όταν με κοιτάει. Όλα θα είναι λίγα.

Ο Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή

2007-09-23T19:27:00.000+03:00

Είμαι ενθουσιασμένη! Δεν έχω λόγια να περιγράψω την χαρά μου. Επιτέλους. Ο ένας και μοναδικός Dan Millman έρχεται. Και όχι μόνο αυτό. Όχι, όχι θα μιλήσει για το πώς θα ξυπνήσουμε τον Ειρηνικό Πολεμιστή μέσα μας. Ξέρω, ξέρω ότι δεν ακούγεται λογικό «και ειρηνικός και πολεμιστής». Πρέπει να τολμήσετε να έρθετε πιο κοντά στην φιλοσοφία του Millman, αυτό είναι όλο. Και ποιος είναι ο Dan; Δε θα τολμήσω να σας πω εγώ. Θα σας μεταφέρω την περίληψη της αυτοβιογραφικής του ταινίας.

«Ένας αλαζόνας, ταλαντούχος και πολλά υποσχόμενος αθλητής ο Dan Millman, φαίνεται ότι ζει την τέλεια ζωή στο κολέγιο: έχει ένα καλογυμνασμένο κορμί με απίστευτη δύναμη, είναι όμορφος και έλκει όποια κοπέλα θέλει, έχει καλούς βαθμούς, χρήματα και την ευκαιρία να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παρόλα αυτά ο Dan υποφέρει από τρομερούς εφιάλτες και περίεργα οράματα που δεν μπορεί να εξηγήσει ή να αγνοήσει και ν απαλλαχτεί από αυτά. Μια νύχτα τον βρίσκει ως συνήθως με εφιάλτες, να πηγαίνει για τρέξιμο μη ακολουθώντας τον συνηθισμένο δρόμο. Περνώντας μέσα από καινούριες γειτονιές, χάνεται στην ομίχλη. Ο δρόμος του τον οδηγεί σε ένα συνεργείο που έχει όλα τα φώτα αναμμένα και έναν ηλικιωμένο άντρα πίσω από το ταμείο, τον Σωκράτη…»

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Από την μετριοφροσύνη του Δασκάλου (θυμίζω «ταλαντούχος», «είναι όμορφος», «έχει καλούς βαθμούς»); Βάζει και το «καλογυμνασμένο κορμί με απίστευτη δύναμη» για να πιάσει τους γκέι και τις ηλικιωμένες με την φτιασιδωμένη μούρη και το μαύρισμα solarium – αν σηκώσεις τη ρυτίδα φαίνεται το λευκό. Καλά όλα αυτά, να τα χάψω. Αλλά να ανακαλύψει τη σοφία από έναν μηχανικό αυτοκινήτου;Τι τόσο σημαντικό μπορεί να σου έμαθε δηλαδή; Πώς να αλλάζεις μπουζί; Και όλα αυτά στη συμφέρουσα τιμή των 300 €.

Ατελείωτη ιστορία (εκλογών)

2007-09-17T11:55:00.000+03:00

Πριν πολύ καιρό, όλοι οι ποντικοί στο Ναγκασάκι μαζεύτηκαν και αποφάσισαν ότι, αφού δεν υπήρχε τίποτα να φάνε στο Ναγκασάκι, θα περνούσαν απέναντι στη Σατσούμα. Ανέβηκαν σε ένα πλοίο και έφυγαν. Κατά τύχη συναντήθηκαν με ένα πλοίο στο οποίο επέβαιναν όλοι οι ποντικοί από τη Σατσούμα, που πήγαιναν στο Ναγκασάκι. Άρχισαν όλοι να ρωτούν τους άλλους πώς είναι τα πράγματα, και έμαθαν ότι δεν υπάρχει τίποτα να φάνε ούτε στο Ναγκασάκι ούτε στη Σατσούμα. Κατάλαβαν τότε ότι δεν υπήρχε νόημα να πάνε πουθενά. Αποφάσισαν λοιπόν να πηδήξουν στη θάλασσα και να πνιγούν.

Σχόλια

1. Ας μην σχολιάσω τώρα την πρωτοφανή προθυμία των Ιαπώνων να αυτοκτονούν με ψύλλου πήδημα.

2. Είναι το τέλειο παραμύθι για το αποτέλεσμα των εκλογών, όποιο και να ήταν αυτό. Τι Ναγκασάκι τι Σατσούμα. Τι ΝΔ τι ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που μένει είναι να βουτήξουμε.

Εκλογές

2007-09-16T14:09:00.000+03:00

Σήμερα το είχα βάλει σκοπό να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ήταν η πρώτη φορά που θα ψήφιζα μετά την ανακάλυψη των δυνάμεών μου και αυτή τη φορά θα το έκανα μια πραγματική εμπειρία.

Σηκώθηκα το πρωί, έβαλα τα καλά μου, πήρα λεωφορείο και κατέβηκα στο πρώτο εκλογικό κέντρο που είδα. Έτριβα με χαιρεκακία τα χέρια μου και στήθηκα απ’ έξω. Στην αρχή χάζευα μέσα από την κάλπη και μέσα από τους φακέλους (αλλά μην με ρωτάς αποτελέσματα). Μετά βαρέθηκα και είπα να κάνω κάτι πολύ κακό. Θα μπορούσα να κάτσω εκεί και να επηρεάσω κάθε ψηφοφόρο να φτύνει/χέζει/χύνει στο ψηφοδέλτιο. Χαμογελούσα μόνο που σκεφτόμουν τον ΠΑΣΟΚο παππού να τρέμει και να ιδρώνει αλλά τελικά να φτύνει το πολύτιμο και ήδη σταυρωμένο ψηφοδέλτιο. Ή τον πιτσιρικά με το σκισμένο παντελόνι, χυμένο και χάλια από το χτεσινό ξενύχτι να κρατά καμαρωτός καμαρωτός το ψηφοδέλτιο του ΕΝΑΝΤΙΑ ή του Μ-Λ ΚΚΕ ή του ΚΚΕ Μ-Λ (η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν έχει και πολύ φαντασία). Θα μπει με υφάκι επαναστάτη στο παραβάν και ξεδιπλώνοντας το ψηφοδέλτιο…χέσει τον πρωινό καφέ σε αυτό.

Αλλά το μετάνιωσα, άρχισε ο Περικλής μέσα μου τα «η ψήφος είναι δημοκρατικό μπλα μπλα δικαίωμα μπλα μπλα» και τέτοια ενοχλητικά. «Εντάξει, είπα στη συνείδησή μου, αλλά αν βαρεθώ, θα το κάνω». Και στράφηκα στον πραγματικό μου στόχο για σήμερα: τους κομματικούς εκπροσώπους! Δε φόραγαν καρτελάκια αλλά δεν ήταν ανάγκη. Η Πράσινη ήταν αγχωμένη και η φωνή της ήταν τσιριχτή, ο Μπλε ήταν κλασικός Δαπίτης. Για να μην μιλήσω για τον Κόκκινο. Συγκεντρώθηκα, πήρα τις βαθιές μου ανάσες και άρχισα την υποβολή μου. Το σόου άρχισε.

- Το ΠΑΣΟΚ προσφέρει δωρεάν αστικές και υπεραστικές κλήσεις, άρχιζε να τσιρίζει η πράσινη.
- Η ΝΔ προσφέρει το χαμηλότερο πάγιο και το φθηνότερο SMS.
- Μην τους ακούτε, φώναξε ο Κόκκινος, το ΚΚΕ θα προσφέρει φθηνό λαϊκό τηλεφώνημα για όλους.

Χάος, ψηφοδέλτια να πετάνε, αλλόφρονες εκπρόσωποι. Τι άλλο θες σε αυτή τη ζωή; Μα τι άλλο; Το επόμενο εκλογικό κέντρο. Έφυγα περπατώντας σαν πρωταγωνίστρια του Ταραντίνο.

Film Noir (pt 3)

2007-09-14T21:08:00.000+03:00

Είναι καταμεσήμερο και ο ήλιος είναι ντάλα. Και καλά να είσαι σε νησάκι, που περιμένεις να καψαλιστείς για να μπεις στη θάλασσα. Άμα είσαι σε ένα στενάκι στη Κυψέλη, δεν έχει καθόλου πλάκα. Έτρωγα το τρίτο παγωτό στη σειρά στη καφετερία που καθόμουν. Έκανα πως διάβαζα ένα βιβλίο αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούσα να μην παίρνω τα μάτια μου από ένα διαμέρισμα στο επάνω στενό.
Επί τρεις μέρες έκανα περίπου την ίδια δουλειά με διάφορες παραλλαγές. Παρακολουθούσα την μαμά του αρχιμαφιόζου. Ήταν μια θλιβερή γιαγιά, κοντή και χοντρούλα, με μασέλα και άσπρα μαλλιά. Κάθε μέρα ακολουθούσε ένα αυστηρό, στρατιωτικό σχεδόν πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε καθάρισμα, δίπλωμα, ξεδίπλωμα και ξαναδίπλωμα πετσετών, τηλεόραση, τηλεόραση, χάπια, ύπνος.
Όταν πίστεψα ότι είχα δει αρκετές φορές τη μασέλα να μπαίνει στο κλασσικό ποτηράκι δίπλα από το κρεβάτι, πήγα να δω τον μαφιόζο. Στο μπαρ η κατάσταση ήταν ίδια, καπνός, όπλα, ναρκωτικά. Η εξοικείωση με έκανε να ανατριχιάσω. Ο αστείος τύπος με τον απόλυτα σοβαρό γορίλλα του ήταν εκεί και μιλούσε με κάποιον. Μου έκανε νόημα να πλησιάσω και να κάτσω. Του είπα όσα είχα δει.
- Δεν είδες τίποτα ύποπτο;
Κοίταξα με νόημα γύρω μου για να δείξω ότι η λέξη «ύποπτο» χρειαζόταν διασαφήνιση στο συγκεκριμένο περιβάλλον.
- Ένα βάζο, είπε εκείνος έντονα. Είδες ένα βάζο; Ένα γυάλινο βάζο;
Τα μάτια του γυάλιζαν, ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του. Προσπαθούσα να μην σκέφτομαι σε τι βρωμοδουλειές είχε μπλέξει την άμοιρη γριούλα και σκέφτηκα αν είχα δει κάτι τέτοιο.
- Ναι, είπα. Είδα ένα βάζο στο τελευταίο ράφι πάνω από την κουζίνα.
- Την κωλόγρια, και μου έλεγε ότι δεν έχει άλλο γλυκό σταφύλι.

Από τότε κατάλαβα ότι δεν είναι της μοίρας μου γραφτό να κάνω κάτι συγκλονιστικό στη ζωή μου. Σκατά!

Film Noir (pt 2)

2007-09-10T17:33:00.000+03:00

Είχα ήδη αρχίσει να κοιτάω μέσα από τους τοίχους για μία εναλλακτική έξοδο κινδύνου, κάτι σαν τον Λούκυ Λούκ που βάζει την Ντόλυ έξω από το παράθυρο. Υπήρχαν πολλά πίσω δωμάτια, όλα κατειλημμένα, ναρκωτικά, πορνεία, χαρτοπαιξία, όχι απαραίτητα το καθένα ξεχωριστά. Από τα πίσω τραπέζια, στα οποία στις ταινίες συνήθως γίνονται οι φασαρίες, κάποιος μου κουνούσε το χέρι. Ξεχνώντας για λίγο το φόβο μου, κρατήθηκα για να μην γελάσω.
Ήταν ένα φαλακρό ανθρωπάκι, με άσπρο πουκάμισο, σορτσάκι και σανδάλια. Ήταν χοντρός και καθώς κουνούσε το χέρι του κουδούνιζαν τα χρυσά του βραχιόλια. Παρόλη την γελοία εμφάνιση, εξακολουθούσα να κρατιέμαι και δε γέλαγα. Πρώτον γιατί ένας τριχωτός θηριώδης τύπος, δραπέτης από πειράματα του Δαρβίνου, στεκόταν πίσω του και έπειτα γιατί το κοντόχοντρο γελοίο ανθρωπάκι με κοίταζε διαπεραστικά. Προχώρησα προς το τραπέζι και έκατσα στην καρέκλα που το χέρι-κουδουνίστρα μου έδειχνε.
- Καλησπέρα Βασιλεία. Χαίρομαι που κατάφερες να έρθεις.
- Ήταν λίγο δύσκολο να αρνηθώ. Θα σας πείραζε να με ενημερώσετε για το πώς …
- Σε παρακολουθώ πάρα πολύ καιρό. Την υποψία την είχα από ένα βράδυ στο κέντρο. Έκανα μια …συναλλαγή στο αμάξι μου. Παρόλο που τα τζάμια ήταν φιμέ, εσύ κοίταξες μέσα. Από την αντίδρασή σου κατάλαβα ότι είδες. Από τότε έβαλα κάποιους να γίνουν η σκιά σου. Μετά έκανα και κάποια τεστ.
- Τεστ; ρώτησα ιδρώνοντας ήδη.
- Ναι, ας πούμε κάποιος άνθρωπός μου μπήκε στο ίδιο λεωφορείο με εσένα και στην τσάντα του είχε ένα τεράστιο δονητή. Είδες, τον κοίταξες έκπληκτη και μόλις που κρατήθηκες να μη γελάσεις.
- Κατάλαβα. Και τι ακριβώς θέλετε;
- Θέλω να αγοράσω τις υπηρεσίες σου. Πρόσεξε είπα αγοράσω. Δε σε απειλώ. Θα πληρωθείς καλά.
- Θα ήταν τολμηρό να ρωτήσω περι τίνος πρόκειται, προτού απαντήσω στην ομολογουμένως ευγενική προσφορά σας;
- Φυσικά! Θα με βοηθήσεις να καταστρέψω το χειρότερο εχθρό μου.
Για μια αδιάφορη και βαρετή ύπαρξη σαν εμένα αυτό ήταν το όριο. Καλά το καταγώγιο, καλά να πίνω ουίσκι (τι σκατά είναι αυτό με τους μαφιόζους και το ουίσκι;) το οποίο μου σερβίρει ένας γορίλας με τατουάζ μια αγχόνη. Ε, όχι αυτό πήγαινε πολύ. Πήρα μια βαθιά ανάσα, αποχαιρέτησα το μάταιο αυτό κόσμο και ετοιμάστηκα να αρνηθώ.
- Ξέρετε…παρόλη την καλή μου διάθεση δε θα μπορέσω…
- Δε τελείωσα! φώναξε και όλο το μαγαζί πάγωσε μαζί με το σκατό μου στην κάλτσα. Πρόκειται για την μητέρα μου.

Εξακολουθεί να συνεχίζεται.....

Film noir (pt 1)

2007-09-08T13:56:00.000+03:00

Ναι, ξέρω ότι έχω πολύ καιρό να γράψω για κάτι συνταρακτικό που μου συνέβη. Κάτι που να έχει σχέση με τις δυνάμεις μου. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν έκανα τίποτε άλλο από το να κάθομαι στον κώλο μου. Εκτός από μια μοναδική μέρα.
Έκανα αυτό που κάνω κάθε μέρα. δηλαδή να ζω σαν όλους εσάς παρόλο που θα μπορούσα να κάνω κάτι πιο συγκλονιστικό (και για όσους νομίζουν ότι βγαίνοντας, γαμώντας, βρίζοντας κάνουν κάτι συγκλονιστικό ας το ξανασκεφτούν). Όσοι διαβάζετε συχνά το ιστολόγιό μου θα έχετε καταλάβει ότι οι υπερδυνάμεις μου, μου δημιουργούν περισσότερα προβλήματα. Μην παρεξηγηθούμε. Είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου, περνάω καλά, απλά το να βλέπεις μέσα από αντικείμενα και πολύ μακρυά αλλά πολύ περισσότερο να μπορείς να ελέγχεις τη βούληση των άλλων, σε κάνει να σκέφτεσαι τη ζωή διαφορετικά.
Εκείνη την μέρα όμως χτύπησε το τηλέφωνο. Και από την άλλη μεριά της γραμμής ήταν ένας άγνωστος. Σκέφτηκα ότι ήταν πωλητής και άρχισα να βαριέμαι.
- Καλημέρα, Βασιλεία, είπε. Πως περνάς; Βλέπεις τη ζωή των άλλων μέσα από τους τοίχους τους;
Δε μου έπεσε το ακουστικό από το χέρι ούτε σωριάστηκα σε καμιά πολυθρόνα αλλά έμεινα να κοιτάω σα χαζή την κουζίνα της από κάτω μου. Κάποιος ήξερε για’ μένα! Και ήρθε αυτό το συναίσθημα. Φόβος και ενθουσιασμός μαζί. Συνέχιζα να κοιτάω την ιεροτελεστία των σνίτσελ της από κάτω.
- Λοιπόν, θα σε δω από κοντά στις 11 στο ****.
Το βράδυ μπήκα στο μπαρ ψάχνοντας ήδη στο χώρο το πρόσωπο που με είχε καλέσει εκεί. Είχα ήδη μετανιώσει για την απόφασή μου να πάω. Το μπαρ ήταν σε μια από τις πιο κακόφημες μεριές της πόλης. Ακόμη και έτσι να μην ήταν όμως, αρκούσε να ρίξει κανείς μια ματιά στους θαμώνες. Βαριές φιγούρες, τατουάζ και άγρια βλέμματα παντού. Κουρασμένες, εντυπωσιακές γυναίκες γελούσαν ή έστεκαν ήσυχες δίπλα σε άντρες που δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν τα όπλα τους. Κοίταξα γύρω και είδα μαχαίρια και πιστόλια ζωσμένα σε κάθε ζώνη. Ήμουν στο Φαρ Ουέστ και περίμενα να μπει ο Λούκυ Λουκ.

Συνεχίζεται.....

Ο Χάρτης

2007-09-04T19:25:00.000+03:00

Ο χάρτης καθόταν στο ράφι και αισθανόταν εντελώς μαλάκας. Τον είχαν στριμώξει όπως όπως στο κάτω ράφι της βιβλιοθήκης με τους πιο βαρετούς τύπους. Κάτι «Πως παίζεται το σκάκι» και «Μπάσκετ 1970-80». Ήταν γυαλιστερός, αδιάβροχος ανθεκτικός και πάνω από όλα ακριβής. Και κανείς δε του έδινε σημασία. Άκουγε τις συζητήσεις από τα πάνω ράφια και έσκαγε. Οι φιλόσοφοι δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους και οι ποιητές μιλούσαν ακαταλαβίστικα αλλά τόσο ωραία.

Αλλά πιο πολύ ακόμα μισούσε τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Είχαν δικό τους ράφι πάνω πάνω. Και το χειρότερο, ήταν χρησιμοποιημένοι. Είχαν πάει ταξίδι! Ο χάρτης έβριζε σε μεγάλη κλίμακα μέσα στην πλαστική θήκη του. Και έβριζε τον πατέρα του. Ενώ η μαμά του επέμενε να γίνει τουριστικός οδηγός, ο μπαμπάς του επαναλάμβανε την επωδό «Να γίνει κάτι χρήσιμο το παιδί». Αλλά τι να περιμένει κανείς από μια κομπλεξική πινακίδα στην εθνική.

Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο εκνευριζόταν. Όχι μόνο γιατί οι συγκάτοικοί του παραληρούσαν (ο ένας έλεγε «Σα4» και ο άλλος απαντούσε «10 Ασσίστ») αλλά και γιατί καταλάβαινε ότι ήταν εντελώς μαλάκας. Δε μπορούσε να δώσει καμία οδηγία που να έχει σημασία. Όταν εκείνη τον ρωτούσε «Που πάει η σχέση μας;» εκείνος δε μπορούσε να απαντήσει «Δεξιά μέχρι τη Δώθε Μαγουλίτσα». Και όταν εκείνος έλεγε «Αισθάνομαι εντελώς χαμένος» δε μπορούσε να του πει ότι βρισκόταν στο 35ο χιλιόμετρο Φαφλακιών-Ξερομίτσας.

Τρομαχτικά τρομερός τρόμος

2007-09-02T22:13:00.000+03:00

Με αφορμή την «ασύμμετρη απειλή» (μα είναι υπέροχο) θέτω ένα σημαντικό ζήτημα.

Τι είναι τρόμος; Τι φοβούνται οι άνθρωποι; Εντάξει, όλοι φοβόμαστε τον θάνατο. Εκτός φυσικά αν είσαι ο Υιός του Θεού ή ο κολλητός του ο Λάζαρος (τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα να είσαι ο Λάζαρος γιατί θα αποφύγεις την ταλαιπωρία –ξέρεις, βασανιστήρια, σταύρωση). Ή αν είσαι ο Δαλάι Λάμα και ξέρεις ότι θα μετενσαρκωθείς. Παρεμπιπτόντως, μόνο ο Δαλάι Λάμα πρέπει να χαίρεται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου. «Επιτέλους, η Λάσα θα είναι παραθαλάσσια στην επόμενη μετενσάρκωση».

Εγώ για παράδειγμα φοβάμαι τα ύψη. Τώρα αυτό μάλλον δεν είναι ακριβές. Δηλαδή δεν βλέπω ένα ύψος και λέω «Θεέ μου! Ένα τρομερό ύψος!». Μάλλον φοβάμαι την πτώση. Αλλά ο όρος “πεσοφοβία” δεν προσδίδει κύρος σε έναν ηλικιωμένο καθηγητή και δεν ταιριάζει σε βιβλιογραφία.

Εσείς, 5 αναγνώστες μου, τι φοβάστε;

Έφη Σαρρή

2007-08-31T02:18:00.000+03:00

Τώρα κανονικά δεν θα έπρεπε να πω τίποτα. Είναι από αυτές τις ευλογημένες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που τα λόγια είναι λίγα. Τι να πεις μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης βλακείας;

Ξέρετε όλοι σε τι αναφέρομαι. Σε αυτό που ανακοίνωναν όλοι οι δημοσιογράφοι και προσπαθούσαν να μην γελάσουν, σε αυτό που μεταφέρθηκε από στόμα σε στόμα. Σε αυτό που κάνει και εσένα, φίλε, αναγνώστη, να θες να ψηφίσεις στη Β’ Αθηνών. Η ΕΦΗ ΣΑΡΡΗ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ Λ.Α.Ο.Σ.

Ναι, ναι, η Εφή- Ψωλέω σε ξεχάσαμε-Σαρρή! Και ας υποθέσουμε ότι είσαι αυτός που έχει αναλάβει να βρει το σλόγκαν (πιθανότατα σε λένε Νώντα, έχεις τριχωτό στέρνο και είσαι ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου Caramellomeno). Τι θα σκεφτόσουν, τι θα διάλεγες για να υμνήσεις την μοναδική προσωπικότητα της Έφης μας;

Εσύ, Νώντα, αποφάσισες: ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ. Όχι εμένα, καλέ, την Έφη. «Σταυρώστε με, σταυρώστε με. Στα χέρια σας σηκώστε με». Στο video clip έγιναν σκέψεις να εμφανιστεί ο Πόντιος Πιλάτος. Ο Βαραβάς θα ήταν στα φωνητικά : «Ουουου, Σταυρώστε την. Σταυρώστε την».

Απολαύστε την

http://www.youtube.com/watch?v=vL4MYCPIwL4&mode=related&search

Φωτιά στα μπατζάκια μας

2007-08-25T15:57:00.000+03:00

Αν δε ξέρεις πως είναι να έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια σου δεν έχεις παρά να βγεις στο μπαλκόνι σου. Όπου και να είσαι, βγες στο μπαλκόνι και κοίτα ψηλά. Αμέσως θα νιώσεις κάτι να σε καίει εκεί κάτω και καίγοντας θα αρχίσει να ανεβαίνει προς τα πάνω. Και όταν φτάσει στο λαιμό η φωτιά θα σε κατακάψει και οι καπνοί θα κάνουν τα μάτια σου να κλαίνε.

Όσες φορές ένιωσες οργή ή απελπισία που δεν βρίσκεις θέση να παρκάρεις, που κάποιος σου έφαγε την ουρά στην τράπεζα μοιάζουν πια ένα τίποτα. Τώρα καίγεσαι αβοήθητος, κοιτάς ψηλά τον ήλιο που πια δε φαίνεται, στάχτη πέφτει πάνω σου. Αυτό είναι οργή! Και όταν πια θα έχεις καεί ολότελα θα νιώσεις την απελπισία.

Οι φυλές του καλοκαιριού

2007-08-21T20:07:00.000+03:00

Σε μια χώρα – όχι πολύ μακριά από εδώ – ζουν κάποιες φυλές που εμφανίζονται μόνο το καλοκαίρι. Οι επιστήμονες δεν έχουν αποφανθεί αν τον υπόλοιπο χρόνο ζουν ανάμεσά μας ή αν εμφανίζονται μόνο καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι όμως είναι μία: είναι εκεί και τις έχουμε δει όλοι.

1. Ασημοπεδιλούδες
Αποτελούνται αποκλειστικά από θηλυκά. Δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά πώς αναπαράγονται, αλλά φημολογείται ότι προμηθεύονται από μυστικά εργοστάσια τα εξωφρενικά ασημένια πέδιλα. Όπλο τους η λάμψη που εκπέμπουν τα πέδιλά τους με την οποία ακινητοποιούν τα θύματά τους.

2. Ασπρολινοπαντελονάκιδες
Όσο και να σου κάνει εντύπωση, είναι άνδρες! Ας φοράνε άσπρο κάπρι παντελόνι με ροζ μπλούζες και δερμάτινες τσάντες. Τρέφονται κυρίως με ασημοπεδιλούδες και μεταξύ των δύο φυλών εκτυλίσσονται επικές μάχες με ηττημένη την αισθητική. Σε εξέλιξη βρίσκονται έρευνες σχετικά με το τι εσώρουχο φοράνε.

3. Ξεκωλοπούλες
Καθαρόαιμα ζώα που κυνηγάνε σε αγέλες. Είναι ιδιαίτερα προσαρμοστικές και συναντιόνται σε όλα τα περιβάλλοντα. Στην παραλία φοράνε μαγιό στα όρια της οφθαλμαπάτης (υπάρχει ή όχι;) και τρίβονται με νόημα. Δεν κάνουν βουτιές γιατί θα ξεβαφτούν. Μετά τη δύση του ήλιου εξοπλίζονται κατάλληλα με φουστάνια, φούστες και τελευταία σορτς. Αγαπημένη θέση η οριζόντια.

4. Ελευθεροκαμπιγκάγκιδες/ Σλιπινμπάγκιδες
Εικάζεται ότι το χειμώνα βρίσκονται σε χειμερία νάρκη. Όταν μπαίνει το καλοκαίρι επιδίδονται σε έναν αγώνα εύρεσης της πιο απόμακρης παραλίας με την τέλεια σκιά. Εχθροί τους είναι το λιμενικό. Αναγνωρίζονται εύκολα από το αλάτι που έχει κάτσει στο δέρμα και από τα τσαλακωμένα ρούχα, τα οποία και προμηθεύονται αποκλειστικά από το Μοναστηράκι.

5. Κιθαροπαραλιάτοι
Θεωρείται παρακλάδι των παραπάνω, μπορούμε όμως να τους συναντήσουμε και άσχετα από αυτούς. Γύρω από φωτιές στην παραλία μαζεύονται τα μέλη αυτής της φυλής. Όταν το φεγγάρι είναι στη σωστή θέση βγαίνει ο σαμάνος της φυλής, ο οποίος έχει μακριά μαλλιά και κρατάει κιθάρα. Κάποιοι έχουν καταφέρει να ακούσουν ένα από τα ιερά τραγούδια της φυλής: «Να μ’ αγαπάς».

Αν έχετε κάτι να προσθέσετε σε αυτή την έρευνα, είναι για το καλό όλων.

(Από)χαιρετώ

2007-08-01T11:19:00.000+03:00

Τι υπέροχη η αίσθηση των φρεσκοκομμένων εισιτηρίων! Ευωδιάζουν θάλασσα και χωρίάτικη σαλάτα! Φεύγω! Παρασκευή Τζιά για παραμυθο-ΣαββατοΚύριακο με καλή παρέα. Και μετά...

Πάω σπίτι μου, στην Κρήτη. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια φεύγω Αύγουστο. Και έχω μεγάλη αγωνία. Θα έχει κόσμο; Θα αναγκαστώ να σκοτώσω κάποιον στο πλοίο για να κάτσω; Θα γίνονται κληρώσεις για ελεύθερα τραπέζια στα ρακάδικα;

Δεν έχει σημασία.

Ονείρων το ανάγνωσμα

2007-07-29T13:35:00.000+03:00

«Μερικοί έχουν στη ζωή τους ένα μεγάλο όνειρο και δεν το εκπληρώνουν. Άλλοι δεν έχουν στη ζωή τους κανένα όνειρο και δε το εκπληρώνουν επίσης» (Φ.Πεσσόα σαν Μπ. Σοάρες, μεγάλη ιστορία)
Ε; Σου αρέσουν αυτά τα τσιτάτα το ξέρω. Σε όλους αρέσουν, είναι σαν τη σοκολάτα του πνεύματος. Το γλυκαίνει, το παχαίνει και δημιουργεί τερηδόνα. Ή κάτι τέτοιο, δεν τα πάω καλά με τις μεταφορές.
Βασικά, διαφωνώ και με τον Πεσσόα και με τον Σοάρες. Καλά, την πρώτη κατηγορία την ξέρουμε όλοι. Πολλοί ανήκουν στην ένωση «Μεγάλοι Ονειροπόλοι» με πρόεδρο τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Και τους δεύτερους τους ξέρουμε, τους βλέπουμε στον καθρέπτη το πρωί.
Εγώ θα θέσω εδώ θέμα μεγέθους (γιατί όλα εκεί καταλήγουν τελικά). Τι είναι μεγάλο όνειρο; Όχι, να το ξεκαθαρίσουμε γιατί ξέρω εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν μικρά μικρά όνειρα και τα πραγματοποιούν σε πείσμα κάθε τσιτάτου.
Παράδειγμα 1: Ξανθιά, χαριτωμένη κοκετούλα ονειρεύεται να την ποθεί και ο τελευταίος μπίχλας (αυτό πως γράφεται, δε το έχει το word;). Και κάθε μέρα ζει και βιώνει το όνειρό της απλά φορώντας ένα μίνι!
Παράδειγμα 2: Στρογγυλός διοπτροφόρος φύτουλας στο σχολείο ονειρεύεται να γαμήσει με την αξία του. Και το κατορθώνει με το Cayenne του.
Παράδειγμα 3: Μαμά με ρόλεϋ και παντόφλες έχει κηρύξει πόλεμο στη σκόνη. Με τη βοήθεια του Swiffer νικά κάθε μέρα.

Soft porn

2007-07-25T21:16:00.000+03:00

Λατρεύω τις μαλακές τσόντες (soft porn). Έχουν αναγκαστικά υπόθεση το οποίο από μόνο του είναι εφιαλτικό. Γιατί η υπόθεση προϋποθέτει σκηνοθεσία και πάνω από όλα ηθοποιούς. Οι οποίοι δεν έχω καταλάβει πως επιλέγονται. Οι άνδρες ας πούμε την έχουν μικρή; Οι κοπέλες δε το ξυρίζουν;
Μια αγαπημένη μου σειρά είναι αυτή με τους εξωγήινους, που έρχονται να μας γνωρίσουν καλύτερα. Και για να τους βοηθήσει απαγάγουν μια που ειδικεύεται στο sex. Το έχουν πιάσει το νόημα οι εξωγήινοι, οι οποίοι παρεμπιπτόντως μοιάζουν εκπληκτικά με ανθρώπους αν εξαιρέσεις το αλουμινόχαρτο με το οποίο είναι τυλιγμένοι (η χαρά του κανίβαλου). Οι παρθένοι εξωγήινοι εντρυφούν στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ειδών μας και μαθαίνουν να τις συσφίγγουν μεταξύ τους (στο Part 2 θα έχουν πεθάνει όλοι από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα).
Το μόνο εξωπραγματικό και ιδιαίτερα εξοργιστικό είναι αυτό καθαυτό το sex. ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ. Δηλαδή μιλάμε για την παραβίαση κάθε κανόνα φυσικής και γεωμετρίας. Όχι, φίλε σκηνοθέτα. Άμα η άλλη είναι καθισμένη στα μπούτια του άλλου, δεν μπαίνει ό, τι είναι να μπει, εκτός αν μιλάμε για μάνικα. Άντε, για τους εξωγήινους να το καταλάβω, οι υπόλοιποι; Και τη μανία είναι αυτή με το γλυκανάλατο τρίψιμο; Και την όχι και τόσο πετυχημένη διακριτικότητα να μην φανούν όσα δεν πρέπει. Σαν ελληνικές σειρές με σταρλετίτσες που δε θέλουν να δείξουν στήθος και προσπαθούν να κυλιστούν χαριτωμένα στο κρεβάτι.
Δεν μπορούμε να παραπληροφορούμε έτσι τον κόσμο. Δημιουργούμε ανασφάλειες και εύλογες απορίες στους θεατές που δεν συνάδουν με το κοινωνικό λειτούργημα της τσόντας. "Μα αγάπη μου, σου λέω το είδα. Κοτζάμ εξωγήινος το έβαζε έτσι, θα τα καταφέρω!". Να σου η εξάρθρωση!

Απορία

2007-07-20T18:53:00.000+03:00

Άκουγα στις ειδήσεις ότι στην Τουρκική Βουλή κάποιοι βουλευτές δέχτηκαν απειλητικά μηνύματα στο κινητό τους. Και σκέφτηκα ότι ακούμε για απειλητικές επιστολές, για απειλητικά τηλεφωνήματα, τώρα απειλητικά SMS. Για απειλητικά τηλεγραφήματα δεν έχει γίνει ποτέ. Και καλώς.

"Θα σε σκοτώσω ΣΤΟΠ Δε προκειται να μου γλυτώσεις ΣΤΟΠ"

- Κοστίζει 5 ευρώ, κύριε.

- 5; Κόψε το "πρόκειται" και βάλε "Δε θα μου γλυτώσεις"

His Dark Materials

2007-07-20T18:37:00.000+03:00

Λατρεύω τα βιβλία! Διαβάζω από πολύ μικρή, διαβάζω πολύ. Και κρατώ σαν πετράδια τα βιβλία που με κάνουν φανατική τους. Η Τριλογία του Κόσμου (His Dark Materials) του Πούλμαν είναι από αυτά. Τρία βιβλία που δε κατάφερα να αφήσω. Έμεινα άγρυπνη και ανήσυχη όταν ελλείψει χρημάτων δε μπορούσα να πάρω το τελευταίο. Και κόντεψα να τρελαθώ από τη χαρά μου όταν οι φίλοι μου, μου το έφεραν δώρο.

Απίστευτη πλοκή, δυνατοί χαρακτήρες και ένα βαθύτερο μοναδικό επίπεδο. Ένα από τα στοιχεία που αγάπησα στα βιβλία (εκτός από τον Γιόρεκ για τους μυημένους) είναι τα δαιμόνια. Κάθε άνθρωπος έχει ένα πλάσμα το οποίο συμβολίζει την ψυχή του, τον ίδιο. Μέχρι την εφηβεία αλλάζει μορφές (πάντα ζώα) ανάλογα με τις διαθέσεις του ανθρώπου. Μετά σταθεροποιείται σε μια μορφή, αντιπροσωπευτική για κάθε ένα.

Η πρώτη ταινία βγαίνει τον Δεκέμβριο, από την New Line που έφτιαξε την Τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών. Το trailer ανάλογο των προσδοκιών. Σ' ένα παιχνιδάκι κάνεις ένα test και σου βγάζουν το δικό σου δαιμόνιο. Το δικό μου;

Μέχρις Δακρύων

2007-07-17T10:17:00.000+03:00

Ένα από τα πράγματα στη ζωή που ποτέ δε με παύουν να με εκπλήσσουν είναι η αγνή βλακεία. Πετάγεται από εκεί που δε το περιμένεις (πολλές φορές από το ίδιο σου το στόμα)! Ακόμα και αν έχεις φάει χρόνια προσπαθώντας να βάλεις σε κατάλογο κάθε βλακώδη συμπεριφορά, ο κατάλογός σου θα μένει ελλιπής.
Δε θα σας κρατήσω άλλο σε αγωνία! Έχοντας γυρίσει αργά από έξω, ανοίγω το ΣΚΑΪ για να δω λιοντάρια να κυνηγάνε αντιλόπες ή μύγες να ξύνουν τις κεραίες τους. Φευ! Είχε ένα άλλο, εξίσου ενδιαφέρον ντοκιμανταίρ, το οποίο μάλλον προσπαθούσε να αποδείξει ότι όντως προερχόμαστε από πιθήκους αλλά θέλουμε πολύ ακόμα για να φτάσουμε την ευφυΐα τους.
Ήταν οι αγώνες No Limits (στη βλακεία), σε γενικές γραμμές Muay Thai μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. To Muay Thai είναι αυτή η λεπτή πολεμική τέχνη, ναι, ναι, μια επίδειξη υψηλής τεχνικής για το πώς να σπάσεις τη μούρη του αντιπάλου σου με κλωτσιές και αγκωνιές. Διψώντας για αίμα (μα τι έκφραση και αυτή αλά Κόμης Δράκουλας) έκατσα να το δω. Ο εκφωνητής, με λαμέ ασημί ρούχα (έπρεπε να το είχα υποψιαστεί), ανακοινώνει το επόμενο ζευγάρι. Πρώτος ο Τούρκος, ένα κακόμοιρο παιδάκι που ακολουθούσε μια γκόμενα με ψηλά τακούνια. Έκατσε ήσυχα-ήσυχα στη γωνίτσα του, έφαγε και το κραξιματάκι του από το φιλοθεάμον κοινό. Και τότε ανακοινώθηκε ο ΈΛΛΗΝ:
STAM the SHOWMAN! Σταμάτη το λέγανε το παλικαράκι αλλά εντάξει, κάτι οι κλωτσιές, κάτι οι αγκωνιές, πολύ θέλει να γίνεις Stam; Λοιπόν, μιλάμε για φώτα, καπνούς, Carmina Burana, ο εκφωνητής να έχει πάθει ντελίριο και να κατεβάζει όλες τις νίκες του Stam (3 νίκες, 0 ήττες στην αυλή του σχολείιιιιιιιουουουου!). Και ναι, εμφανίζεται ο Stam ως νέος Λεωνίδας (που είναι και επίκαιρό) με ασπίδα, δόρυ, πορφύρα, περικεφαλαία (ήταν στην τιμή από τα εποχικά). Γονατίζει, υπόκρουση από τους 300 (κάποιος να του πει ότι ήταν με τους Πέρσες, όχι με τους Τούρκους, ας έβαζε φουστανέλα), και μετά τα βγάζει όλα και μένει με το σορτσάκι με τους μαιάνδρους. Α! Κέρδισε. Και τότε ακούστηκε το άσμα:

"Δε πα' να' σαι απ' την Τουρκία ή από την Ταϊβάν

Το ονομά του είναι Stam the Showman

θα σε βγάλει knock out, man"

http://www.youtube.com/watch?v=bxgcBpxKKP0&mode=related&search=

Starfish

2007-07-10T01:03:00.000+03:00

Είμαι στο λεωφορείο. Και ναι όπως έχετε καταλάβει κυκλοφορώ με ΜΜΜ. Θα μπορούσα να πουλήσω παραμύθι ότι έχω οικολογική συνείδηση αλλά η αλήθεια κρύβεται σε αυτό που ΔΕΝ έχω ήτοι αμάξι. Είμαι λοιπόν στο λεωφορείο και ακούω μουσική (άλλωστε στο λεωφορείο έχεις άπλετο χρόνο να κάνεις τα πάντα) και ακούω το Starfish των Anthony and the Johnsons. Και σκέφτηκα ότι το να είσαι αστερίας είναι πολύ καλό. Καταρχήν είναι ένα πετυχημένο όνομα. Έπειτα ό,τι και να σου κόψουν, ξαναβγαίνει.
Τώρα εγώ δεν είμαι αγοράκι για να ανησυχώ για την ακεραιότητα του πολύτιμου θησαυρού. Έτσι σκέφτηκα ότι κανένας δε θα μπορούσε πια να μου κόψει τον αέρα ή τον τσαμπουκά. Επίσης κανένα συνταρακτικό γεγονός δε θα μου έκοβε ποτέ τα πόδια. Και ποτέ καμία απογοήτευση δε θα ήταν ικανή για να κοπούν τα φτερά μου. Αλλά το πιο σπουδαίο είναι ότι δε θα μπορούσε κανείς να μου κόψει το ρεύμα, το τηλέφωνο και το νερό.
Έπειτα σκέφτηκα λογικά (όλες οι γυναίκες σκέφτονται λογικά πολύ αργότερα) και συνειδητοποίησα ότι δεν είναι και το καλύτερο. Δε θα μπορούσα να κόψω δρόμο ή να κόψω κίνηση. Ο πραγματικός τρόμος είναι όμως ότι δε θα μπορούσε ποτέ να κόψω τις μαλακίες. Μήπως είμαι αστερίας;

http://www.youtube.com/watch?v=TbCIQ-SKhKE

Γέλασα

2007-07-06T11:21:00.000+03:00

Όσοι έχετε ελληνικό blogspot πλεον, δεν ξέρω αν παρατηρήσατε την εξήγηση στο ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ. Γράφει "Ειδοποιείστε το Blogger για το απαραδεκτο περιεχόμενο σε αυτή τη σελίδα". Μιλάμε για το άκρον άωτον της αυτογνωσίας. Μπαίνω στον πειρασμό να τους γράψω. "Όσα έχω γράψει είναι απαράδεκτα. Παρακαλώ όπως ειδοποιείτε τους χρήστες με καλό γούστο και αισθητική".

H Αγέλη

2007-07-05T18:08:00.000+03:00

Και αν νομίζεις ότι θα αναφερθώ σε λύκους κάνεις πολύ καλά. Μεταφορικά φυσικά γιατί πραγματικό λύκο δεν έχω δει στη ζωή μου.

[Άσχετο: Φαντάσου τη δυσκολία της μαμάς της Κοκκινοσκουφίτσας σήμερα:

-Πήγαινε αυτά στη γιαγιά σου και πρόσεχε τους λύκους.

-Τους ποιους;
-Τους λύ… είναι σαν σκυλιά
-Και γιατί δε μου έλεγες να προσέχω τα σκυλιά;
-Ναι, δεν είναι ακριβώς σκυλιά, είναι άγρια…
-Άγρια ζώα; Εδώ γύρω, ρε μαμά; Γέρασες μου φαίνεται και τα έχεις χάσει.
-Κοίτα! Άμα δεις στο δρόμο κανένα μεγάλο γκρι σκύλο…χέστηκα]
Μια ζωή οι άνθρωποι αρέσκονται στο να συναγελάζονται. Δεν αποτελώ εξαίρεση, αν και διαφέρω παααρα πολύ από τους γύρω μου. Πήγα λοιπόν σε έναν συναγελασμό χθες. Λατρεύω αυτά τα μέρη γιατί η μουσική είναι δυνατά και για εμένα που κουφαίνομαι με τις μαλακίες είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να κάνω πως δεν ακούω. Ευτυχώς άκουγα πεντακάθαρα την παρέα μου.
Και τότε άρχισα να επιτηρώ την αγέλη μου. Κλεισμένοι σε μια αποθήκη-trendy-τόπος κουλτούρας, μυρίζαμε τα πισινά μας να χαρούμε. Αυτό με τις αποθήκες δε το κατάλαβα. Πριν ήταν σκονισμένοι χώροι με υπαλλήλους που δεν ήξεραν να διαβάζουν. Πως έγιναν χώροι κουλτούρας; Με πέντε φώτα, υποθέτω. Κάτω από αυτά τα φώτα άρχισα να ιδρώνω και να αγχώνομαι. Είμαι έτσι; Τώρα ρωτάς τι είναι το έτσι λες και δεν ξέρεις. Το έτσι ενός χώρου «κουλτουρέ», πίτα στο σοφιστικέ, τα μυστήρια χτενίσματα και ρούχα. Στους δήθεν κάτι, ψώνια και ατάλαντες απελπισμένες νοικοκυρές. Είχε και κάτι χαριτωμένα κοριτσάκια αλλά εγώ δεν είμαι χαριτωμένη.
Άμα συναντήσω κανένα μεγάλο γκρι σκύλο…πολύ θα χαρώ.

Τα σκατά

2007-06-08T14:40:00.000+03:00

Μια φορά και ένα καιρό ήταν σε ένα μικρό χωριό ζούσε ένας χωρικός. Δε θα διέφερε σε τίποτα από τους άλλους χωρικούς, αν δεν έκανε κάτι πολύ περίεργο. Κάθε πρωί, αφού σηκωνόταν από το αχυρένιο κρεβάτι του, πήγαινε σε μια γωνιά του μικρού χωραφιού του, και έχεζε εκεί.
Όλοι τον σιχαινόταν, οι γείτονές του τον μισούσαν γιατί η μπόχα έμπαινε στο σπίτι τους. Όμως εκείνος δε σταμάτησε. Κάθε πρωί, πρόσθετε λίγα σκατά ακόμα στη γωνιά του χωραφιού του.
Και κάποτε, όταν πέρασε ο καιρός, ένα λουλούδι φύτρωσε εκεί. Kαι από το λίπασμα, μεγάλωσε και έγινε τεράστιο και κάλυψε όλο το χωράφι. Και κάλυψε όλο το χωριό και κάλυψε όλο το κόσμο.

Για την Ευτυχία

2007-06-07T00:41:00.000+03:00

Μια από της σπάνιες φορές που το όνομα έχει και τη χάρη.

Σαν τώρα (και θα μείνει πάντα σαν τώρα) θυμάμαι εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη. Είμαι Α' Λυκείου, φυτό του κερατά, και ψάρι σπαρταρόν. Το πρόγραμμα γράφει "Καρύδη". Τα αστεία για τα ξηροκάρπια εξαντλήθηκαν γρήγορα. Και στην τάξη μπαίνει μια μικροκαμωμένη γυναίκα. Τι μάτια ήταν αυτά, τι βλέμμα! Διαπεραστικό. Μας ζύγισε, μας μέτρησε και μας σήκωσε.

-Δε μου αρέσει εδώ. Θα πάμε αλλού.

Και εμείς υπνωτισμένοι πήγαμε αλλού. Όχι, μόνο σε άλλη τάξη, σε άλλο κόσμο. Με μια φωνή, χαρακτηριστική, με το βλέμμα πάνω από τα μικροσκοπικά γυαλιά και μια αγάπη να ξεχυλίζει μας έμαθε ποιήση. Όλους, ακόμα και αυτούς που είχαν μείνει και ξαναέκαναν την τάξη. Αντιδραστική, παθιασμένη, μεγαλόψυχη. Δεν τόλμησε κανένας να χάσει μάθημα ποτέ. Η κοπάνα στο μάθημα της Καρύδη ήταν αμαρτία και ιεροσυλία. Οι εργασίες της ιερό καθήκον.

Στη Β' Λυκείου, κοίταξα με αγωνία το πρόγραμμα. "Καρύδη" με μέλι σκέφτηκα τότε. Η μαγικότερη χρονιά στο σχολείο. Επικές μάχες με εκείνη, ήταν κομμουνίστρια από τις λίγες, σύζυγος του Φαράκου βλέπεις. Εγώ από τη φύση μου ενάντια σε κάτι τέτοια. Και όμως, όσο αντιδρούσα, τόσο με αγαπούσε και την αγαπούσα. Αποφασισε και κατάφερε να μας πάει Ισπανία σχεδόν τζάμπα. Δύο από τις ομορφότερες βδομάδες της ζωής μου. Μας απογείωσε, μας χάρισε απλόχερα.

Στην Γ' Λυκείου δεν ήταν εκεί, αλλά ήταν.

Μετά από χρόνια την είδα χθες στην εκδήλωση για τον Φαράκο. Είμασταν όλοι εκεί, μια παρέα αλλοπρόσαλλη. Βριζόμασταν και σπρωχνόμασταν σαν να ήμασταν κολλητοί. Και μετά μέναμε αποχαυνωμένοι από τα νέα του άλλου, τα ήδη μπαγιάτικα. Και εκείνη να μας καμαρώνει και να μας δείχνει σε όλους λέγοντας "Τα παιδιά μου". Τα παιδιά της . . .

Ες Παρισίους

2007-05-15T10:18:00.000+03:00

Διασκέδασα απίστευτα στο Παρίσι. Ήμουν με καλή παρέα [Μην κοροϊδευόμαστε, άμα έχεις καλή παρέα, η φράση «πέρασα καλά» κολλάει με όλα: «Και τρίβαμε τα πατώματα, πέρασα καλά», «Είχαμε τρεις ώρες καθυστέρηση, πέρασα καλά» και άλλα τέτοια παρανοϊκά]. Πέρα από τα προφανή και γνωστά κάλλη της πόλης, εξάσκησα αρκετά τις δυνάμεις μου.
Βέβαια, έχανα λίγο τη χαρά του να ανακαλύψω το αξιοθέατο γιατί το έβλεπα από μακρυά. Μου λείπει και η χαρά του να χάνομαι, αφού έβλεπα μέσα από τους τοίχους και μας οδηγούσα καρφί σε μια ακόμη ουρά για να μπεις κάπου. Αυτό με τις ουρές είχε λίγο πλάκα, γιατί ήμασταν μαζεμένες όλες οι φυλές περιμένοντας να απολαύσουμε αυτό που μας υπέδειξαν σαν αξιοθέατο. Αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη ψυχολογία. Μια ακόμη εκκλησία, ουρά, κυρίως Γιαπωνέζοι, στην Τζοκόντα, οδηγοί του Λούβρου με τον κώδικα Ντα Βίντσι.
Αυτό δε το μουσείο μου έδωσε την αίσθηση της τεράστιας αποθήκης: στοιβαγμένοι πίνακες ο ένας πάνω στον άλλο (εκτός αν έχουν προβλέψει και για τους μπασκετμπολίστες). Άσε που η Αφροδίτη της Μήλου είχε αράχνες.

Μεγάλες δόξες η αράχνη, ούτε στο δίχτυ της Καρλόττας τέτοια επιτυχία. Όλοι την φωτογραφίζουν, κανείς δεν την ενοχλεί. Απο την άλλη δεν είναι και πέρασμα για μύγες εκεί. Είναι όλες στις μούμιες. Παρεπιπτόντως, είχε και ζώα μούμιες, γάτες, πουλιά, κροκόδειλους, ψάρια. Τι είναι αυτά; Χόμπι του ταριχευτή; Μέχρι να πεθάνει κανένας Φαραώ, μουμιοποιεί ό,τι βρει μη τυχόν και ξεχάσει την τέχνη;

Το καλύτερο όμως το βίωσα πάλι με την υποβολή μου. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω ένα σαρκαστικό γελάκι κάθε φορά που ανάγκαζα έναν Γάλλο να μου μιλήσει Αγγλικά. Στη Rue Cler, πες Κολωνάκι, σταμάτησα μια κυρία με το πιο μικρό αλλά πανάκριβο σκυλί. Τη ρώτησα στα Αγγλικα και χαμογελούσα με κακία καθώς την έβλεπα να ιδρώνει και να παλεύει, να προσπαθεί μάταια να μου αντισταθεί. Με τον ιδρώτα να τρέχει στο μέτωπό της, παραιτήθηκε και μου μίλησε στα Αγγλικά. Νομίζω την είδα να κλαίει καθώς απομακρυνόταν.

O κακός κάδος

2007-04-29T21:49:00.000+03:00

Στεκόταν για χρόνια εκεί. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του βρισκόταν ακίνητος σε εκείνη την μοναχική γωνία χωρίς να μπορεί να μετακινηθεί από το σημείο που ζούσε. Το όνομά του ήταν Δήμος, Δήμος Ζωγράφου. Ήταν μεταλλικός και είχε ένα πράσινο πλαστικό καπάκι.
Κάθε μέρα άνθρωποι περνούσαν και τον ταΐζανε με τα σκουπίδια τους. Κατάπινε αχόρταγα μεγάλες και μικρές πολύχρωμες σακούλες. Για αρκετό καιρό του φαινόταν σαν καραμέλες με γέμιση.
Η υπέροχη ζωή του, όμως, γινόταν εφιάλτης όταν έπεφτε η νύχτα. Οι δρόμοι άδειαζαν και τότε άκουγε από μακριά τον ήχο που έκανε τα μεταλλικά του μέρη να τρέμουν. Ήταν ένας τρομαχτικός κρότος καθώς πλησίαζε προς την μεριά του. Ήξερε ότι κάπου, σε κάποιο άλλο στενό κάποιος άλλος κάδος υποφέρει. Και τότε έβλεπε τα φώτα να στρίβουν και σφιγγόταν. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Από την τεράστια σκουπιδιάρα κατέβαιναν άνδρες με σκοτεινά πρόσωπα. Τον τράβαγαν και τον έβαζαν στον ανυψωτή. Το μηχάνημα σηκωνόταν και τον ταρακουνούσε με δύναμη για να αδειάσει όσα είχε φάει όλη τη μέρα.
Αυτό το καθημερινό μαρτύριο τον έκανε πιο σκληρό. Οι γρατζουνιές από το βασανισμό φαινόταν πάνω του. Δεν τον καθάριζε ποτέ κανένας και συνεχώς βρωμούσε. Όλα αυτά τον εκνεύριζαν πάρα πολύ και τον έκαναν δύστροπο. Και ήρθε μια μέρα που οι σακούλες δε του έμοιαζαν πια καραμέλες και βαρέθηκε να τις τρώει. Ήθελε να αλλάξει την καθημερινή του τροφή. Και βρήκε τι ήθελε να φάει.
Κοντά στο κάδο υπήρχε ένα σχολείο. Και κάθε μέρα περνούσαν από μπροστά του μικρά παιδάκια που φώναζαν και γελούσαν. Και εκείνος ζήλευε πολύ. Τα ζήλευε που ήταν τόσο χαριτωμένα και ανέμελα. Και που το βράδυ κανείς δεν ερχόταν να τα ταρακουνήσει μέχρι να βγάλουν όσα έφαγαν. Και αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα δε θα έτρωγε τίποτε άλλο παρά μόνο παιδάκια.
Ήξερε ότι πολλά παιδάκια ξεκινούσαν πολύ νωρίς για το σχολείο. Συνήθως φορούσαν χοντρά γυαλιά και κουβαλούσαν περισσότερα βιβλία απ’ όσα τα άλλα παιδιά. Ένα από αυτά τα παιδιά πέρασε μια μέρα πολύ κοντά από τον κάδο μας. Και ο κάδος μας δεν έχασε την ευκαιρία. Χραπ! Τον άρπαξε και τον έκανε μια χαψιά. Επιτέλους! Αυτό ήταν ένα καλό γεύμα. Αποφάσισε από τότε να τρώει ένα παιδάκι κάθε μέρα.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ: Βρείτε το τέλος της ιστορίας και κερδίστε ένα μαγευτικό κάδο για τα σκουπίδια σας.

Αλτ; Τις ει;

2007-04-21T15:14:00.000+03:00

Αφού απέδειξα ότι δεν είμαι ομπρέλα, σκέφτηκα τι είμαι. Για ώρα τώρα κάθομαι στο σαλόνι και κοιτάω μέσα από τους τοίχους τους άλλους γύρω μου. Εφόσον μπορώ και βλέπω μέσα από συμπαγή αντικείμενα και αρκετά μακριά, καταλαβαίνεις ότι μου είναι εύκολο να πίνω τον καφέ μου το πρωί και να παρακολουθώ ό,τι κάνουν οι άνθρωποι γύρω μου.

Τώρα κοιτάω στην απέναντι πολυκατοικία μια γυναίκα που με μανία καθαρίζει και μιλάει μόνη της. Και καθαρίζει συνέχεια, συνέχεια, σαν το μαρτύριο του Σίσυφου. Μόνο που εκείνος είχε ξεγελάσει το Θάνατο. Η κυρία απέναντι δεν μπορεί καν να ξεγελάσει τη σκόνη.

Και σκέφτομαι. Τι πρέπει να κάνω; Τι είμαι; Και απαντώ. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις χωρίς να βλάψεις τους άλλους, και δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι χωρίς να βλάψεις τον εαυτό σου. Τουλάχιστον, ας μην εξευτελίζομαι.

Η Ομπρέλα

2007-04-18T11:29:00.000+03:00

- Δεν αντέχω πια, είπε ένα πρωί η ομπρέλα απογοητευμένη. Στέκομαι όλη μέρα εδώ, άσκοπα και μαραζώνω. Αφού δε βρέχει σε αυτή τη χώρα, γιατί με αγοράσανε; Αισθάνομαι άχρηστη.
- Με δουλεύεις, είπε ο πυροσβεστήρας από τη γωνία. Ξέρεις πόσο καιρό κάθομαι εδώ; Και ούτε μια σπίθα.
- Ναι, αλλά αυτός είναι ο σκοπός της ζωής σου. Αν πιάσει φωτιά θα πεθάνεις.
- Μα, τι θάνατος! Έχεις δει ποτέ πυροσβεστήρα σε δράση; Μεγαλείο. Άσπρος αφρός, πανίσχυρος, ανίκητος. Και μετά στα χείλη όλων: «Πήρα τον πυροσβεστήρα και…», «Ευτυχώς είχα πυροσβεστήρα». Ααχ! Αυτό είναι.
- Μα η φωτιά είναι επικίνδυνη.
- Να τα πεις στον Προμηθέα αυτά. Άλλωστε, δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει ούτε μια μικρή φωτίτσα.
- Πσσστ! ακούστηκε μια φωνούλα.
- Ποιος είναι; ρώτησε η ομπρέλα.
- Εδώ, στο συρτάρι. Τα σπίρτα είμαι. Σας ακούω που παραπονιέστε. Δείτε και εμένα. Δεν καπνίζουν και με έχουν εδώ μέσα, κλειδωμένο. Και ξέρετε τι φλογίτσες κάνω εγώ; Με μια μυρωδιά φώσφορου. Μέχρι και ο Άντερσεν μας αναφέρει.
- Δε μου λες, είπε ο πυροσβεστήρας. Κάνουμε μια συμφωνία;

- Αμέ!
- Κάνε φλόγα, να πιάσει καμιά φωτιά.
- Τι λες εκεί; Θα καεί το σπίτι, είπε η ομπρέλα.
- Δεν είναι κακή ιδέα. Θα τους δείξω εγώ που με ξεχάσανε εδώ μέσα, είπε το κουτί με τα σπίρτα.

Και έτσι έγινε. Τα σπίρτα άναψαν μια μικρούλα φωτιά, που έφαγε το συρτάρι και έγινε πιο μεγάλη φωτιά. Οι άνθρωποι τινάχτηκαν πανικόβλητοι και άρπαξαν τον πυροσβεστήρα. Φσστ, μία… τίποτα. Φσστ, δύο τιποτα. Δε δούλευε. Οι άνθρωποι παγιδεύτηκαν μέσα. Ευτυχώς ήρθε η πυροσβεστική και άρχισε να ρίχνει τόνους νερό. Ήταν σαν να έβρεχε. Τότε οι άνθρωποι πήραν την ομπρέλα για να προστατευτούν και βγήκαν έξω.

Σπουδή στην ομπρέλα

2007-04-17T12:32:00.000+03:00

Ακολουθώντας την επιτυχημένη στρατηγική του Κοέλιο, ήτοι βρίσκω-θέμα-πουλάω-δεν-αλλάζω-θέμα-ο-κόσμος-να-χαλάσει, προσπαθώ να δώ τη ζωή μέσα από τα μάτια μιας ομπρέλας.

Αυτό και αν είναι ατυχία. Το να είσαι ομπρέλα στην Ελλάδα είναι σαν να είσαι ψυγείο στον Βόρειο Πόλο. Χειρότερα όμως. Βρέχει που και που, αρκετά για να σε κάνει να νοσταλγήσεις την χαρά της βροχής. Συνήθως στέκεσαι κρεμασμένη σε μια γωνία και σκονίζεσαι. Κάθε πρωί αντικρύζεις με απελπισία μια φωτεινή ηλιαχτίδα να σκίζει το χώρο. Μια ακόμη ηλιόλουστη μέρα.

Υπάρχει όμως και το χειρότερο. Μια ανοιχτή γκρίζα μέρα. Όχι σκούρα γκρίζα, που ο ήλιος παλεύει να δηλώσει ότι υπάρχει. Σε μια σκούρα γκρίζα μέρα θα βρέξει. Μιλάμε για μια ανοιχτή γκρίζα μέρα. Τότε που εκείνος κοιτά ανήσυχος από το παράθυρο. Και μετά σε κοιτά με ερωτηματικό. Αυτό σημαίνει ότι θα στριμωχτείς σε μια τσάντα με πορτοφόλια, κλειδιά και στυλό. Και δε θα βγεις από εκεί για την υπόλοιπη μέρα.

Υπάρχει όμως κάτι που κάνει τα σύρματά σου να παγώνουν. Το βεβιασμένο ξημέρωμα μιας γκρίζας μέρας. Μιας μέρας που αρχίζει με βροχή. Μια βροχή που δε συνοδεύεται από την μελωδία των σταγόνων αλλά από το συριστικό βουητό του αέρα. Του αέρα που χτυπάει τα μέταλλα του μπαλκονιού σαν να είναι θριαμβευτικά τύμπανα. Του αέρα που πετά κάτω γλάστρες. Του αέρα που σπάει ομπρέλες. Και βγαίνεις στο δρόμο με την ελπίδα να είναι αρκετά έξυπνος εκείνος και να σε κρατάει κόντρα στον αέρα, κόντρα στον θάνατο. Και σφίγγεσαι όταν βλέπεις σε κάδους ξεψυχισμένες ομπρέλες.

Η ματαιότητα της ομπρέλας

2007-04-12T20:54:00.000+03:00

Ένα από τα πιο γελοία θεάματα που έχει να επιδείξει το ανθρώπινο γένος είναι η ομπρέλα. Δεν έχω ιδέα ποιος διαστρεμμένος σαδιστής εφηύρε τον πιο γελοίο τρόπο ν’ αποδείξει τη ματαιότητα. Βρέχει! Ε, και; Υπήρχαν άνθρωποι – που στα μάτια μας θα φαινόταν σαν ερυθρόδερμα κοτόπουλα με κακό γούστο – που χόρευαν προσευχόμενοι να βρέξει. Είναι μια φυσική, ευεργετική διαδικασία. Ακόμη και οι δυνάμεις μου είναι ανίσχυρες μπροστά στα φυσικά φαινόμενα. Μπορώ να δω μια σταγόνα να πέφτει από ψηλά, αλλά τότε είναι ήδη αργά. Έτσι, εκτός από τον Κηφισό και την απίθανη περίπτωση να είσαι από ζάχαρη, είναι ανόητο να προσπαθείς να την αποφύγεις.
Και όμως το κάνουμε. Ανοίγουμε την ομπρέλα μας, κρυβόμαστε όπως όπως από κάτω και προσπαθούμε να ελαττώσουμε το κακό. Στην πραγματικότητα όμως για να περπατήσουμε πρέπει να βγάλουμε τα πόδια μας από το γελοίο καταφύγιό μας και να τα βρέξουμε. Επιπλέον, αν φυσάει, μοιάζουμε λίγο πιο ηλίθιοι από το Κογιότ που βγάζει την ομπρέλα του όταν πέφτει ο βράχος. Το μόνο που τελικά προστατεύεται είναι το κεφάλι. Και όμως...Η αποστολή θεωρείται επιτυχής.
Διευκρινίζω ότι ενοχλούμαι όταν βρέχει. Καταφεύγω και εγώ σ’ εκείνο το χρωματιστό αδιάβροχο πανί που κρυμμένο λαχταράει να ξεδιπλωθεί. Άλλωστε συχνά φοράω γυαλιά και η βροχή έχει άμεση επίδραση στην όρασή μου. Γιατί όσο και να με διασκεδάζει αυτή η διάστικτη όραση, είναι επικίνδυνη. Πάντως όταν βρέχει φτιάχνω την ίδια εικόνα στο μυαλό μου: εγώ και εκείνος, βρεγμένοι ως το κόκαλο, γελάμε με τα μαλλιά μας που στάζουν. Απλώνουμε τα ρούχα στο καλοριφέρ, σκουπίζουμε ο ένας τον άλλο και πίνουμε ένα ζεστό ακούγοντας την βροχή.

Παραμυθιάσματα

2007-03-28T12:11:00.000+03:00

Για μέρες ο γενναίος ιππότης προχωρούσε μέχρι την άγρια σπηλιά του δράκου. Η αποστολή του ήταν δύσκολη αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει. Έπρεπε να φέρει πίσω στο βασίλειο την όμορφη βασιλοπούλα, όπως του ζήτησε ο βασιλιάς. Έτσι οπλίστηκε με θάρρος και προχώρησε με αποφασιστικότητα προς τη σπηλιά. Ο τεράστιος δράκος καθόταν εκεί και έκλεινε την σπηλαιώδη είσοδο. Ρουθούνιζε θειάφι και μόλις αντιλήφθηκε τον ιππότη στηρίχτηκε στα τεράστια πόδια του και κινήθηκε προς το μέρος του.
- Ήρθες; είπε με την βαριά φωνή του ο δράκος.
- Είμαι εδώ, απάντησε ο ιππότης ατρόμητος.
- Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πας να κάνεις; απείλησε ο δράκος.
- Είναι το χρέος μου, του αντιγύρισε ο ιππότης με το αστραφτερό σπαθί.
- Ναι, ρε φίλε, αλλά άργησες.
- Τι λες, μωρέ; Εσύ θα βιαζόσουν;
- Καλά, ρε παιδί μου, σε καταλαβαίνω. Αλλά και’ γω έκανα μια συμφωνία. Είπαμε με τον βασιλιά θα πάρω τρία σεντούκια με χρυσό και ένα σακούλι διαμάντια για να κρατήσω την μικρή για λίγο. «Πάρτην για λίγο, βρε. Και δε θα βγεις ζημιωμένος. Ε! Τι με το αζημίωτο θα στην φόρτωνα». Έτσι μου είπε ο βασιλιάς και γι’ αυτό δέχτηκα.
- Έχεις και’ συ τα δίκια σου. Λοιπόν; Που είναι;
- Έχεις τρελαθεί τελείως; Θες να σου την δώσω χωρίς μάχη; Κοίτα, σε συμπάθησα. Αν δε θες ν’ ακούς για την υπόλοιπη ζωή σου απίστευτη γκρίνια…Πρέπει να την δουλέψουμε, να προσποιηθούμε ότι παλεύουμε και ότι με νίκησες. Θα έχεις για λίγο το κεφάλι σου ήσυχο.
- Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου. Τι εννοείς όταν λες για το υπόλοιπο της ζωής μου;
- Τι; Δε στο είπανε;
- Εγώ σε ένα τουρνουά πήρα μέρος και απ’ ότι βλέπεις… έχασα.
- Μα θα πρέπει να την παντρευτείς. Και θα πάρεις το μισό βασίλειο.
- Να το χέσω το βασίλειο. Είπαμε να τραβολογιέμαι στην ερημιά, να ανεβαίνω βουνά με την γαμοπανοπλία, ν’ ανέχομαι την γκρίνια της στην διαδρομή. Αλλά να την φάω στη μάπα για πάντα! Για μαλάκα με περάσανε; Την κοπανάω.
- Ώπα, ρε φίλε. Κάτσε, εγώ την έφαγα στην μάπα τρία χρόνια τώρα. Σε παρακαλώ μην μ’ αφήνεις έτσι. Θα τρελαθώ.
- Και για να μην τρελαθείς εσύ θα την φορτωθώ εγώ;
- Άκου να σου πω. Ή θα την πάρεις ή θα στην δώσω με το ζόρι.
- Και πώς θα το κάνεις αυτό, ρε βαρύμαγκα;
- Ρε, κάνε την δουλειά σου μην έχουμε σύρε-ξέσυρε.
- Καλύτερα νεκρός παρά γαμπρός.
Το σπαθί του ιππότη ανέμισε στον αέρα καθώς ο δράκος έφτυνε καυτή λάβα. Η μάχη ήταν ανελέητη. Ο ιππότης πάλευε να αποφύγει να σκοτώσει τον δράκο και ο δράκος στόχευε πολύ προσεκτικά.
- Ναι, αλλά δεν θα τελειώσουμε έτσι, φώναξε ασθμαίνοντας ο ιππότης.
- Άκου να σου πω. Εγώ δεν πρόκειται να σε σκοτώσω. Είσαι με τα καλά σου; Και να μου μείνει μετά αμανάτι;
- Ε, και τι θα κάνουμε;
- Κάτι σκέφτηκα. Θα την πάρεις τώρα εσύ. Εγώ θα πάω σε μια γνωστή μου μάγισσα, την μητριά της Χιονάτης.
- Και τι θα γίνει;
- Ξέρεις τι τραβάγανε στο παλάτι με την Χιονάτη; Καπρίτσια και απαιτήσεις. Άστα, δράμα. Είδε και αποείδε ο πατέρας, βρήκε την μάγισσα που της έδωσε ένα μήλο και ταβλιάστηκε.
- Πω, κάτι είχα ακούσει. Και εκείνος ο άτυχος ο πρίγκιπας…
- Καλό παλικάρι. Και τώρα; Αλκοολικός.
- Και θα πάρεις ένα τέτοιο μήλο; Μα δεν είναι φόνος;
- Ε! Δε θα πεθάνει κιόλας. Άμα μπλέξεις και πρέπει να την ξυπνήσεις της δίνεις ένα πεταχτό φιλί και όλα καλά.
- Είσαι πολύ εντάξει, ρε δράκε; Ευχαριστώ.
- Εγώ ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να έρθεις ως εδώ. Λοιπόν, να συνεχίσουμε την μάχη να τελειώνουμε;

Που είναι οι κακοί;

2007-03-26T11:05:00.000+03:00

Εντάξει είπα να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι η ζωή μου δεν είναι στην αλήθεια μέρος ενός comic. Είπα να κάνω την ίδια δουλεία με τζην και All-Star.Αποφάσισα ότι θα ποδοπατούσα τους κακούς που ταλαιπωρούν τον κόσμο και θα τους έδινα ένα μάθημα. Έβαλα το καπέλο και τα μαύρα γυαλιά μου. Έβαλα και γάντια (βλέπω CSI) και βγήκα στην πόρτα. Ναι, και…; Κοίταξα αριστερά τίποτα, κοίταξα και από την άλλη, κανείς. Καλά! Δεν περνάνε από εδώ οι κακοί σήμερα, ας πάω πιο κάτω.

Ρίχνω μια ματιά στο φούρνο, σκέφτηκα ότι όλο και κάτι στραβό θα κάνει, αλλά έχουμε τον Ευαγγελάτο για αυτές τις δουλειές. Αποφάσισα να κατέβω στο κέντρο, όπου είναι μαζεμένοι όλοι οι κακοί. Στατιστικά αν το πάρεις, όλοι κάνουμε μια βόλτα από το κέντρο. Δε μπορεί, θα περάσουν και κάποιοι κακοί. Κατέβηκα στην Ομόνοια. Κοίταξα γύρω και ο μόνος εγκληματίας ήταν ο Hondos με το τεράστιο κακόγουστο «είμαι-βλάχος» κτίριο. Άμα είναι να σκοτώσουμε τους κακόγουστους, σκέφτηκα, δε θα μείνει κανείς.

Έριξα μια ματιά στα πρεζόνια που ήταν απλωμένα στην πλατεία. Ωραία. Να υλικό! Θα βρω αυτούς που τους κατάντησαν έτσι. Και ποιοι είναι αυτοί. Οι έμποροι ναρκωτικών; Οι γονείς τους; Η κοινωνία; Το πιο εύκολο ήταν να βρω τους εμπόρους ναρκωτικών (απλά, πας στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα και ρωτάς). Αλλά είμαι σούπερ ηρωίδα, δεν είμαι για τα εύκολα.

Όλο το βράδυ βολόδερνα άσκοπα. Σε πληροφορώ ότι δεν βρήκα ούτε ένα κακό. Ο πιτσιρικάς που έκλεψε τη γιαγιά θα είχε τους λόγους του. Η γιαγιά τι σκατά έκανε με 2000 ευρώ στην τσάντα; Οι πουτάνες έβγαζαν μια χαρά λεφτά (πήγα για συνέντευξη, μου είπαν να χάσω κανα κιλό και να ξυρίσω τις μασχάλες μου) και οι μαστροποί ακόμη περισσότερα. Κανά δυο που τις χτυπούσαν, τους έστειλα στο ίδιο μπαρ με τον άλλο (βλ. Φόνος). Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει να πάρω ποσοστά από αυτό το μπαρ.

Σκέψου το και εσύ. Ποιος μπορεί να είναι τόσο κακός ώστε να αξίζει να υποστεί ΤΗΝ ΟΡΓΗ μου (Αχ! Πάντα ήθελα να το πω αυτό). Πραγματικά κακός, χωρίς σοβαρό λόγο. Και στους σοβαρούς λόγους βάζω τα λεφτά, αφού δεν τα έχουμε όλοι. Και αν τιμωρήσω αυτούς, τι θα γίνει; Θα βγουν άλλοι 10, ρώτα των Ηρακλή, ξέρει από αυτά.

Τα παράτησα και γύρισα σπίτι. Φαντάστηκα πως θα ήταν οι 300 Σπαρτιάτες αν τελικά οι Πέρσες δεν είχαν φανεί. Και μελαγχόλησα.

Όραμα

2007-03-18T11:03:00.000+02:00

Άκουσα τους Faithless να λένε “You don’t need eyes to see, just vision”. Και τότε συνειδητοποίησα τι ήταν αυτό που έκανε την ζωή μου μικρή και ασήμαντη. Μπορώ να βλέπω μακριά και μέσα από στέρεα αντικείμενα, αλλά δεν είχα όραμα. Και τότε το αποφάσισα. Έπρεπε να θέσω αυτές τις δυνάμεις για να βοηθήσω τον συνάνθρωπό μου. Κοίταξα με κρυφό χαμόγελο τα τεύχη από comics με σούπερ ήρωες και κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνω, ήταν να μου φτιάξω μια στολή. Ευτυχώς πιάνουν τα χέρια μου (να' ναι καλά η γιαγιά που μου έμαθε κέντημα) και θα την έφτιαχνα μόνη μου. Η επιλόγή όμως δεν είναι εύκολη. Για να πας σε πάρτυ, ανοίγεις το Bazaar και σου λέει τι να κάνεις και τι να μην κάνεις (κάτι σα το στρατό). Εγώ που να βρω τέτοιες συμβουλές; Στο Cosmosuperwoman; "Αν είστε μελαχρινη, προτιμήστε μια μάσκα στις αποχρώσεις του κόκκινου. Τα μαλλιά μπορούν να κοπούν καρέ που είναι in και δεν εμποδίζουν στο να πιάνετε τους κακοποιούς".

Ξεφύλλιζα τα comic μου και απελπίστηκα περισσότερο. Ή φοράνε λαχανί με πορτοκαλί, το σώβρακο πάνω από το παντελόνι ή μαύρα εφαρμοστά. Προτίμησα την δεύτερη επιλογή. Βέβαια, όλες οι υπερηρωίδες, κατα διαβολική σύμπτωση, είναι μοντέλα. Τι σκατα; Αν έχεις τηλεκίνηση, το πιο πιθανό είναι να είσαι 100 κιλά γιατί δεν κάνεις τίποτα με το σώμα σου. Εδώ πετάνε, δεν περπατάνε και το κορμί αγαλματένιο. Από αυτό το πρότυπο απέχω αλλά είπα να κάνω μια δοκιμή, αφού το μαύρο κόβει κιόλας.

Την ετοίμασα! Ήταν μια απλή μαύρη στολή, από ελαστικό ύφασμα, μέσα στο οποίο το καλοκαίρι θα λιώνω, φυσικά. Μπορεί να κάνω μια αμανικη. Έφτιαξα και μια μάσκα που μου φέρνει φαγούρα. Και τότε το συνειδητοποίησα. Τι θα γίνει αν έχω περίοδο; Η σερβιέτα θα γράφει. Ταμπόν δε χρησιμοποιώ, μου θυμίζουν τάπα. Φαντάζεσαι να κυνηγάω τον κακό και να μπει η σερβιέτα εκεί που δεν πρέπει και να σταματήσω την καταδίωξη για να την ισιώσω; Ή να ξέρουν όλοι πότε έχω περίοδο και να κάνουν τότε τα εγκλήματα, που θα είμαι πιο αδύναμη;

Απογοητεύτηκα, άφησα το όραμά μου για άλλη φορά.

Οι Άκωλοι

2007-03-16T11:50:00.000+02:00

Κατόπιν απαιτήσεως

Μια φορά και ένα καιρό ήταν τρία αδέρφια, που ζούσαν σε ένα σπίτι στο λόφο. Όμως είχαν ένα πρόβλημα, δεν είχαν κώλο. Δεν μπορούσαν να κάτσουν καλά και πονούσαν τα κόκκαλά τους. Έτσι, μια μέρα απόφάσισαν να χωριστούν και να γυρίσουν όλο το κόσμο ψάχνοντας λύση στο πρόβλημά τους. Υποσχέθηκαν σε ένα χρόνο να επιστρέψουν στο σπίτι τους για να δουν τι είχαν καταφέρει.

Πράγματι, μετά από ένα χρόνο τα τρια αδέρφια συναντήθηκαν στο σπίτι τους. Ο μεγαλύτερος αδερφός κάθεται σε μια καρέκλα και ακούστηκε ένας μεταλλικός θόρυβος.

- Τι να σας πω; Έψαξα από εδω, έψαξα από εκεί, άλλη λύση δε βρήκα. Έγινα μεταλλουργός και μου έφτιαξα ένα χάλκινο κώλο. Σκουριάζει, βέβαια, και είναι βαρύς αλλά...τι να κάνεις;

Ο άλλος αδερφός κάθεται και αυτός σε μια καρέκλα.

- Τι να σας πω; Το έψαξα από εδώ, το έψαξα από εκεί άλλη λύση δε βρήκα. Κόβω τους κώλους των άλλων. Βέβαια, σαπίζουν και πρέπει να βρω άλλο αλλά...τι να κάνεις;

Ο μικρότερος αδερφός τους κοίταξε με απορία. Έβγαλε ένα μαξιλάρι και έκατσε.

Το θέατρο του παραλόγου

2007-03-06T01:18:00.000+02:00

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πίστευαν ότι το θέατρο είναι ψυχαγωγία, είναι εκπαίδευση, είναι θεραπευτήριο. Αν έβλεπαν τις τιμές για μια καλή παράσταση σήμερα θα πρόσθεταν ότι είναι κλεψιά. Ήθελα πολύ να δω τη συγκεκριμένη παράσταση, αλλά το πορτοφόλι μου δε μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα. Και συνήθως είναι αυτή η άρνηση από το πορτοφόλι που σε κάνει να κάνεις κάτι πραγματικά ηλίθιο. Αποφάσισα, λοιπόν, κάτι πραγματικά ηλίθιο.
Κοιμήθηκα όλη την μέρα, ήπια πορτοκαλάδες και εφοδιάστηκα με γλυκά (όχι σοκολάτες, φυσικά, ακυρώνουν τις δυνάμεις μου). Και όλα αυτά γιατί; Γιατί θα έμπαινα στο θέατρο αόρατή. Το είχα αποφασίσει, το είχα σχεδιάσει. Για πρώτη φορά θα χρησιμοποιούσα την δύναμη, που είναι η καλύτερη, αλλά με εξαντλεί εύκολα. Θα έμπαινα μέσα αόρατη, θα έβρισκα μία ήσυχη γωνίτσα και μετά θα έπαιρνα την πραγματική μου μορφή και θα έβλεπα ήσυχα - ήσυχα την παράσταση. Πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν;
Αρκετά. Μια ακριβή και πρωτοποριακή παράσταση είναι σαν μέλι για τις μύγες. Ή καλύτερα η βοσκή για τα πρόβατα. Γιατί σαν πρόβατα είχαν στηθεί μπροστά τις πόρτες ορδές καλοντυμένων Αθηναίων.
Εμπόδιο 1ο: Να μπεις χωρίς να αγγίξεις κανένα. Έκανα υπομονή και έκατσα στο τέλος της ουράς. Θα έμπαινα όταν θα είχαν μπει όλοι. Αυτό σήμαινε να κάτσω αμίλητη για αρκετή ώρα ακούγοντας για τα πιο γελοία θέματα του κόσμου. Από το καινούργιο ρίμελ μέχρι την νέα κολεξιόν του De la Renda (ο οποίος μάλλον είναι ημίθεος σε επίπεδο Ηρακλή). Και να μην μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό.
Εμπόδιο 2ο: Να βρω την ριμάδα την θέση. Έκατσα για λίγο όρθια και περίμενα. Αν ήταν τόσο πρωτοποριακή όσο υποσχόταν εντός δεκάλεπτου θα άρχιζαν οι άτακτες υποχωρήσεις. Ευτυχώς, ήταν. Ήπια μια πορτοκαλάδα στα γρήγορα, γιατί αν κάποιος έβλεπε ένα κουτάκι να πετιέται μόνο του στον αέρα η παράσταση θα ερχόταν σε δεύτερη μοίρα.
Εμπόδιο 3ο : Η θέση ήταν τρίτη από το διάδρομο. Πώς θα καθόμουν χωρίς να με καταλάβουν; Επιστράτευσα την υποβολή μου μιλώντας στο ζευγαράκι που καθόταν στις ακριανές θέσεις. «Μάζεψε τα πόδια σου, μωρή!». Τα μάζεψε ο τύπος που καθόταν δίπλα της, οπότε φαντάζομαι ότι δεν θα έκανε σεξ εκείνο το βράδυ.
Εμπόδιο 4ο: Δεν μπορούσα να εμφανιστώ έτσι απροειδοποίητα και αναγκαστικά περίμενα μέχρι το διάλλειμα μπας και πήγαιναν για τσιγάρο. Η υπομονή πάει πακέτο με τις εκφράσεις «γαϊδουρινή υπομονή» και «χάνω την υπομονή μου». Μιας και ήταν αδύνατο να υπάρχει εντός της αιθούσης τετράποδο γαϊδούρι, γιατί από δίποδα να φαν και οι κότες (αλήθεια τρώνε τόσο οι κότες;), ίσχυσε η δεύτερη εναλλακτική.
Αποτέλεσμα: Είτε επειδή λιποθύμησα είτε επειδή η παράσταση ήταν πολύ πρωτοποριακή, με την κακή έννοια, με ξύπνησε η κοπέλα και η μωρή από δίπλα όταν πια είχε τελειώσει.
Συμπέρασμα: Αν είστε αόρατοι μην πάτε θέατρο! Καθίστε σε μια γωνία και τσιμπήστε κωλαράκια. Έχει πιο ενδιαφέρον, μωρή!

Villain

2007-02-27T12:15:00.000+02:00

Συνήθως αυτόν τον τύπο τον συναντάς μετά από ένα διήμερο ιρανικού πειραματικού κινηματογράφου στο πιο κοντινό μπαρ. Μετά από μια τέτοια δοκιμασία, χρειάζεσαι επειγόντως ένα ποτό. Εκείνος θα είναι εκεί και θα κρατάει περισπούδαστα ένα ποτήρι ουίσκυ. Θα μιλάει με βραχνή φωνή, δε θα φωνάζει αλλά θα μιλάει αρκετά δυνατά ώστε να ακούγεται σε όλους. Περιληπτικά θα επαναλαμβάνει ότι έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι.

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση. Δεν καταλαβαίνω από που βγήκε αυτή η μεταφορά. Το να τρως κάτι με κουτάλι σημαίνει ότι αυτό το κάτι είναι πιθανότατα σούπα. Το να υπονοείς ότι η ζωή είναι σούπα δεν είναι καλό πράγμα γιατί η σούπα παραπέμπει σε κρυολόγημα, κόψιμο, νοσοκoμείο ή Αγγλία. Πάντα είχα την εντύπωση ότι η ζωή τρωγεται με μαχαιροπίρουνα. Είναι μια ζουμερή μπριζόλα που την καρφώνεις γερά με το πιρούνι ενώ ταυτόχρονα κόβεις με το μαχαίρι το κομμάτι που θες.

Πάντως εκείνος θα την έχει φάει με το κουτάλι. Και αυτό το κουτάλι θα έχει πάει στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου: Γη του Πυρός, Γουαδελούπη, Πράσινο Ακρωτήρι. Εκεί θα έχει συναντήσει σοφούς και σαμάνους, οι οποίοι θα τον έχουν εμποτίσει με τη σοφία της ζωής.

Πέτυχα και εγώ έναν τέτοιο τύπο. Άκουγα την βραχνή φωνή του - πρέπει να μιλάει πάνω από 5 ώρες την ημέρα - και εντυπωσιαζόμουν. Μπορούσα άλλωστε να είμαι σίγουρη ότι δεν λέει μαλακίες αφου τον άκουγα καθαρά. Είναι και η μοναδική χρησιμότητα αυτή της δύναμης: δεν ακούω όταν ο άλλος λέει μαλακίες άρα ξέρω πότε δεν λέει. Τον παρακολούθησα και έπιασα κουβέντα μαζί του. Μου διηγήθηκε την ζωή του και όλα τα απίθανα που του έχουν συμβεί στα πέρατα του κόσμού. Και μπήκα σε σκέψεις για τη δική μου ζωή.

Άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχω κάνει τις σωστές επιλογές. Μήπως είχα εγκλωβίσει τον εαυτό μου σε μια άχρηστη βλακεία; Έπρεπε να τα παρατήσω όλα και να ταξιδέψω αποκτώντας σοφία; Πέρασα μέρες μέσα σε βαθιά κατάθλιψη κατηγορώντας τον εαυτό μου για την δειλία του. Είχα απελπιστεί αφού δε θα έφτανα ποτέ στην συνειδητοποίηση του τι είναι σημαντικό στη ζωή. Και έκλαψα για την άχαρη ζωή μου.

Μετά από καιρό, μετά από ένα φεστιβάλ θιβετιανού ντοκιμανταίρ για τα λάμα, πήγα στο κοντινό μπαρ. Εκείνος ήταν εκεί, μιλούσε με την βραχνή φωνή του. Η καρδιά μου σφίχτηκε από απελπισία. Τον πλησίασα και αρχίσαμε να μιλάμε. Στο τέλος συνειδητοποίησα έντρομη ότι κάποιοι μπορεί να έχουν ανοσία στη δύναμή μου.

Δεν μου πήρε ώρα να καταλάβω ότι ο άνθρωπος αυτός έλεγε μαλακίες. Ήταν από μεσοαστή οικογένεια, βολεμένος στο Ψυχικό, δημόσιος υπάλληλος με μέσο και μόνος. Δεν είχε οικογένεια αλλά αόριστους φίλους. Ίσως γι' αυτό μόνη του χαρά ήταν το ποτό.

Από τότε είμαι προσεκτική. Οι μαλάκες είναι μια ύπουλη φυλή που μπορούν να ξεγέλάσουν τις δυνάμεις μου. Έχουν την ικανότητα να κρύβονται και να καμουφλάρονται σε σοβαρούς ανθρώπους με βαθυστόχαστες απόψεις. Μαλάκες υπάρχουν παντού! Φυλαχτείτε!

Φόνος

2007-02-22T23:42:00.000+02:00

Δε το πιστεύεις το ξέρω. Σου φαίνομαι τόσο αστεία και χαριτωμένη. Μοιάζω αβοήθητη και χαμένη, σχεδόν παγιδευμένη σε ένα σώμα που δεν ελέγχω. Γελάς με τα μικρά μου παθήματα και κοροϊδεύεις τις ατυχίες μου. Είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχω. Και όμως, είμαι ικανή για φόνο. Πώς το ξέρω;
Πριν λίγο καιρό, κάποιοι μετακόμισαν στο διπλανό διαμέρισμα. Κοίταξα και είδα ένα ζευγάρι και τους παρακολούθησα για λίγο. Μετά την πρώτη περιέργεια, τους ξέχασα.
Μετά από μερικά βράδια, όμως, ξύπνησα από φωνές και κραυγές. Ένας άγριος καυγάς είχε ξεσπάσει από δίπλα. Μάλλον όχι καυγάς αφού άκουγα μόνο εκείνον να φωνάζει και να την βρίζει με το χειρότερο τρόπο. Δεν θέλησα να κοιτάξω μέσα από τον τοίχο για να δω τι γίνεται. Και μετά ένας πνιχτός ήχος και ένα μουγκρητό. Ησυχία! Το επόμενο πρωί την είδα. Τα χείλη της ήταν πρησμένα και το μάτι της ήταν μελανιασμένο. Δαγκώθηκε και προσπάθησε να κρυφτεί.
Έκανα αυτό που κάνουν όλοι. Τίποτα. Ένα βράδυ ξέσπασε ένας ίδιος καυγάς. Τον άκουγα να την χτυπά και να την βρίζει χυδαία. Ήμουν έτοιμη να κλείσω τ’ αυτιά και ν’ αλλάξω δωμάτιο όταν την άκουσα να του φωνάζει «Σταμάτα! Αίμα! Το παιδί μου!». Κοίταξα μέσα από τον τοίχο και την είδα να είναι διπλωμένη στα δύο, μελανιασμένη από τις γροθιές να του δείχνει το ματωμένο της χέρι. Από την διαχειρίστρια έμαθα ότι ήταν έγκυος και είχε αποβάλει.
Τον εγκατέλειψε και δεν την είδε ξανά κανείς.
Αυτή την φορά ήμουν αποφασισμένη να φτάσω στα άκρα. Ένιωθα υπεύθυνη για ό,τι είχε συμβεί και που δεν είχα εμποδίσει. Δεν θα το επέτρεπα ξανά.
Εκείνο το βράδυ ήταν μόνος, το ήξερα καλά. Τον παρακολουθούσα μέσα από τον τοίχο να αλλάζει, να τρώει, να χέζει. Σαν να μην συνέβαινε τίποτα, σαν να μην είχε κανένα βάρος στη συνείδησή του. Βγήκα από το διαμέρισμα και χτύπησα την πόρτα του.
Μου άνοιξε με το βρώμικο σώβρακο και το σκισμένο φανελάκι. Με κοίταξε με ένα ύφος σαν να πάτησε σκατά. Αλλά δεν είχε καμιά ελπίδα απέναντι στη δύναμη της υποβολής μου. Του είπα να μου ανοίξει και εκείνος πειθήνια μου άνοιξε. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Έβγαλα το πιστόλι και τον έβαλα να το πάρει. Εκείνος το κράτησε και με κοιτούσε με ένα άδειο βλέμμα.
Είχα σκεφτεί τόσες φορές αυτό που πήγαινα να κάνω. Το είχα φανταστεί ξανά και ξανά με λεπτομέρεια, ώστε όταν θα ερχόταν η ώρα να μην δίσταζα καθόλου. Παρόλαυτά δίσταζα, δεν ήταν λίγο αυτό που ετοιμαζόμουν να κάνω. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να ζήσω με αυτό το βάρος. Όμως σκλήρυνα το βλέμμα και έδωσα με απόλυτη αυτοσυγκέντρωση την εντολή.
Το είχα φανταστεί και όταν το σχεδίαζα έμοιαζε απλό. Όμως τελικά δεν ήταν. Τον έβαλα να βγάλει όλα του τα ρούχα και μετά να σκύψει και να βάλει το όπλο στον κώλο του.
Τώρα αυτό είναι άλλο να το σχεδιάζεις και άλλο να το υλοποιείς. Το διαμέτρημα του όπλου που είχα υποβάλει τον πωλητή στο οπλουργείο να μου δώσει, ήταν μεγάλο. Πριν του ασκήσω την υποβολή δεν μπορούσα να τον ρωτήσω.
- Και να σας πω, ποιο από όλα αυτά πιστεύετε ότι χωράει σε κωλοτρυπίδα;
Έτσι έμεινα να παρακολουθώ με απελπισία έναν γυμνό άνδρα στο διαμέρισμα ο οποίος ίδρωνε να χώσει ένα πιστόλι στο κώλο του με το χέρι στην σκανδάλη. Κάθε ατμόσφαιρά νουάρ χάθηκε και έτσι δεν κατάφερα να γίνω δολοφόνος.
Όσο για τον τύπο, τον έβαλα να πάει ολόγυμνος σε γνωστό gay μπαρ.

Στο ντιβάνι

2007-02-18T18:14:00.000+02:00

Αποφάσισα να κάνω ψυχανάλυση. Και το άργησα εδώ που τα λέμε. Εμ, βέβαια. Αναπτύσσω υπερανθρώπινες δυνάμεις, ζω κάθε μέρα βλέποντας μακρυά και μέσα από τοίχους, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορώ να ακούσω μαλακίες. Τον χρειάζομαι επειγόντως τον ψυχαναλυτή μου. Από την άλλη, τους φοβάμαι. Πας εκεί, ξαπλώνεις ήσυχα – ήσυχα στον ωραίο και αναπαυτικό καναπέ και σου κάνει ένας τύπος αθώες ερωτήσεις. Και μετά από λίγο σου βγάζει το πόρισμα. Και έχουν πάντα δίκιο, έτσι μου είπανε:
- Και πότε αποφάσισες να σκοτώσεις την αδερφή σου;
- Μα, γιατρέ. Δε θέλω να σκοτώσω την αδερφή μου.
- Είπες «γάλα» και «μαϊντανός». Είναι σαφές ότι θες να σκοτώσεις την αδερφή σου.
- Γιατρέ, με ρωτήσατε τι αγόρασα χτες στο super-market.
- Και γιατί είπατε ότι αγοράσατε «γάλα» και «μαϊντανό»;
- Μα, αφού εσείς…Ω! Καλά, έχετε δίκιο. Θέλω να την σκοτώσω την άτιμη.
Επειδή φοβόμουν ότι μπορεί και να αποκαλυφθεί το μυστικό μου, μελέτησα. Και μετά από προσεκτική έρευνα αποφάσισα να μην πάω. Θα εξηγήσω αμέσως γιατί.
Ο Φρόιντ είχε έναν ασθενή, τον δικαστή Σρέμπερ, ο οποίος σε ηλικία 53 ετών τα’ παιξε – είμαι σίγουρη ότι υπάρχει ένα επιστημονικός όρος γι’ αυτό αλλά δεν τον ανακαλώ. Αρχικά πίστευε ότι τον βασανίζουν και τον ταλαιπωρούν. Πίστευε βαθιά μέσα του ότι ο γιατρός του, τον μαχαίρωνε και του έβαζε στο σώμα αιχμηρά αντικείμενα. Όταν βαρέθηκε αυτό το μοτίβο, άλλαξε παράνοια. Υποστήριζε ότι θα έσωζε τον κόσμο και θα χάριζε την ευδαιμονία στους ανθρώπους. Για να γίνει όμως αυτό, έπρεπε από άνδρας να γίνει γυναίκα. Έτσι θα μπορούσε να μείνει έγκυος από τις θεϊκές ακτίνες και θα κυοφορούσε την νέα φυλή. Το συμπέρασμα του Φρόιντ; Ότι είναι ερωτευμένος με τον γιατρό του.
Αν πάω, λοιπόν, εγώ και πω όσα μου συμβαίνουν, δεν πρόκειται να βρω λύση. Το πολύ-πολύ να βγω λεσβία. Άντε ότι θέλω να σκοτώσω την αδερφή μου –που σημειώτεον δεν έχω.

Μόνο ο Χριστός σώζει.

2007-02-04T23:29:00.000+02:00

Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος. Είμαι γύρω στα 16. Έχω πάει με την παρέα μου στου Μάκη - Κληματαριά ή Klimataria για τους τουρίστες - στην Πλάκα. Το κρασί έρεε άφθονο, ακόμη και για τα μέτρα μου - δεν πίνω, είμαι ξενέρωτη κυριολεκτικά. Είχα πιει τόσο ώστε μπορούσα απο πρώτο χέρι να διαβεβαιώσω τον Γαλιλαίο "Ναι, γυρίζει". Απελπισμένη προσπαθώ στις Στήλες του Ολυμπίου Διός -πώς βρέθηκα εκεί μην ρωτάς - να βρω ταξί. Κάτι κόκκινο ξεχωρίζει κάπου στον κόσμο που στροβιλίζεται γύρω μου. Μου τραβά την προσοχή και διασχίζω με πραγματικό κίνδυνο της ζωής μου τον δρόμο. Don' t try this at home,. Το να διασχίζεις στουπί την Αμαλίας Σάββατο βράδυ είναι μια πρόκληση στην γνωστή ρήση "Αν δεν είναι η ώρα σου...", με οδηγούς πιο μεθυσμένους από εσένα που παλεύουν να αποδείξουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους ημών προγόνους.

Τα καταφέρνω και αλώβητη στην απέναντι πλευρα για να διαβάσω την φωτεινή επιγραφή στην οποία τρέχουν κόκκινα γράμματα. Ξέρεις αυτές που χάζευες παιδί αγωνιώντας να προλάβεις να διαβάσεις "Φωτογραφίες ταυτότητες σε 1΄ λεπτό Αθήνα 22:34 24C" προσπαθώντας να συνδέσεις μεταφυσικά όλες αυτές τις πληροφορίες. Θέλω να πάρω ένα τέτοιο και να γράφω "Τι κοιτάς, ρε;" ή "Πωλείται ελαφρώς μεταχειρισμένη βούρτσα". Το μήνυμα που με έσυρε στην άλλη άκρη της Ιθάκης μου δεν έγραφε την ώρα, αλλά "Μόνο ο Χριστός σώζει". Πράγματι, βρήκα αμέσως ταξί.

Γιατί το θυμήθηκα αυτό όλο; Γι' αυτό.

Τι είναι αυτό; Το απαύγασμα της βυζαντινής μεγαλοπρέπειας. Κατεβάζεις ένα wallpaper στο κινητό σου να σε φυλάει - αν έλεγε ότι φυλάει το κινητό σου θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία. Οι τιμές είναι ίδιες, πράγμα βολικό. Καλο deal είναι η Παναγία η Γλυκοφιλούσα γιατί παίρνεις δύο στην τιμή του ενός. Εδώ που τα λέμε όμως οι όσιοι δεν μπορεί να χρεώνονται το ίδιο με τους αγίους. Άραγε έχουν και ringtones; "Στο top 5 Η ζωή εν τάφω και Το τροπάριο της Κασσιανής (Tiesto mix)".

Κοίτα, επειδη σε ξέρω καλά και εσύ τώρα γελάς, σκέψου το λίγο. Για 1.43 συμφέρει. Βάζεις wallpaper τον Άγιο Πέτρο ή τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο - να στηρίξουμε τους μετανάστες. Αν θες να είσαι trendy βάζεις τον πιο μοντέρνο όσιο Παϊσιο. Καλού κακού, ποτέ δεν ξέρεις. Εδώ σου λέει "Μόνο ο Χριστός σώζει" και βρίσκεις ταξί Σάββατο βράδυ.

Είχα δουλειές...

2007-01-31T22:11:00.000+02:00

...και γι' αυτό δεν έχω γράψει τόσο καιρό. Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το καιρό είχα μια πολύ σπουδαία δουλεία. Ο κόσμος κινδύνευε από την μανία ενός παρανοϊκού επιστήμονα. Η ανθρωπότητα με είχε ανάγκη και εγώ δεν δίστασα να βάλω ακόμα και την ίδια μου τη ζωή σε κίνδυνο. Παρακολούθησα το εργαστήριο με την υπερφυσική μου όραση, κατάλαβα όλα τα μυστικά. Μετά γλύστρησα αόρατη μέσα στο χώρο και παρατήρησα από κοντά τις ενέργειες του επιστήμονα. Και όταν έκρινα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη, επηρέασα με την δύναμη της υποβολής μου τον παρανοϊκό επιστήμονα και απέτρεψα τα καταστροφικά σχέδιά του.

Στην πραγματικότητα - εδώ συνήθως μπαίνει η λέξη "θλιβερή" - είχα δουλειές. Αλλά δουλειές του σπιτιού. Είχα να πλύνω, να καθαρίσω, να ξέσκονίσω, να τρίψω, να γυαλίσω, να σκύψω στα πατώματα και να τα κάνω ν' αστράφτουν. Που θες να βρω χρόνο για τέχνη, λοιπόν; Διαπίστωσα όμως ότι η τέχνη είναι για δύο κατηγορίες ανθρώπων: τους πλούσιους και τους μποέμ - και τους βρωμιάρηδες αλλά τείνουμε να τους μπερδεύουμε με τους τελευταίους. Και εξηγούμαι.

Ο πλούσιος έχει την παραδουλεύτρα, την δούλα, την οικονόμο, η οποία του καθαρίζει και φροντίζει το γραφείο που γράφει να είναι πάντα καθαρό και το τσάι να σερβίρεται στις 5.

Γιατί φαντάσου τώρα πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ο Σοφοκλής έλεγε "Έρως ανίκατε ... Τι να γράψω τώρα; Ωχου άστο για αργότερα, έχω να τινάξω τα χαλιά". Τι θα ήταν το ανθρώπινο πνέυμα αν ο Σαίξπηρ απορούσε "Να ζει κανείς ή να μη ... Αουτς! Τρυπήθηκα. Μαρτύριο το μαντάρισμα".

Από την άλλη ο μποέμ, δεν αγχώνεται με την βρώμα και αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την σαλμονέλα. Συχνά γράφει και σχεδιάζει στην σκόνη. Άλλωστε στο σπίτι δεν είναι ποτέ μόνος αφού διάφορα ζωύφια κάνουν πάρτυ στο σπίτι. Έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσεις για τον δείνα μποέμ τύπο που πέθανε από ναρκωτικά, θα ξέρεις την αλήθεια.

Ασανσεράτο

2007-01-03T20:52:00.000+02:00

Άκουγα τον καινούργιο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Παρεπιπτόντως να τον πάρεις, είναι πιο πανηγυρτζίδικος. Είμαι σίγουρη ότι δε θα γίνει μεγάλη επιτυχία στην Proxima του Κένταυρου όπως "Η Βροχή από κάτω" αλλά εμένα (που είμαι γήινη) μου αρέσει. Τέλοσπάντων, έπιασα τον στίχο "σαν την αμηχανία στους ανελκυστήρες". Σας προκαλώ, φίλοι αναγνώστες (και τους πέντε σας), σκεφτείτε τη σοφία του στίχου. Βέβαια εγώ μένω σε πολυκατοικία χωρίς ασανσέρ. Εκεί υπάρχει αμηχανία όταν ανεβαίνεις και συναντάς κάποιον και προσπαθείς να μην δείχνεις τόσο λαχανιασμένος, πετώντας ένα ξεψυχισμένο "Γειά σας". Όμως δεν είναι το ίδιο όπως όταν βρίσκεσαι σ' έναν τόσο περιορισμένο χώρο και για ελάχιστα λεπτά είσαι μαζί με κάποιον.

Αμίμητα κοινότυπες συζητήσεις διαμείβονται σ' ένα ασανσέρ:

Αν γνωρίζεις τον συνεπιβάτη σου

-Καλημέρα.

(παύση-άφιξη στον όροφο)

-Καλημέρα.

-Καλημέρα. Η μαμά καλά;

-Καλά.

-Μπράβο (στη μαμά που είναι καλά υποθέτω).

(παύση-άφιξη στον όροφο)

-Χαιρετίσματα στη μαμά.

-Ευχαριστώ.

Κάτι τέτοιες στιγμές η κουτσομπόλα της γειτονιάς φαντάζει όαση.

-Καλημέρα.

-Ε! Καλημέρα τώρα. Εσύ γύρισες χτες στις 3.36. Πώς και νωρίς ξύπνημα; Ήσουν χτέςμε το αγόρι που έχω δει να σε αφήνει με την μηχανή (αριθμός πινακίδων ΙΕΚ 15679)...

(χωρίς παύση-άφιξη στον όροφο)

-...και η Κούλα στον 3ο δεν τον άφησε να...

Αν ο συνεπιβάτης είναι άγνωστος

1. Μη αυτόματο ασανσέρ

-Σε ποιόν όροφο πάτε;

-Στον 4ο.

-Εγώ στον 2ο. Θα κατέβω πριν από εσάς.

2. Αυτόματο ασανσέρ

-...

Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι η τεχνολογία σκοτώνει την επικοινωνία.

Εμένα το πιο αξιόλογο που μου έχει συμβεί είναι όταν είχα μπει σε ένα αυτόματο ασανσέρ και μου κάνει ο τύπος

-Εγώ πάω στον 3ο.

Και' γω σκέφτηκα "Στ' αρχίδια μου". Αυτός έπιασε τ' αρχίδια του, αλλά τότε δεν ήξερα για την δύναμη υποβολής μου και τον πλάκωσα στο ξύλο. Αν διαβάζει, ζητώ συγγνώμη!

Ο Επικίνδυνος Βοσκός

2006-12-13T23:01:00.000+02:00

Είμαι τρομοκρατημένη. Ζω στην πόλη όλη μου τη ζωή. Πάντα η επαρχία και ιδιαίτερα η φύση ήταν για μένα ένα βασίλειο που επιβουλευόταν την υγεία μου, με τα χιλιάδες μικρά ζωύφια και τα ενοχλητικά φυτά. Και όλο αυτό το οξυγόνο... Φρίκη. Παρολαυτά θεωρούσα ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος με μοναδική απειλή εξωπραγματικές μέλισσες, που συχνά έπαιρναν στο μυαλό μου οργουελικές διαστάσεις (δεν μιλάω για το πόσο χοντρός ήταν φυσικά). Όμως όσο η φύση ήταν μια συνεχής μάχη για επιβίωση, οι ανθρωποι φάνταζαν καλοκάγαθοι. Ξέρεις, φαφούτες γιαγιάδες που σε φιλεύουν καλούδια, φαφούτιδες γέροι που σου λένε ιστορίες σε άγνωστες γλώσσες. Το χειρότερο που μπορούσες να φανταστείς είναι ότι η οδοντιατρική είναι μια επιστήμη τόσο άγνωστη όσο και η οδοντόβουρτσα.
Όμως τώρα τα πάντα άλλαξαν. Έπαψα να γελάω με τις απίθανες ιστορίες του Στίβεν Κινγκ, όπου όλα τα κακά συμβαινουν σε αμερικανικές κωμοπόλεις. Ούτε και ο Λαβκραφτ μου φαίνεται και τόσο αστείος (καλά όχι ότι γέλασα ποτέ με το "Πλάσμα στο κατώφλι"). Η επαρχία είναι μια επικίνδυνη περιοχή που κάνει τα Zara στις εκπτώσεις να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο. Εκεί, ημίτρελοι (το ήξερα ότι τόσο οξυγόνο δεν κάνει καλό) βοσκοί σκοτώνουν αθώους κυνηγούς. Πώς μπορούν οι δυνάμεις μου να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή; Αν γίνω αόρατη θα με μυρίσουν τα τσοπανόσκυλα. Και δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω την υποβολή μου γιατί δεν μιλάω την άγνωστη -να τολμήσω να πω εξωγήινη- γλώσσα τους. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μη ξεχάσω το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μου σώσει τη ζωή: "ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΩ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ".

Αισιοδοξία

2006-10-23T20:33:00.000+03:00

Οι δυνάμεις μου έχουν αρχίσει να γίνονται πολύ χρήσιμες στην νυχτερινή μου έξοδο. Και χρησιμοποιώ όχι τυχαία τον ενικό, καθώς πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο. Θα φταίνε τα παραμύθια στα οποία τα φρικιαστικά πράγματα συνέβαιναν νύχτα. Βέβαια τα πιο ειδεχθή εγκλήματα λάβαιναν χώρα στο φως της μέρας. Ας πούμε την καταβρόχθισε ο λύκος μέρα μεσημέρι, και λίγο αργότερα τον ξεκοίλιασε δημόσια ο κυνηγός. Τώρα που το σκέφτομαι χρειάζεται άπλετο φως για να κάνεις σωστή δουλειά. Ενώ τη νύχτα δε βλέπεις και κάνεις τσαπατσουλιές, μια στο κεφάλι και έξω από την πόρτα. Το περίφημο ρητό «της νύχτας τα καμώματα, τα βλέπει η νύχτα και γελά» θα το έβγαλε κανένας απογοητευμένος κακοποιός.

Anyway, που θα έλεγαν και οι αρχαίοι υμών πρόγονοι, εγώ δε βγαίνω πολύ. Και όταν λέω βγαίνω εννοώ αυτά τα στενάχωρα μπαράκια-σαρδελοποιεία ή τα τεράστια club. Κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι η σχέση έντασης μουσικής και κεφιού είναι αντιστρόφως ανάλογη. Εγώ ελέγχω το χώρο μέσα από τους τοίχους και όπου δω κάποιο πολυπόθητο κενό οδηγώ τους φίλους μου εκεί σαν άλλος Μωυσής. Εδώ τελειώνει και η συμβολή μου. Τι να κάνουν και οι καημένες οι δυνάμεις μου για τις ανθρώπινες σχέσεις που περνάνε κρίση;

Διάγνωση γιατρού

2006-09-29T17:39:00.000+03:00

Θα αναρωτιέσαι τι συνέβη και ωρύομαι, τρόπος του λέγειν, για αυτό που μου συνέβη. Δεν μπορεί να είναι τόσο σοβαρό και μία κοπέλα με τα δικά μου προσόντα (διαστάσεις επιφυλάσσομαι ν' αποκαλύψω) θα έπρεπε να είναι πιο ψύχραιμη. Αυτό δε σκέφτεσαι; Ε! όχι λοιπόν δεν είναι τόσο απλό. Και εξηγούμαι.
Υπάρχει μία λέξη που κυριαρχεί ανάμεσα στις κοντά 6.000.000 λέξεις της ελληνικής. Και κυριαρχεί με το σπαθί της, κύριε. Έχει μια τέτοια δύναμη που μπορεί να αναφερθεί σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η έννοια που εκπροσωπεί είναι πολυσύνθετη και συχνά αόριστη, καταφέρνει εντούτοις να υπερνικήσει αυτό το εμπόδιο και καθιστά σαφές το κάθε συγκείμενο. Δε θα σε κουράσω άλλο, αγαπητέ αναγνώστη. Η λέξη αυτή είναι.........η μαλακία (και τα παράγωγά της).
Ναι, ξέρω πως αυτή η ανακοίνωση ίσως αντιμετωπιστεί μα δυσπιστία. Θα στηρίξω το επιχείρημά μου με ένα ελάχιστο δείγμα.
Η λέξη Μαλακία είναι εύχρηστη σαν:

-Ρήμα:
"Καλά, ρε, μαλακίζεσαι τόση ώρα;"
-Επίρρημα:
"Φέρθηκε μαλακισμένα".
-Ουσιαστικό: ο μαλάκας
"Άσε, ρε, για μαλάκες ψάχνεις;"
-Ουσιαστικό: η μαλακία
"Μα τι μαλακίες κάνεις;"
-Ουσιαστικο ως επίθετο:
"Μαλακία ταινία!"
-Μετοχή:
"Έλα δω, ρε μαλακισμένο".

Επίσης η λέξη Μαλακία συναντάται σε πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες:
-Μαγειρική:
"Μαλακία φαγητό"
-Πολιτική:
"Βγαίνει ο κάθε ένας και λέει τη μαλακία του".
-Αθλητικά:
"Αν δεν έκανε μαλακίες, θα το είχαμε πάρει το ματσάκι".
-Σχέσεις
"Το παλικάρι είναι τελείως μαλάκας".
-Πολιτισμός:
"Φταίνε αυτοί οι μαλάκες στην τηλεόραση".

Όπως φαντάζεστε θα μπορούσα να μακρυγορήσω εκθέτοντας πλείστα όσα παραδείγματα τα οποία και θα απόδείκνυαν την ισχύ που έχει αποκτήσει στην καθημερινότητά μας αυτή η λέξη. Και όχι τυχαία, φυσικά. Άλλωστε τα περισσότερα από αυτά που μας περιβάλλουν μπορούν να χαρακτηριστούν ώς μαλακίες. Θα μου πείτε που έρχεται και δένει το δίκό μου πρόβλημα. Θα εξηγηθώ αμέσως και με σαφήνεια.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ!
Αυτό δε το εννοώ με την έννοια της αγανάκτησης. Απλά όταν κάποιος π.χ. μιλάει για τον καιρό τον ακούω κανονικά. Όταν αρχίσει τα πολιτικά, τα αθλητικά με απόψεις που θα υπέπιπταν στο χαρακτηρισμό μαλακισμένες, τότε βλέπω το στόμα του να ανοιγοκλείνει αλλά δεν τον ακούω. Όπως καταλαβαίνεις γύρω μου πολλοί ανοιγοκλείνουν τα στόματά τους.

Επίσκεψη στο γιατρό

2006-09-17T20:25:00.000+03:00

Εντάξει το να βλέπω μακρυά το ελέγχω, το να βλέπω μέσα από πράγματα αρχίζω να το μαθαίνω (και να πάψω πλέον να βλέπω ζαρωμένες πούτσες και πεσμένα βυζιά) και όσο για τον έλεγχο της βούλησης έπαψα να κάνω τον Τζεντάι. Αλλά αυτό το τελευταίο δεν θα το αντέξω...

Στην αρχή νόμιζα ότι έχω κάποιο πρόβλημα. Τι να πω; Πανικοβλήθηκα. Η καθημερινότητά μου είχε μεταβληθεί σε εφιάλτη. Ήμουν ανίσχυρη. Έκατσα λοιπόν ήσυχα στον προθάλαμο του ιατρείου ρίχνοντας κλεφτές ματιές από τον τοίχο μέσα στο ιατρείο. Ξέρω ότι είναι το χειρότερό σου. Έχω την αίσθηση ότι όλοι οι μεγάλοι μετρ του τρόμου (μια ορολογία που θα ήθελα πολύ ν' αναλύσω) κάθονται χαιρέκακα σε προθαλάμους ιατρείων. Όχι νοσοκομείων, υπάρχει μια μαζικοποίηση που παραπέμπει σε πόλεμο. Μιλάμε για χωλ ιατρείου, όπου κάθεσαι ιδρώνοντας και σηκώνεσαι όταν ακούγεται από το βάθος το δυσοίωνο "Ο επόμενος". Και ο προαναφερθείς μετρ αποτυπώνει με μανία την έκφραση σου όταν μπαίνεις. Αυτή την γεμάτη άγχος και αγωνία που προσπαθεί μάταια να κρυφτεί πίσω από την ενδεδειγμένη ευγένεια.

Με αυτήν την έκφραση σε μια παραλλαγή της: του πανικού, μπήκα στο ιατρείο. Εξήγησα στο γιατρό τα συμπτώματα.

- Και πότε άρχισαν τα προβλήματα;

-Βασικά στην τηλεόραση. Εκεί που έβλεπα, κάποια στιγμή κόπηκε ο ήχος. Λέω, εντάξει, έκατσα πάνω στο τηλεκοντρόλ. Όμως απλά δεν άκουγα. Μετά ήταν λίγο μυστήριο. Κάποια τα άκουγα καποια όχι.

- Μονο στην τηλεόραση συνέβη αυτό;

- Όχι δυστυχώς. Μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία. Είτε μιλάω με φίλους είτε στο δρόμο ακούω άλλους.

- Μα, καλά μόνο την ανθρώπινη ομιλία δεν λαμβάνετε;

-Ναι.

Και αφού ο γιατρός σήκωσε τα χέρια ψηλά (θα έπρεπε να τα είχα σηκώσει εγώ αφου με λήστεψε) έφυγα. Τότε ήμουν πανικόβλητη με την ιδέα ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία μου. Τώρα που ξέρω την αλήθεια, θα προτιμούσα άραγε να ήταν έτσι;

Διαφιμώσεις (μέρος 2ο)

2006-09-09T19:30:00.000+03:00

Με δεδομένη την απροθυμία μου να χρησιμοποιώ τις δυνάμεις μου για ίδιον κέρδος ή για να σώσω τον κόσμο, θα πρέπει να θεωρηθεί ιστορική η απόφαση που πήρα. Αποφάσισα λοιπόν να χρησιμοποιήσω την δύναμη υποβολής μου.
Με τον ληγμένο προ μηνων λογαριασμό μου στο χέρι λοιπόν κατευθύνθηκα στα ταμεία της υπηρεσίας, αποφασισμένη να μην πληρώσω τέλη επανασύνδεσης και τα τοιαύτα. Πήρα τις βαθιές μου ανάσες, στήλωσα σταθερά το βλέμμα πάνω στον ταμία επαναλάμβανοντας την φράση "Δεν χρειάζονται τέλη! Δεν χρειάζονται τέλη". Με απαλές κινήσεις κινήθηκα προς το ταμείο ιδρώνοντας ήδη από την υπερπροσπάθεια να διατηρήσω την αυτοσυγκέντρωσή μου. Ήμουν τόσο κοντά. Ήμουν.
Την πλέον ακατάλληλη στιγμή πετάχτηκε μια γιαγιά από το πουθενά και με ευλυγισία της κλάσης Κομανέτσι και μου έφαγε την σειρά. Η πολυπόθητη αυτοσυγκέντρωση πήγε περίπατο και η επωδός κατάντησε κάπως έτσι: "Δεν χρειάζονται ... ουπς... σκατά ... τέλη!". Έτσι ήμουν η μοναδική που δεν εξεπλάγην όταν ο ταμίας κατέβασε τα βρακιά του και έχεσε δημοσίως.
Α! Τα τέλη τα πλήρωσα.

Διαφιμώσεις (Μέρος 1ο)

2006-08-15T11:11:00.000+03:00

Ήξερα ότι αν ήθελα κάτι πάρα πολύ (έλα, δεν θέλω συνειρμούς με τον Αλχημιστή τώρα), αν ήθελα να πείσω κάποιον να κάνει κάτι, τελικά το έκανε. Η πειθώ μου, η γοητεία μου, οι ασυναγώνιστες ιδέες μου, το ντεκολτέ μου. Αυτοί πίστευα ότι ήταν οι μοχλοί που έπειθαν τους άλλους γύρω μου να συντονίζονται με τα γούστα μου. Φευ!

Ανακάλυψα ότι αν συγκεντρωθω αρκετά, μεταδίδω τις επιθυμίες μου. Μην ξεγελιέσαι με τα κόμικ και τις ταινίες κουνγκ φου, η συγκεντρωση είναι άτιμο πράγμα. Την πλέον ακατάλληλη στιγμή θα σκεφτείς τα αποτριχωτικά μασχάλης, θα θυμηθείς ότι έχεις γίνει κομμουνίστρια και ότι οι πιθανότητες να κάνεις σεξ ελαχιστοποιούνται. Μετά θα θυμηθείς ότι έπρεπε να συγκεντρωθείς και θα εκνευριστείς με τον εαυτό σου. Και για κερασάκι θα αρχίσεις να μεμψιμοιρείς και να καταριέσαι την μοίρα σου. Γι' αυτό ξέχνα ανθρώπους που ξεφυσάνε και απορεις πώς δε ζαλίζονται. Ή ακόμη χειρότερα που μοιάζουν να μάχονται με μια τεράστια και απρόθυμη να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα κουράδα.

Αν ξεπεράσω λοιπόν αυτόν τον σκόπελο, ο άλλος θεωρεί τις επιθυμίες μου δικές του. Αρχικά ενθουσιάστηκα. Αυτό μάλιστα! Όλο και κάπου θα μου χρησίμευε. Επειδή όμως σε αυτή τη ζωή η χαρά είναι κάτι που κρατάει λίγο, άρχισα να προβληματίζομαι.Όσοι είναι γύρω μου είναι γιατί το θέλουν ή γιατί τους έχω πείσει; Οι συζητήσεις μαζί μου έμοιαζαν με ανακρίσεις "Γιατί συμφωνείς μαζί μου; Πώς έβγαλες αυτό το συμπέρασμα;" κτλ. Και πάνω που είπα να ηρεμήσω και άρχισα να θαυμάζω την μοναδική μου αυτή ικανότητα, κατάλαβα ότι δεν είναι και τόσο μοναδική.

Τελικά το να πείσεις κάποιον δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση. Και μπορείς ακομα να τον κάνεις να πιστεύει οτι ήταν και δική του ιδέα. Μια ολόκληρη σειρά από μίνι φούστες και ενισχυμένους στηθόδεσμους θα μπορούσε να το πιστοποιήσει αυτό. Και για να μην μιλήσω για την βιομηχανία των διαφημίσεων. Σε πείθουν ότι ακόμα και αν βρέχει, είσαι κολλημένος στην κίνηση, η γκόμενά σου γκρινιάζει, όλα θα πάνε καλά με μια σοκολάτα. Και αρχίζεις και συ να τις τσακίζεις αλλά το μόνο που αλλάζει είναι η γκόμενα που από τότε που πήρες 20 κιλά σε παράτησε. Ή μαγειρεύεις τον πολυδιαφημισμένο έτοιμο πουρέ, και περιμένεις αυτόν τον απερίγραπτο ενθουσιασμό της οικογένειας και τελικά το μόνο που ακούς είναι "πάλι αυτή την αηδία έφτιαξες ρε μάνα;" ή το αμίμητο "¨γι' αυτό σε παντρεύτηκα, μωρή, για να τρώω αηδίες;".

Παρατηρήσεις στο camping

2006-08-05T10:23:00.000+03:00

1. Ας ξεκινήσουμε με πανανθρώπινες αλήθειες. Οι Γάλλοι βρωμάνε! Παρόλο που θα έλεγε κανείς ότι έχουν κατασκηνώσει στις τουαλέτες, προφανώς κάνουν όλα τ' άλλα εκτός από μπάνιο.
2. Η ντροπή είναι κάτι που δε χωράει στις αποσκευές σου. Οι πιθανότητες να σε δούνε με το βρακί σου (ή και χωρίς αυτό) είναι μεγάλες.
3. Μέσα στην ησυχία, αν έχεις κατασκηνώσει κοντά σε δίοδο, θ' ακούσεις βήματα. Θ' ανησυχήσεις, θα τρομοκρατηθείς. Ορδές από τουρίστες σέρνουν τις πλαστικές παντόφλες τους στο τσιμεντένιο δάπεδο, δημιουργώντας εντύπωση ανάλογη με τα SS.
4. Τα darkia (μια φυλή ανθρώπων με χρωματοευαισθησία) τραβάνε μεγάλο λούκι τα καλοκαίρια. Περιφέρονται κοιτώντας με απελπισία την χρωματιστή πετσέτα τους. Το μαύρο τραβάει ήλιο (θα στο επιβεβαίωνε και ο τελευταίος Βεδουϊνος). Ταυτόχρονα το βάψιμο αυτό θέλει προετοιμασία, όχι αστεία.
5. Βλέπεις κοριτσάκια να κουβαλάνε άπειρα μπαγκάζια και εντυπωσιάζεσαι από την προνοητικότητά τους. Στην πραγματικότητα είναι πρωτάρες, παρασυρόμενες από πλάνητα γκόμενο. Ενώ οι βαλίτσες είναι εξοπλισμένες από ρίμελ μέχρι μάσκαρα, δεν έχουν ούτε ένα αντικουνουπικό!
6. Το σίγουρο είναι ότι θα δεις τους πιο ωραίους τύπους: αυθεντικούς χίππιδες, οικογένειες ξένων με αμολυμένα πιτσιρίκια, φιλικά ζευγαράκια που κάνουν χαβαλέ, μπάκουρους γκόμενους που νομίζουν ότι camping=ομαδικό όργιο. Μια ετερόκλητη, απίθανη παρέα.

Bra syndrome

2006-06-21T18:11:00.000+03:00

Έχω ήδη ανακοινώσει ότι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις δυνάμεις μου για να βοηθήσω τους κοντινούς μου ανθρώπους. Και αυτό έκανα! Έχεις αγωνία να μάθεις τι έκανα; Μια τρύπα στο νερό. Και εξηγούμαι. Στην παρέα μου υπάρχει ένα εξαιρετικό παιδί που έχει ένα μικρό πρόβλημα. Τον μαλακομαγνήτη! Ξέρω, ξέρω φίλοι και φίλες. Θα μου πείτε δεν είναι ο μόνος. Είναι όμως ο μόνος με μια κολλητή που έχει υπερδυνάμεις.

Για να τον συνδράμω ξαμολύθηκα μαζί του σε μπαρ, εστιατόρια και γενικότερα χώρους όπου ο συνωστισμός δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης μικροβίων σχέσεων. Θεώρησα ότι με την ικανότητά μου να βλέπω μέσα από συμπαγή πράγματα θα μπορούσα να τον προστατέψω από τις κακοτοπιές ανακοινώνοντας αν η εκάστοτε θηλυκή παρουσία έχει μυαλό στο κρανίο της. Στην πρώτη από αυτές τις απόπειρες το κρανίο φαινόταν ικανοποιητικά γεμάτο και έτσι συμβούλεψα τον φίλο μου να προχωρήσει σε μια περαιτέρω γνωριμία.

Φευ! Απέτυχα παταγωδώς. Η εγκεκριμένη θηλυκιά με μια εντυπωσιακή βλακεία του βεληνεκούς "εσύ είσαι εσύ"(πράγμα ουδόλως προφανές) απεδείχθη ανεγκέφαλη. Πανικοβλήθηκα. Τι τον έκανε τον υπόλοιπο εγκέφαλο; Την επόμενη φορά ήμουν πιο υποψιασμένη και εξέτασα προσεκτικά το κρανίο της ωραιοτάτης δεσποινίδος που πλησίασε τον καλό μου φίλο. Και η αποκάλυψη ήταν συγκλονιστική(που λένε και οι δημοσιογράφοι).

Κάτω από τον εγκέφαλο υπήρχε ένα σύστημα σαν αυτό που έχουν τα σουτιέν και κάνουν τα στήθη να φαίνονται τεράστια ενώ είναι ανύπαρκτα. Ε, τέτοιο είχε και ο εγκέφαλος της. Κάτω από ένα λεπτό στρώμα φαιάς ουσίας, απαραίτητης για τις στοιχειωδεις λειτουργίες, το υπόλοιπο κρανίο ήταν παραγεμισμένο με φύλλα από το Cosmopolitan. Παρατηρώντας προσεκτικότερα είδα ότι όλοι είχαν υιοθετήσει αυτό το σύστημα. Υπήρχε μια ποικιλία στα παραγεμίσματα: από λεφτά μέχρι αέρα κοπανιστό, από κυλότες μέχρι βιβλία ολόκληρα.

Περιόρισα, λοιπόν, απελπισμένη την αποστολή μου και αρκέστηκα να τον προειδοποιώ για το πιο απλό.

-Όχι, δεν έχει τέλειο στήθος. Φοράει μαξιλαράκια.

Laptop-ia

2006-06-20T22:11:00.000+03:00

Κοιτάζω τον laptop μου, τον σύντροφο σε σπουδές, παιχνίδι, σε όλες τις δύσκολες ώρες. Και με πιάνει θλίψη. Έχουμε περάσει πολλά μαζι και έχουμε μοιραστεί εμπειρίες και αγωνίες. Και όμως, μετά από λίγο καιρό δε θα είναι παρά ξεπερασμένος. Θα έχει χαθεί ο πρώτος ενθουσιασμός και η μαγεία από τη σχέση μας και δεν θα τον περιποιούμαι πια με την ίδια προθυμία. Δε θα καλύπτει πλέον τις ανάγκες μου και θα φαντάζει στα μάτια μου αργός και άχρηστος. Το αναπόφευκτο θα συμβεί και σιγά σιγά θα αρχίσω να ψάχνω για άλλον. Στην αρχή θα βγαίνω μόνη μου στα μαγαζιά απλά για να κοιτάξω. Και κάποια μέρα θα βρώ έναν νέο, όμορφο και ικανό να με ικανοποιήσει και θα τον φέρω σπίτι. Αυτός θα πρέπει να φύγει.

Και που θα πάει; Φαντάζομαι ένα μέρος όπου μαζεύονται όλοι οι παλίοι lap top. Έναν παράδεισο από πρίζες και καλώδια δικτύου ή ασύρματες συνδέσεις. Εκεί μπορούν οι μαθημένοι στην ελευθερία lap tops να ζήσουν ευτυχισμένοι ανταλάσσοντας μηνύματα στις οθόνες τους. Και θα έχουν χαρακτηριστικά των files που έχουν σωθεί στον σκληρό δίσκο τους. Δε θα μου έκανε καμία εντύπωση λοιπόν αν οι περισσότερες laptopίνες είναι ξεκωλάκια. Θα υπάρχουν, φαντάζομαι, πολλοί δικηγόροι που για πλάκα θα μηνύουν ο ένας τον άλλο. Και φοιτητοlaptop που θα μιλάνε μεταξύ τους δικτυακά και θα ξενυχτάνε σε forum. Αλλά οι περισσότεροι θα αναβοσβήνουν άσκοπα τις οθόνες τους και θα παίζουν μισοτελειωμένες παρτίδες πασιέντσας.

Προβληματισμός

2006-06-02T22:05:00.000+03:00

Δηλαδή ας πούμε ότι εσύ μπορούσες να βλέπεις μέσα από τοίχους και είχες ευκοίλια, πόσο χρήσιμη θα σου φαινόταν αυτή η δύναμη;Με περηφάνεια σου αποκαλύπτω ότι βρήκα πώς μπορώ να εξυπηρετηθώ σε αυτή την "επείγουσα" κατάσταση.Μπαίνεις στις δημόσιες τουαλέτες και το σκατό "γλύφει το βρακί" σου (που λέει και μια ψυχή). Πανικός! Όχι λοιπόν. Αν έχεις την ικανότητα να βλέπεις μέσα από συμπαγή πράγματα, τότε χωρίς καθυστέρηση μπαίνεις στην ελεύθερη.Χα!
Και αν είσαι ελεύθερη και σου την πέφτει ένας τύπος, δεν υπάρχει λόγος να χάνεις το χρόνο σου για να ανακαλύψεις αργότερα, όταν θα είσαι ήδη ανάσκελα (ή όπως προτιμάς) ότι είναι "λειψός" να το πω; Και πάλι όχι.Μπορείς εύκολα και γρήγορα να διαπιστώσεις κατα πόσο αξίζει να το πείς αυτό το ρημαδι το κερασμένο το ποτό.

Χαμένες μικρές χαρές

2006-05-16T02:08:00.000+03:00

Σιγά σιγά ανακαλύπτω ότι όχι μόνο δεν μπορώ να βρώ τρόπο να αξιοποίησω τις δυνάμεις μου αλλά μου κλέβουν και μερίκες μικρές χαρές της ζωής μου. Να, για παράδειγμα, στα γενέθλιά μου ήξερα ότι μέσα στο μικρό κουτάκι υπήρχε ένα όμορφο κρεμαστό από τους κολλητούς μου, τον Άκη και την Ευγενία!Και αυτό είναι για όλα τα δώρα από μικρό παιδί. Ήξερα μέχρι και που τα έκρυβαν οι γονείς μου (τώρα που το θυμήθηκα μπορούσα και να τους δω όταν έκαναν αυτό για το οποίο συνήθως κλειδώνουν την πόρτα).Ξέρω από πριν ποιός χτυπά την πόρτα και αν έφτασε το μηχανάκι με την παραγελλία.Αν και μια άσχημη εμπειρία ήταν όταν είχα διαλέξει ένα ακριβό καλλυντικό και μέσα στο κουτάκι μου έβαλαν λάθος προϊόν και ασυναίσθητα το είπα στην πωλήτρια.Με κοίταγε σαν φρικιό προσπαθώντας να καταλάβει με το λίγο μυαλό που έβλεπα μέσα στο κρανίο της πώς σκατά ήξερα το λάθος.
Αποφάσισα όμως να μην αφήσω την κατάσταση να περάσει έτσι. έχω κάποιες δυνάμεις και θα τις χρησιμοποιήσω κάνοντας κάτι.Δεν θα είναι εύκολο αυτό αλλά θα το προσπαθήσω. Και θα αρχίσω από τους πιο κοντινούς μου.Θα σε ενημερώσω για τα νεότερα.

Όταν πήγα στη Σητεία...

2006-04-27T21:02:00.000+03:00

... έπαθα συχνοουρία! Αυτό τραγουδάμε κάθε φορά που η μοίρα, ή και μια μαζοχιστική τάση, μας οδηγεί εκεί. Είναι το μέρος όπου πέρασα όλες τις καλοκαιρινές διακοπές όλων των παιδικών μου χρόνων. Βαρετό μέρος μα την αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα έχει μια δική του μαγεία. Μην παρεξηγηθώ, βέβαια, είναι ότι μπορείς να μισήσεις σε μια επαρχιώτικη πόλη. Γαρνίρεις με νεοπλουτισμο, κόμπλεξ και απαίσια τσιμεντένια κτίρια. Στο τέλος βάζεις για κερασάκι ένα παλιό βενετσιάνικο κάστρο, που παλεύει για αξιοπρέπεια, και έχεις την γενική εικόνα.
Εδώ ανακάλυψα ότι οι υπερδυνάμεις μπορούν να αχρηστευτούν από την απέραντη ανία. Δεν μπορώ να βρώ τίποτε χρήσιμο για αυτές. Άντε, να βγω στο μπαλκόνι και να χαζέψω θάλασσα, να είμαι στην παραλία και να παρακολουθώ από μακρυά τα ψάρια. Ε, και; Αν μπορούσα να πετάξω τουλάχιστον... Να σου πω δεν έχω δοκιμάσει γιατί έχω υψοφοβία και δεν φαντάζομαι να έχει πολύ πλάκα να τα καταφέρω. Ιδιαίτερα αν υπολογίσει κανείς ότι μπορεί να λιποθυμήσω. Τελοσπάντων .... Μπορείς εσύ, αγαπημένε αναγνώστη, να με βοηθήσεις; Τι στο καλό με ωφελεί να έχω αυτές τις δυνάμεις αν δεν μου εξασφαλίζουν κάποια άνεση και ενδιαφέρον στη Σητεία;

Σοκολατομανία!!!

2006-04-15T03:10:00.000+03:00

Κάθε υπερήρωας έχει και τις αδυναμίες του. οι δικές μου δυνάμεις εξασθενούν όταν τρώω σοκολάτα (μην μουτρώνεις, με την τύχη που έχω θα έπρεπε να ήταν το σεξ το πρόβλημα). Έχω υπαρξει λοιπόν επί σειρά ετών σοκολατομανής. Μια απαίσια εμπειρία!

Ξεκίνησα από τα ελαφρα, ξέρεις πως γίνονται αυτά. Ένας φίλος έτρωγε σοκολάτα υγείας, μου έδωσε ένα κομμάτι. Από τότε, φιλαράκο, το έχασα. Σύντομα έπεσα στην γάλακτος και πριν το καταλάβω καν έτρωγα μια σοκολάτα αμυγδάλου το πρωι και το βράδυ. Όταν ένα βράδυ σηκώθηκα και σχεδόν ημίγυμνη βγήκα στους δρόμους ψάχνοντας έστω και Lacta κατάλαβα ότι έπρεπε κάτι να κάνω.

Το έκοψα μαχαίρι και έτσι σώθηκα. Είμαι καθαρή εδώ και χρόνια. Πάω Ακόμα στις συναντήσεις των Α.Σ. (Ανώνυμων Σοκολατομανών) και σε λίγο θα μπορώ να ζήσω και πάλι φυσιολογικά. Βρήκα όμως αυτό το ενδιαφέρον τεστάκι. Δοκίμασέ το!

You are Milk Chocolate

A total dreamer, you spend most of your time with your head in the clouds.
You often think of the future, and you are always working toward your ideal life.
Also nostelgic, you rarely forget a meaningful moment... even those from long ago.

What Kind of Chocolate Are You?

Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

2006-04-15T02:05:00.000+03:00

Σήμερα θα σου διηγηθώ τις περιπέτειές μου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Το δράμα είναι ότι στην πραγματικότητα δεν έχω βρει καμία από τις δυνάμεις μου να είναι ουσιαστικά χρήσιμες σε αυτό τον τομέα. Πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι το να κινείσαι με Μ.Μ.Μ. απαιτεί μια υπεράνθρωπη προσπάθεια. Είναι μια πραγματική αρένα ή ακόμα και ένα πεδίο μάχης. Μπορείς εύκολα να ξεχωρίσεις τον παλαίμαχο του χώρου από την άνεση με την οποία κινείται και από την ευχέρειά του να διεκδικεί την θέση. Αυτή δε καθαυτή η διεκδίκηση αποτελεί χάρμα ειδέσθαι. Οι νεότεροι του είδους χρησιμοποιούν τον ενθουσιασμό και την ευελιξία αλλά δυστυχώς ηττώνται οικτρά από τα χρόνια εξάσκησης. Αν και τελικά αυτό που πιστεύω τους εξασφαλίζει την πολυπόθητη θέση είναι το δολοφονικό ένστικτο. Δεν διστάζουν σε τίποτα και είναι πρόθυμοι να σπρώξουν, να παραγκωνίσουν ή και να βάλουν τρικλοποδιά.
Και σε ρωτάω ευθέως: ποια δύναμη μπορώ να αντιτάξω ώστε να εξασφαλίσω μια αξιοπρεπή, έστω, θέση στο λεωφορείο. Πώς να υπερνικήσω αυτή την ασίγαστη δίψα για το ύψιστο αγαθό, για αυτή την νίκη των νικών; Μπορώ τουλάχιστον να βλέπω αρκετά μακριά άρα ξέρω πολύ πριν ποιο λεωφορείο έρχεται. Δεν βλέπω ακριβώς τη χρησιμότητα αυτού, αλλά βλέπω στη στάση αρκετούς να αγχώνονται για αυτό το ίδιο πράγμα. Ενδεικτικό του άγχους, βασικά. Γιατί εγώ σου λέω ότι το είδες, τι έγινε, τι θα αλλάξει; Πάντως όταν τους παρακολουθώ να τεντώνουν λαιμούς και να σκιάζουν τα μάτια τότε αισθάνομαι ότι κατέκτησα μια νίκη. Και ας καταλήγω πάντα στριμωγμένη. Κάποτε όμως θα μάθω να σπρώχνω και να κρατάω τα μάτια μου στο στόχο. Και τότε θα κάτσω και εγώ σε μια θέση λεωφορείου.

Αρχή εξομολόγησης

2006-04-11T22:03:00.000+03:00

Έχω υπερδυνάμεις! Θα μου πεις ότι και εσύ έχεις γρίπη αλλά δεν το κάνεις θέμα. Φαντάζομαι ότι τη διαφορά την βλέπεις όμως. Και αν αρχίζεις ήδη να με φαντάζεσαι με δερμάτινα και να πολεμάω το έγκλημα, ξέχασε το . Ζω μια κοινή, έως κοινότυπη, ζωή όπως φαντάζομαι και εσύ. Δε λέω ότι για να εξυπηρετήσω κάποιες μικροανάγκες μου δεν χρησιμοποιώ τις δυνάμεις μου, αλλά δεν έχω πάρει ακόμα καμιά δράση σχετικά.
Αν με έβλεπες στο δρόμο ? και λέω αν γιατί μπορώ να γίνω αόρατη αλλά με κουράζει ? θα έβλεπες μια κοπέλα νεαρή να κρατά πιθανότατα κάποιο βιβλίο και να τρέχει από το ένα μάθημα στο άλλο. Πιθανότατα να έχουμε συναντηθεί στο μετρό, μπορεί για να περάσω την ώρα μου να χάζευα το περιεχόμενο της τσάντας σου και να χαμογέλασα όταν είδα το πορνό που κρύβεις. Ή ίσως στην ουρά για το σούπερ μάρκετ να είχες προσέξει την γιαγιά που μου πήρε με το έτσι θέλω τη σειρά και να απόρησες που δεν της είπα τίποτα. Να, βλέπεις είχε καρκίνο, μπορούσα να το δω καθαρά. Όχι βέβαια ότι δε μουρμούρισα κάτι σε υπερηχητική συχνότητα.
Μπορώ να σε δω να διαβάζεις τα λίγα που έχω γράψει ως τώρα και να μετράς τις ικανότητές μου. Ναι, μπορώ να γίνω αόρατη, ναι, μπορώ να βλέπω μέσα από συμπαγή αντικείμενα και ναι, μπορώ να εκπέμψω υπερηχητικά κύματα ? αν και αυτό το τελευταίο δε μου έχει χρησιμέψει ακόμα. Η λίστα δεν είναι πλήρης φυσικά ακόμα και για’ μενα την ίδια. Και γιατί δεν τις χρησιμοποιώ ρωτάς αφελέστατα; Γιατί δεν έχει πλάκα να είσαι διαφορετικός, γιατί φοβάμαι. Αλλά τώρα το αποφάσισα. Θα δημοσιοποιήσω την καθημερινότητά μου ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι όλοι θα καταλάβουν ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω.